privacyverklaring

Gepubliceerd 17 mei 2018 door draagmemmie

Draagmemmie* is verantwoordelijk voor de verwerking van persoonsgegevens zoals weergegeven in deze privacyverklaring.

Draagmemmie maakt gebruik van wordpress.com, gmail en Facebook.com en is afhankelijk van hun privacy- en cookiesbeleid. Draagmemmie heeft hier geen invloed op. Op de zaken waar Draagmemmie wel invloed heeft is de privacyverklaring geschreven.

Persoonsgegevens die wij verwerken

Draagmemmie  verwerkt je persoonsgegevens doordat je gebruik maakt van onze diensten en/of omdat je deze gegevens zelf aan ons verstrekt.

Draagmemmie kan gebruiken maken van één of meer van deze zaken:
–  Je voor- en achternaam
–  Je adresgegevens
–  Je e-mailadres
– Je telefoonnummer
– Je facebook- adres

Bijzondere en/of gevoelige persoonsgegevens die wij verwerken

Er kunnen bijzondere gegevens uitgewisseld worden zoals de geboortedatum van jouw kindje om de dienst optimaal te kunnen uitvoeren. Dit gaat altijd in overleg en na toestemming van de ouder. Deze informatie wordt nergens opgeslagen.
Soms worden medische gegevens uitgewisseld om de dienst zo optimaal te kunnen verzorgen. Ook deze gegevens worden nergens opgeslagen en na het eventuele (mail) contact gewist.

Gegevens  van jongeren onder de 18 jaar worden niet verzameld. Jongeren dienen toestemming te hebben van ouders of een voogd bij het bezoeken van de website.
Draagmemmie kan niet controleren of een bezoeker ouder dan 18 is en wil ouders aanraden om betrokken te blijven bij de online activiteiten van hun kinderen. Op deze wijze kan voorkomen worden dat er gegevens van jongeren wordt verzameld.
Mocht dit onverhoopt toch gebeuren mail dan naar draagmemmie@gmail.com. De informatie zal verwijderd worden.

Met welk doel en op basis van welke grondslag wij persoonsgegevens verwerken

Draagmemmie verwerkt jouw persoonsgegevens voor de volgende doelen:

  • De dienst zo optimaal te kunnen leveren
  • Het afhandelen van een betaling
  • Om contact met jou op te nemen om de dienstvoering zo optimaal te laten verlopen (mail, facebook of telefonisch)

Hoe lang we persoonsgegevens bewaren

Draagmemmie bewaart je persoonsgegevens niet langer dan strikt noodzakelijk. Ze zijn nodig om een afspraak te maken en deze na te komen. Zodra het consult geweest is, zullen alle gegevens verwijderd worden.

Delen van persoonsgegevens met derden

Draagmemmie verkoopt jouw gegevens niet aan derden en zal deze uitsluitend verstrekken indien dit nodig is voor de uitvoering van onze overeenkomst met jou of om te voldoen aan een wettelijke verplichting. Dit zal altijd in overleg met jou gaan. Draagmemmie werkt niet samen met bedrijven en zal geen informatie van jou door geven of door verkopen.

Gegevens inzien, aanpassen of verwijderen

Ten alle tijden heb je het recht om je persoonsgegevens in te zien, te corrigeren of te verwijderen. Je hebt het recht om je eventuele toestemming voor de gegevensverwerking in te trekken of bezwaar te maken tegen de verwerking van jouw persoonsgegevens door Draagmemmie. Daarnaast heb je het recht op gegevens overdraagbaarheid. ( Je kunt een verzoek bij Draagmemmie indienen om jouw persoonsgegevens door te sturen naar een andere, door jou genoemde organisatie, te sturen.

Mail naar draagmemmie@gmail.com voor een verzoek tot inzage, correctie, verwijdering of gegevensoverdraging van je persoonsgegevens.
In verband met de privacy bescherming dien je een kopie van je identiteitsbewijs mee te sturen bij bovenstaande verzoeken.

