Archief

Alle berichten voor de maand januari, 2016

dokterswacht 3.0

Gepubliceerd 31 januari 2016 door draagmemmie

20160131_091445.jpg

 

En wederom was het raak. Gisterochtend werd onze kleine baby toch wel erg benauwd. Hij heeft inmiddels 7 dagen koorts. De dokter wil hem toch zien.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik rijd weer met kleine ukkepuk die kant op. De conclusie van de huisarts is inderdaad dat het lang duurt. Maar het lijkt inmiddels beter te gaan. De keel is minder rood en de oortjes zien er goed uit. Nog even afwachten is het advies. Als hij slechter wordt of maandag nog steeds koorts heeft,  weer komen.

Wat volgt is een hele onrustige nacht. Ukkepuk is duidelijk niet lekker. Benauwd. Koorts. Terwijl ik hem vanochtend de fles probeer te geven wordt hij wat blauw!

Bij verslechtering weer bellen, dus dat doen we. Direct komen! Ik rijd dus wederom met lichte spoed met onze kleine man richting de dokterswacht. De derde keer deze week. Naast het gewone bezoek aan de huisarts en de bijna opname in het ziekenhuis.

Gelukkig klinkt zijn hartje goed. Zijn longetjes zijn zo te horen ook schoon. Maar waarom werd hij dan wat blauw? Overleg met de kinderarts volgt. Toevallig dezelfde als donderdag.  We mogen naar huis. Maar mocht hij dit weer doen, dan volgt er een opname.

Nu ligt hij lekker naast me te slapen. We hopen dat hij niet weer blauw wordt en lekker thuis mag blijven. Hopen jullie mee?

 

borst vs fles

Gepubliceerd 30 januari 2016 door draagmemmie

Het is weer zover. Er komt me weer een artikel onder ogen over het geven van borstvoeding. Een heikel punt bij mij. Ik heb dit niet kunnen geven. In dit artikel wordt gesuggereerd dat dit allemaal aan het systeem ligt. Want de moeder geeft te snel op… Het systeem moet hier beter op inspringen. Ik ben het zeker eens met het idee dat er meer Hulp kan komen voor borstvoedende moeders. Maar doe dit vrijblijvend. Niet dwingend. 

In dit artikel wordt geschreven dat kunstvoeding slechter is dan borstvoeding en dat er voor gegaan moet worden dat ìedere moeder borstvoeding gaat geven. Geen kunstvoeding. Want dat is heel slecht. Puur vergif bijna.

Ik word bijna boos als ik dit lees. Ik geef mijn kind de fles. En vind dit ok. Ik heb 3 keer geprobeerd borstvoeding te geven en dit gaat niet. En nee, ik geef niet snel op. Zoals gesuggereerd wordt in het artikel.

Ik ben geen slechtere moeder omdat ik flesvoeding geef. Ik maak mijn kind niet ziek. Ik doe datgene wat ik vind wat het beste is. Voor zowel mijn kinderen, maar ook voor mij. Ik weiger om zoveel pijn te hebben bij het voeden dat zelfs een lactatie-kundige haar hoofd schud en zegt “zo erg heb ik het nog nooit gezien.” Ik weiger ook nog om me te verdedigen.

Ga er maar vanuit dat ik een weloverwogen keuze heb gemaakt voor de fles. Dat het welzijn van mijn kinderen hierin voorop heeft gestaan. En in plaats alle moeders te laten borstvoeden vind ik het een beter idee om de kunstvoeding dan nog meer te optimaliseren. Zodat het ‘gelijkwaardig’ wordt aan borstvoeding.

Ik ben zeker pro-borstvoeding. Maar ook pro-flesvoeding. Iedere moeder moet haar keuze kunnen maken. En daar niet veroordeeld over worden.

Qua samenstelling is borstvoeding zeker beter. Maar daarmee ben je er nog niet. Als  het goed loopt is het een fijn moment voor moeder en kind. Maar wat nou als het niet goed loopt? Die pijn en frustratie van de moeder pikt een kind op…. Hier was het beter om een flesje te geven.