Cookies, of vergelijkbare technieken, die wij gebruiken

Draagmemmie gebruikt geen cookies. De website’s waarvan Draagmemmie gebruik maakt (wordpress.com en Facebook.com) doen dit wel, echter heeft Draagmemmie hier geen invloed op.

Cookies kun je afwijzen door je internetbrowser in te stellen waardoor er geen cookies meer worden opgeslagen. Voor meer informatie kijk op: veilig internetten

Geautomatiseerde besluitvorming

Draagmemmie maakt geen gebruik van computerprogramma’s of -systemen, zonder dat hier de invloed van een mens tussen zit. Er worden geen besluiten genomen op basis van geautomatiseerde verwerkingen.

Hoe wij persoonsgegevens beveiligen

Draagmemmie neemt de bescherming van jouw gegevens serieus en neemt passende maatregelen om misbruik, verlies, onbevoegde toegang, ongewenste openbaarmaking en ongeoorloofde wijziging tegen te gaan. Als jij het idee hebt dat jouw gegevens toch niet goed beveiligd zijn of er aanwijzingen zijn van misbruik, neem dan contact op met draagmemmie@gmail.com

Draagmemmie wil je er tevens op wijzen dat je de mogelijkheid hebt om een klacht in te dienen bij de nationale toezichthouder, de Autoriteit Persoonsgegevens. Dat kan via de volgende link: autoriteit persoonsgegevens

 

*Draagmemmie heeft twee webpagina’s; draagmemmie.wordpress.com en draagconsulentedraagmemmie.wordpress.com. Daarnaast is Draagmemmie actief op Facebook. In deze verklaring zal Draagmemmie genoemd worden waarbij op deze pagina’s gedoeld wordt.

Advertenties

oh wonder

Gepubliceerd 20 maart 2018 door draagmemmie

Oh wonder,
een baby in mijn buik.
Groei maar fijn,
Vol verwondering aai ik mijn buik.
Vol ontroering droom ik over onze toekomst

voor ik het weet lig je in mijn armen
kijk je me aan met je grote ogen
Ik voel een enorme liefde
Vol verwondering kijk ik naar je
Vol ontroering voel ik me mama

Je groeit, begint te lachen en te brabbelen
Begint dingen te pakken en reageert op mijn stem
het zitten, kruipen en lopen volgt elkaar vlot op
Vol verwondering volg ik je ontwikkeling
Vol ontroering voel ik me trots

Je eerste jaar vliegt voorbij, je wordt een dreumes
Je kijkt me nog steeds aan met je grote ogen
ondertussen me de oren van mijn hoofd kletsend
Vol verwondering luister ik naar je verhalen
Vol ontroering laat ik steeds iets meer los

de dreumes wordt een peuter
Je mag naar school en krijgt vriendjes
Je leert en speelt
Vol verwondering kijk ik naar je spel
Vol ontroering voel ik hoe de tijd weg tikt

Je wordt met iedere ademteug groter
Iedere keer als ik met mijn ogen knipper kun je al weer meer
Als ik je aankijk zie ik nog steeds mijn baby
Maar je wordt zo groot, zo zelfstandig
Vol verwondering dat je ooit in mijn buik hebt gezeten
Vol ontroering volg ik je ontwikkelingen

en ik weet,
ik moet los laten
Iedere dag een beetje meer
En ik weet dat het moet
dat het voor jou het beste zal zijn
Maar soms, doet dat loslaten gewoon verrekte zeer

een gevuld nest

Gepubliceerd 20 maart 2018 door draagmemmie

In eens ging het hard. Al mijn kinderen vlogen uit. Ze mochten naar school.
Mijn oudste ging al langer met veel plezier naar school. Hij heeft daar de uitdaging die ik hem thuis niet altijd kan bieden. Hij houdt enorm veel van spelen met zijn vriendjes en gaat er vol enthousiasme naar toe.
Onze middelste heeft iets meer moeite met het naar school gaan. Hij ging met veel plezier naar de peutertjes maar nu hij naar de kleuters gaat heeft deze mama wat meer overredingskracht nodig. En heel vaak is die overredingskracht niet voldoende. Gelukkig is deze mama altijd thuis waardoor het geen ‘moeten’ is om naar school te gaan. Een dagje thuis is geen probleem.
De jongste zat eerst bij zijn grote broer in de groep. Dat is een van de voordelen van 3 kinderen heel vlot achterelkaar aan krijgen. Ze ervaren veel steun aan elkaar. Helaas moet zijn broer naar groep 1 en is de jongste musketier alleen op de peutertjes. Natuurlijk zijn er andere kinderen om mee te spelen, maar zo voelt hij het niet. Hij moet verschrikkelijk huilen en mist zijn broer.
Je voelt het al aan komen. Afgelopen dagen was mijn nest weer gevuld. De jongste en de middelste willen niet meer naar school. En ik bied ze die ruimte om de prikkels en spanningen van de afgelopen weken te ontladen. Even de veilige haven weer te voelen. Het móet niet, naar school. (Nog niet)
Vooral de peuters ervaar ik als een plek waar mijn kind het naar zijn zin moet hebben. Het moet een meerwaarde voor hem hebben. En ik geloof niet dat dit het is als hij daar heel verdrietig is en steeds het gevoel van missen ervaart. Blijkbaar is hij er dan toch nog niet helemaal klaar voor. Er zullen ongetwijfeld momenten zijn dat hij speelt en het fijn heeft, maar die worden (volgens hem) nu overschaduwd door het gevoel van missen. Vanmorgen waren we er even en klampte hij zich helemaal aan mij vast, om er maar zeker van te zijn dat hij niet naar school hoeft te gaan. Dan neem ik hem liever weer mee om op een later tijdstip weer eens rustig te gaan wennen. Ze zijn nog zo klein, school kan altijd nog.
De kleutertjes vind ik al weer iets anders. Ik wil wel dat mijn kind hier zo nu en dan naar toe gaat. Maar wel op zijn tempo. Hij gaat nog niet iedere dag en ook nog niet hele dagen. Dat redt hij nog niet. Hij is moe en slaapt vaak middags nog. Hij heeft ook fikse weerstand en mist mem en zijn broers zo, zegt hij. Het is flink wennen, maar iedere keer als ik hem op haal geeft hij aan het toch wel naar zijn zin te hebben gehad. Hij heeft ook de pech dat de vaste juf met zwangerschapsverlof is en dat er veel verschillende juffen aanwezig zijn.
Dus van het wennen aan een leeg nest, heb ik mijn grut toch weer lekker thuis. De jongste voorlopig nog iedere dag en de middelste ook nog zeer regelmatig. En stiekem vind ik dat helemaal niet erg 😉
Ik vind het zonder kinderen in huis maar enorm stil en saai. Ik hou van de reuring en de drukte om me heen. De kinderstemmetjes en het geklier. De kleffe kusjes en de vieze handjes. Doe mij maar een huis vol kinderen in plaats van oorverdovende stilte.
En dat brengt me toch aan het denken. Ze gaan straks toch echt uitvliegen. De jongste zal straks, als het ergste leed bij hem is gezakt, toch weer naar school gaan. De middelste zal steeds regelmatiger gaan en de oudste is al alle dagen op school, maar zal ook vaker gaan spelen. Wat moet ik dan?
Ik denk dat ik toch wel weer wil gaan werken, naast het draagconsulentschap. Misschien maar als peuterjuf, dan heb ik mijn hok vol kinderen 😉

jeugd

Gepubliceerd 11 februari 2018 door draagmemmie

Lang, lang geleden was ik een klein meisje. Een klein meisje met rode staartjes. Ik woonde in een klein dorp waarin iedereen elkaar kende. Ik herinner me de speeltuin waar we vlakbij woonden nog goed. Ik ben een paar keer goed hard uit het klimrek gevallen. Er was een gave glijbaan, een klimvliegtuig en een zandbak. En twee klimrekken. Prachtig natuurlijk, voor een meisje dat turnster wilde worden. Wat heb ik hier vaak in geklommen. Naast de speeltuin waren bosjes, ook leuk om op avontuur te gaan.