Geef over beide goede voorlichting en laat de moeders dan hun keuze maken. En steun de moeders bij de keuze die ze maken. Geef ze niet het gevoel dat ze falen. Dat gevoel komt bij andere opvoedkundige zaken nog vaak genoeg!

 

Leef en laat leven

ziekenhuis

Gepubliceerd 28 januari 2016 door draagmemmie

En dan zit je zomaar weer in het ziekenhuis met je baby. De huisarts heeft ons doorgestuurd. Hij vertrouwt het toch niet helemaal. Hij heeft het zelfs over een eventuele opname.

Onze baby is vanaf zondag ziek. Oorontsteking. Helaas heeft hij er ook koorts bij gekregen en kan hij door alle slijmen niet goed meer drinken. Vanmiddag werd hij suf. Kreeg hij droge lippen en plast hij amper meer. Drinken gaat heel moeizaam.

Om 18.30 moeten we ons melden.  Het is druk. Heel druk. Ik zie al verschillende flink zieke kindjes langskomen. Sterkte voor de ouders en Beterschap voor het grut.

20160128_190442

Rond 19 uur zijn wij aan beurt. Onze baby krijgt plakkers op zijn borst en wordt aan de monitor gelegd. Dat ziet er goed uit. Zijn temperatuur wordt gemeten. Koorts. De verpleegkundige haalt nog een flesje drinken. Onze baby drinkt nog een beetje maar begint direct te kokhalzen.

Na een half uur komt de arts. Alles lijkt goed. Behalve zijn keel. Een fikse keelontsteking bemoeilijkt het drinken. Maar zij kan hier nog niet zo veel mee. Antibiotica heeft geen nut bij een virus. Vocht toe dienen ook nog niet.

Dus nu zijn we weer thuis. Onze baby ligt lekker op zijn eigen bedje. Met het advies direct te bellen als het verslechtert. Als hij nog minder drinkt of niet meer plast.  Gelukkig (nog) geen opname.

We houden hem goed in de gaten. Geven wat extra vaak de fles en hopen dat hij snel weer de oude is. Maken ons zo nu en dan flink ongerust en stellen ons gerust dat het een flinke kerel is en dat hij wel wat kan hebben. ‘Gelukkig’ hebben we hier ervaring mee en weten we waar we op moeten letten. Immers onze middelste had dit soort stunts ook regelmatig.

Morgen weer een dag. Hopelijk een koortsvrije en fitte dag voor onze baby. Al is de kans groot dat zodra hij beter is en van onze andere koters ziek wordt.

Voor nu welterusten!

dragen. Hoe en wat?

Gepubliceerd 28 januari 2016 door draagmemmie

Doeken, dragers, geweven, rekbaar, ergonomisch en niet- ergonomisch. Als je begint met dragen zie je soms door alle bomen het bos niet meer. Of door de doeken de dragers…

Wat is er nou goed voor je kindje? Wat past er bij jou? Iedereen lijkt wel een mening te hebben. En iedereen meent weer iets anders.

Waar alle draagsters het met elkaar over eens zijn is het volgende. Het moet ergonomisch. Maar wat is dat, ergonomisch dragen?

Het komt er op neer dat de baby of het kindje van knieholte tot knieholte wordt ondersteund. Dat zijn (of haar ) beentjes een M-vorm maken. Zijn ruggetje maakt een natuurlijke bolling.

Gekscherend worden de Baby Björns, baby bungels genoemd. Het kindje bungelt er in. Al het gewicht komt op het kruis. Niet fijn. Voor zowel moeder als kind. Verder kun je er van uit gaan dat een drager niet ergonomisch is, als het kindje van je af kijkt. Op je buik gedragen ‘kijkt’ hij naar jou borst, op je rug ‘kijkt’ hij naar je rug/nek.

Maar dan. Wetende dat je ergonomisch moet dragen. Waar begin je?

Lijkt het knopen van een doek je erg moeilijk, dan kun je voor een drager gaan. Deze kun je makkelijk vastklikken. De Tula, Boba, Marsupi, Beco, Ergobaby, Kokadi,  Bondolino en Storchenwiege hebben goede dragers.