De speeltuin lag ook precies tussen het huis van mijn beste vriendinnetje en mij in. Wat hebben we hier veel gespeeld.
Sowieso was ik veel buiten. Dat was het voordeel van het wonen in een klein dorp. We woonden tegenover de school en direct achter de school waren weilanden.

Regelmatig trok ik de weilanden in. Ik voelde me dan echt een schatgraver, helemaal als de sloten net gedregd waren. Ik vond dan van alles in de kant van de sloot. Oude scherven, pijpen, schelpen, noem maar op.
Ik trok ook graag naar de oude molen. Daar kon je pas echt avonturen beleven! Ik waande me in vroegere tijden waarin ik, uiteraard, een prinses was. Een prinses op modderlaarzen, dat dan weer wel.

Ik ging zomers altijd kikkers vangen, Ik nam ze dan mee naar huis en deed ze in mijn eigen vijver. Op wonderbaarlijke wijze waren ze de volgende dag altijd weer weg… (ik verdenk mijn ouders er van dat zij avonds zeer regelmatig naar de sloot liepen om de arme beestjes te bevrijden)
Kikkervisjes vond ik het leukst, die waren ook lekker makkelijk te vangen. Maar de grootste trofee was natuurlijk als je de grootste kikker van de sloot kon vangen. Die was het moeilijkst. Hij heeft me meerdere malen in het water doen belanden. Ik weet nog dat ik met mijn vriendinnetje op kikkerjacht was en dat we samen in het water en de brandnetels belanden.  AU!

Soms mocht ik met mijn vader mee te vissen. Spannend was dat. Ik moest dan stil naar de dobber kijken, zo moeilijk. Maar het vangen van de vis was zo gaaf. We lieten ze ook altijd weer los. Een heel enkele keer mocht ik mee te snoekvissen. Ik kan me herinneren dat ik een keer een snoek heb gevangen, Trots dat ik me toch was!

En winters gingen we schaatsen. Hele tochten reed ik. Het schijnt dat ik als meisje van 6 al een tocht van 24 kilometer maakte. Ik genoot van de kou, van het samenzijn met mijn ouders, het proberen snel te gaan, streken te maken. En na een heel stuk kregen we warme chocomelk uit een thermoskan en een koek van mijn moeder. We zaten dan in de kant , tussen het riet, en als ik er aan denk voel ik me weer net als toen. Intens tevreden, genietend van mijn chocomelk en koek. Koude wolkjes blazend en mijn schaatsen opnieuw onderbindend. Ik vind het zo jammer dat de huidige winters zo hopeloos zijn.

Ik heb dus een heerlijke jeugd gehad waarin ik veel buiten heb kunnen spelen. En dat probeer ik mijn kinderen ook te geven. We wonen heel bewust in een klein dorp waarin de kinderen nog volop buiten kunnen spelen. Ik en mijn man zijn iedere dag buiten met de drie musketiers. Afgelopen week hebben we het minieme ijs ontdekt. Kun je er op staan? Op de waterplassen wel, maar op de sloot nog niet. Op de ijsplassen konden we glijden, heerlijk vonden ze het. Op het grote meer is het nog niet sterk genoeg, dat moest (onder leiding van mama) ook even ontdekt worden.
Ik geniet van zulke momenten met mijn kinderen. Het spelenderwijs ze dingen aanleren. Na twee uren te hebben gestampt, gegleden en ijswolkjes hebben geblaasd kregen we thuis warme chocomelk met slagroom. mmm

Ik vind het ook zo leuk om de gelijkenissen tussen mijn kinderen en mij te zien. Zo is mijn oudste ook altijd op schattenjacht in de zijkant van de sloot. Kunnen we allemaal niet wachten tot de kikkers weer tevoorschijn komen om er vervolgens met een net achteraan te gaan en loop ik avonds naar de sloot om de gevangen beestjes te bevrijden….

geluk

Gepubliceerd 20 januari 2018 door draagmemmie

Geluk, wat wordt er veel over geschreven. Wat wordt het nagejaagd en veel besproken.
Maar wat is dat geluk, en hoe wordt je het in vredesnaam? Is het te vinden? Of heeft de een meer geluk dan de ander? En wat doet het met je kind als je zegt: “ach, als je later maar gelukkig wordt”

Ik vind het een fascinerende materie. Wat maakt de ene mens nou wel gelukkig en de ander juist niet. Wat is het dat jij gelukkiger bent (of juist niet)dan de ander? Of wat maakt het dat de een wél depressief wordt en de ander niet?

Er zijn veel onderzoeken naar gedaan. En wat blijkt: alleen geluk nastreven is niet voldoende. Een mens heeft het nodig om zich nuttig te voelen. Het idee te hebben dat hun leven waardevol is. Een mens heeft een doel nodig. Het puur nastreven van geluk brengt ook alleen maar frustratie met zich mee. Helemaal als dit niet lukt.

Ik betrek de onderzoeken, uiteraard, op mezelf. Het hebben van een doel in mijn leven klinkt heel groot. Ik zie mezelf al een gigantische bucketlist afwerken. Totdat ik bedenk dat ik helemaal geen groot of gek doel heb. Waar ik mijn nut in dit leven uit haal is het zijn van een goede liefdevolle moeder voor mijn kinderen. Niet meer, niet minder. Een mooi en vrij groot doel vind ik. Ik wil ze een fantastische jeugd bieden waarin ze alle kansen krijgen om zichzelf te ontdekken en te ontplooien. En ik hoop dat ik ze daarmee een basis mee geef waardoor ze gelukkige volwassen mannen worden.
Daar heb je het woordje “gelukkig” weer. Ik vind dat enorm lastig. Verwoord het bewust niet naar mijn zonen toe. Dat is nogal een streven, en ik wil het ze niet opleggen. Ze moeten niet denken dat als ze niet gelukkig (genoeg) zijn, ze hebben gefaald. Absoluut niet! Misschien kan ik het woordje ‘gelukkig’ beter vervangen door het woordje ‘tevreden’. Tevreden is immers ook mooi. Wees tevreden met de dingen die je hebt. Leer waarderen wat je wel hebt en kijk niet naar wat je niet hebt. Kijk niet naar wat anderen doen, maar volg je eigen pad. Dát wil ik mijn kinderen mee geven. En waarschijnlijk zullen ze met die basis gelukkige mannen worden. Dat blijf ik hopen.

Nog een doel is dat ik mensen wil raken met mijn verhalen. Mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. Dat er iemand is die iets soortgelijks heeft meegemaakt, die er voor hun wil zijn. Mensen verbinden, liefde laten voelen. Ik vind dat er zoveel ellende is, zoveel boosheid en verdriet. Ik wil met mijn verhalen de wereld een beetje mooier maken. Een nobel doel lijkt me, waar ik hard mee aan de slag ga door regelmatiger een blog te plaatsen. Verhalen met een lach en een traan.

Ik voel me momenteel erg gelukkig. Terwijl ik er niks voor doe. Ik haal veel geluk uit het geluk van mijn kinderen. Hun blijdschap maakt mij blij. Hun enthousiasme steekt mij aan. Alles loopt hier lekker en we zijn tevreden. We genieten van de kleine dingen. Daar zit voor mij het geluk in. Ik hoef geen flitsende carrière of veel geld. Doe mij maar het thuis zijn met de kinderen. In plaats van een drie sterren restaurant vinden wij het pannenkoekschip ook fantastisch en een kampeervakantie vinden we net zo leuk (misschien nog wel leuker) dan een dure cruise.