 

Mocht je toch een beetje willen knopen maar niet een doek willen.  Dan kun je een mei tai of hop tye nemen. Deze zit er tussen in. Het is geen doek, maar je moet toch knopen door de lange banden vast te, euh, knopen 😉

Het knopen van een doek lijkt misschien erg lastig. Ik dacht in het begin dat ik het nooit zou leren. Nu was ik ook ietwat eigenwijs en begon met de wat lastigere knopen. Inmiddels (bíjna) volleerd knoopster en het knopen vind ik niet meer lastig. Het is een kwestie van veel doen.

Ik knoop liever een doek dan dat ik een drager vast zet. Ik ben daar heel onhandig in.

Een doek is in twee soorten te onderscheiden. Een rekbare en een geweven.

Een rekbare gebruik je vooral bij kleine baby’tjes.  Lekker zacht. Je kunt hier maar op een manier mee knopen. Op je buik. Zodra je kindje zwaarder wordt, is deze doek niet heel prettig meer.

Een geweven doek is duurder in aanschaf, maar deze kun je langer gebruiken. Tot in de peuterleeftijd vaak. Met een geweven doek kun je alle knopen doen. Buik, zij en rug. Je hebt hierin verschillende maten. (En blends, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien).

 

Maat 6 is het meest gangbaar voor mensen met confectiemaat 36-42. Heb je een grotere maat dan kun je beter een maat 7 nemen.

Je kunt de doeken ook in kleinere maten krijgen, maar ik raad je aan om hiervoor eerst meer ervaring op te doen.

Er zijn verschillende merken. Voor elke portefeuille wat wils…  Een Yaro, Little frog of Amazon is niet zo heel erg duur. Een Artipoppe daarentegen… En zo zijn er heel veel merken. Te veel om hier even op te noemen.

Er zijn heel veel verschillende knopen. De meest gangbare zijn:

– de fwcc (buik)

– de ruck (rug)

– de kangaroo  (buik)

– de (double) hammock (rug)

Er zijn heel veel filmpjes op Internet. Kijk hier goed naar. Zo kun je het leren. Ook zijn er draagconsulentes. Zij zijn opgeleid om het anderen goed te leren.  Let op, niet iedere knoop is geschikt voor een new born!

Ook heb je nog de ringsling. Voornamelijk voor heupdragen. Het is een doek met ringen. Ik gebruik deze voor korte stukjes. Makkelijk aan te doen en te ‘knopen.’

 

Maar waar het vooral om gaat, is dat dragen fijn is. Voor drager als baby/kind. Tijdens het dragen komt het stofje oxytocine vrij. Het werkt dus ook echt verslavend. Net als al die mooie doeken die je kunt kopen! Pas maar op. Voor je het weet heb je, net als ik, een stash. Een grote verzameling doeken.

 

Draag jij ook? Zo ja. Waarmee?

Het lot

Gepubliceerd 27 januari 2016 door draagmemmie

Ik geloof graag dat dingen niet zomaar gebeuren. Dat alles een reden heeft. Het lijkt anders allemaal zo zinloos. We worden geboren en gaan weer dood. Tussen deze twee mijlpalen beleven we nog het een en ander, maar alles wat we doen zou geen nut hebben. Dat weiger ik te geloven.

We zijn er voor elkaar.  Om elkaar te helpen. Immers bij geboorte maak je (over het algemeen) al één iemand blij. Gedurende de rest van je leven zal dit (hopelijk ) veel vaker gebeuren.

Nu geloof ik ook dat je soms ‘signalen ‘ krijgt. Dat klinkt heel zweverig, en misschien is dat ook wel zo, maar het is verbonden met het lot. Het leven heeft bepaalde dingen voor je in petto. Het leidt je daar heen waar je moet zijn.

Momenteel krijg ik steeds te horen dat ik mijn creativiteit moet laten werken. Dat ik een eigen bedrijf moet starten. Maar hoe? Eigenlijk ben ik wel erg gelukkig met de huidige gang van zaken. Ik vind het fijn om thuis te zijn. Om samen met mijn kinderen te kunnen zijn. En om zo nu en dan wat schrijfsels te maken.  Zou dat het zijn? Schrijven?

Ik ben inmiddels een blog begonnen. Het wordt redelijk bezocht. Voornamelijk door kennissen via Facebook. Hartstikke leuk! Maar hoe begin je daarin een eigen bedrijf? Er zijn zo veel moeders als ik. Moeders die over hun kroost en belevenissen schrijven. Uniek ben ik dus niet…

Screenshot_2016-01-24-19-31-16

 

Ik laat de ‘tekens’ dan ook nog maar even naast me liggen. Wie weet wordt het in de loop der tijd nog duidelijk(er) 😉

Vooralsnog schrijf ik rustig verder. Mocht je tips of aanmerkingen hebben dan hoor ik dat graag.

 

Geloof jij ook ergens in?

consultatiebureau

Gepubliceerd 26 januari 2016 door draagmemmie

“Goedemorgen, u spreekt met draagmemmie. Ik wil graag onze afspraak voor morgenochtend afzeggen.”

Heel even wordt het stil. Dan wordt mij de geboortedatum en naam van onze jongste telg gevraagd. En direct daarop volgend: ” waarom wilt u afzeggen mevrouw? ”

Ik antwoord dat hij ziek is en dat ik niet ga slepen met een ziek kind.  Weer is het even stil. “Maar het is wel een fijn consult mevrouw” krijg ik als antwoord. Dat geloof ik niet helemaal. Ik heb een consult op het consultatiebureau nog nooit als ‘fijn’ ervaren, maar ik houd wijselijk mijn mond. Na lang aandringen en uitleggen dat ik morgen écht niet van plan ben om te komen, zwicht deze telefoniste.

Het maken van een nieuwe afspraak blijkt lastig. Op een gegeven moment opper ik om deze afspraak maar over te slaan. Onze jongeman is normaal gesproken kerngezond. Hij eet goed.  Hij groeit goed. En als ik hem vergelijk met zijn broers ontwikkelt hij zich ook goed.

“Maar mevrouw, u bent geen dokter. Ik denk niet dat u dit helemaal juist kunt inschatten,” krijg ik als antwoord. Ik antwoord dat ik geen dokter ben, maar moeder. Moeder van inmiddels drie jongens. En dat ik hem alle dagen mee maak. En ik niet het idee heb dat hem iets mankeert. Mocht dit wel zo zijn dan zien we dat bij de 9 maanden controle wel.

“Het is een heel fijn consult,” probeert de telefoniste nog. Ik vraag wat er zo fijn is aan het consult en wat ze zoal gaan doen.  Hier kan ze mij geen antwoord op geven. Wat ik eigenlijk best wel raar vind. Ze probeert me naar een ‘fijn’ consult te laten gaan, maar heeft geen idee wat dit consult in houdt.

Waarschijnlijk irriteerden we elkaar, want op een gegeven moment stelt ze een datum vast. Een maand vanaf nu. We hebben letterlijk de middenweg genomen. Nu ben ik benieuwd of het een fijn consult gaat worden!

Overigens heb ik sowieso een Haat – liefde verhouding met het consultatiebureau. Afspraken die niet door worden gegeven. Zodat ik onnodig of niet kom opdraven wanneer dat niet of wel gewenst is.

Mijn vaste verpleegkundigen zijn overigens erg lief! Die hebben me goed geholpen toen ik fles weigeraars had. Maar daar hoefde ik niet bij op consult 😉

Hoe zijn jou ervaringen met het consultatiebureau?

update

Gepubliceerd 25 januari 2016 door draagmemmie

20160124_154924

Nadat we gisterochtend thuis kwamen van de dokterswacht hebben we onze baby direct een dubbele dosis Paracetamol gegeven. Op aanraden van de huisarts. Op deze manier zou hij minder pijn hebben en beter slapen. Immers, slaap geneest.

Hij heeft flink geslapen. Tijdens zijn slaap nog een flesje leeggedronken. Top! Op de momenten dat hij wakker was, was hij vrolijk. Erg bleek en duidelijk niet fit, maar wel vrolijk.

Gistermiddag nog een end gewandeld in de draagdoek. Heerlijk. Hij heeft de hele wandeling geslapen. Zijn warme hoofdje tegen me aan. Inmiddels is er namelijk ook koorts bij gekomen.