Kortom geluk, een ongrijpbare materie. Je bent het of je bent het niet. Je kunt nog zo veel geluk hebben, maar compleet ongelukkig zijn. Je kunt onnoemelijk tegenslagen te verduren krijgen en toch gelukkig zijn. Volgens mij zit de sleutel in tevredenheid. Het tevreden zijn met wat je hebt. Waarderen wat je hebt.
Geluk kan er zijn en zo weggevaagd worden. Het is breekbaar en groots. En ongelukkig zijn is nodig om te ervaren wat geluk is. Er is zo veel over geschreven. Het is prachtig en beangstigend. Ik ben dolblij dat ik het vermogen bezit om gelukkig zijn. Ik heb een ongelukkige periode gehad, een periode die nodig was om in te zien wat ik heb. De mensen die mij destijds veel verdriet hebben gedaan bedank ik voor de lessen die ze me hebben geleerd. Op deze manier kon ik mijn eigen pad kiezen en heb ik geleerd wie er voor mij toe doet. Wat ik belangrijk vind en waarom. Ik ben dankbaar dat ze in mijn leven zijn geweest. Wat geweest is, is geweest en ligt achter me en blijft daar. Ik kan vergeven, maar vergeten doe ik niet. Hoe moet ik anders mijn lessen leren? Het betekent ook niet dat ik deze mensen weer in mijn leven wil, in tegendeel. Mijn leven is mooi zonder. Maar ik laat het los.

Loslaten is volgens mij ook een weg naar geluk. Verdriet kan je tegenhouden. Kwaadheid of teleurstelling ook. Als je dit loslaat voel je je bevrijd. Kun je je geluk omarmen. Ik vind loslaten moeilijk, heb dat echt moeten leren. Totdat ik heb ervaren dat het me helpt om verder te gaan. Toen ik losliet gingen er nieuwe deuren open. Begon de liefde weer te stromen en werden blokkades opgeheven.

Het leven is mooi. Ook de vervelende dingen. Het vormt je en maakt jou jou. Ieder leven is uniek en iedere vorm van geluk is dit ook. Heel cliché maar geluk haal je écht uit de kleine dingen.

Waarin zit voor jou het geluk?

de mooiste tijd

Gepubliceerd 19 januari 2018 door draagmemmie

Ineens besef ik me. Mijn mooiste tijd is nu.
Niet vroeger. Niet later. Maar nu

Toen ik jong was, had ik een prachtige tijd. Ik speelde buiten en was gelukkig. Ik groeide op in een klein dorp en had volop ruimte om mezelf te ontplooien. Kikkers vangen in het voorjaar (de jongens hebben het niet van een vreemde), zwemmen in de zomer en schaatsen in de winter. Het was er allemaal. Ik besef me nu pas wat ik toen had.

Maar nu. Nu zijn mijn kinderen klein. Komen ze bij me voor een knuffel. Is er volop liefde in ons huis. Nu doen we als gezin regelmatig leuke dingen. Nu zijn ze nog veel thuis. Ik hou er van om mijn kroost dichtbij te hebben. De heerlijke kleffe kusjes, de warme knuffels, de grappige uitspraken en versprekingen. Het is allemaal nu en het gaat allemaal zo snel voorbij.
Nu zijn mijn ouders nog fit. Is de zorg-rol nog niet omgedraaid. Genieten zij net zo veel van de drie musketiers als dat ik dat doe.

Nu heb ik alles wat me lief is dichtbij.
Vanaf nu kan het alleen maar slechter worden.

Mijn kinderen zullen uit gaan vliegen, ieder hun eigen weg gaan kiezen. Ik hoop dat we onze jongens een stevige basis meegeven en dat ze nog regelmatig naar het ouderlijk nest terug zullen vliegen.
Mijn ouders worden ouder (sorry pa en ma) en zullen er op een gegeven moment niet meer zijn. Als ik hier aan denk word ik naar. Hoe moet ik het zonder hun stellen? Ze doen zoveel voor ons.

Ik geniet enorm van het nu. Zorgen over later komen later. Maar toch. Als ik er aan denk, dat nu de mooiste tijd is word ik een beetje droevig. Herkenbaar?

Gepubliceerd 12 januari 2018 door draagmemmie

mooie Friese luchten
Ik adem je in
en ik hou je vast

Ik omarm
mijn roots
Dit is mijn land
Het land van mijn voorouders

Ik geef het door
aan mijn kinderen
hun roots
onze Friese trots