De nacht ging goed. Lekker bij heit en mem in het grote bed. Dat zij iets minder slapen is bijzaak. Baby sliep lekker. Hij dronk zo nu en dan wat en sliep daarna weer heerlijk verder. Om de zoveel uren gaven wij hem paracetamol, zodat hij geen pijn krijgt.

Nu slaapt hij al weer. Het lijkt dus beter te gaan met hem. Gelukkig.

Nu moeten wij ons slaapgebrek nog weg zien te werken. Ik vrees dat dit nog het lastigste is. 😉

 

dokterswacht

Gepubliceerd 24 januari 2016 door draagmemmie

Vannacht was het weer zover.  Een schreeuwend kind. Dit maal onze baby.

Rond half 1 begon het. Van het een op het andere moment. Huilen. En niet zomaar huilen. Krijsen. Gillen. Het ging dwars door alles heen. Zo erg dat ik met hem naar beneden ben gegaan.

 

Niks hielp. Paracetamol. Drinken. Dragen. Speentje. Ik was ten einde raad. En doodmoe.

 

Het schreeuwen heeft de hele nacht geduurd. Het was zo heftig dat manlief besloot om de dokterswacht te bellen om half zes. We mochten direct komen.

Dat betekent snel de tas in pakken. Pampers, doekjes, flesjes, melk én de draagdoek worden er nog even ingegooid.

Rond kwart voor zes zat ik met onze baby in de auto. Die overigens nog steeds huilde. Tijdens de rit werd hij stil en viel van pure ellende in slaap. Samen rijden we de weg naar het ziekenhuis.

Een maal in het ziekenhuis gaat het vlot. Ik zou onze kleine baby nét in de ringsling doen en daar is de arts al. Die zich opoffert als pakezel. Maxi cosi tilt hij mee. En ik druk de tas in zijn handen. Als we zitten en hij de kleine man heeft bekeken is de diagnose al snel duidelijk: oorontsteking. Zoals ik al vermoedde. Inmiddels zeer ervaren hierin met twee grotere broers die dit ook zeer regelmatig hebben. De middelste heeft hiervoor pasgeleden nog buisjes gekregen.

Met het advies ‘regelmatig paracetamol en neusspray geven en uitzieken’ gaan we weer naar huis. Ons voorbereiden op wat nog komen gaat.

Gelukkig valt onze baby na een dubbele dosis paracetamol in slaap. Zo kan ik ook nog even rusten. Nu hopen dat de komende nacht rustig gaat verlopen!

 

Welterusten. Lekker koese. Mem hald fan dy.

Gepubliceerd 22 januari 2016 door draagmemmie

20160103_084643Als de kinderen op bed gaan doen we dit volgens een vast ritueel. Na het eten in bad. Dan de pyjama’s aan en tanden poetsen. Daarna komt het fijnste deel. Boekje lezen. Ieder hun eigen boek en hun eigen moment. Één op één aandacht vinden we belangrijk.  Voor ons allemaal is het genieten.

 

Ik vind het heerlijk als zo’n klein lijfje tegen me aan nestelt. Als het met oogjes vol slaap en vol verwachting naar het boek kijkt. Het lijfje ontspannen en warm van het bad. Genietend van het verhaal.

 

Ze hebben elk zo hun favoriete boeken. De oudste is gek op Jip en Janneke en de middelste houdt erg van flapjes- boeken en/of boeken met geluid.  Een echte aanrader is: ‘myn aldermoaiste trekkerboek’. (Afuk)

 

Omdat we tweetalig opvoeden leest mijn man altijd in het Nederlands en ik in het Fries. Voor de kinderen geen probleem. Prachtig om te zien hoe makkelijk zij hierin schakelen. Overigens zorgt de tweetaligheid voor geweldige uitspraken, maar daarover later vast meer.

 

Na het boekje lezen zingen we een liedje. Daarna lekker instoppen. Een kus en dan ons vaste riedeltje. Welterusten. Lekker koese. Mem hald fan dy (vertaling: welterusten. Lekker slapen. Mama houdt van jou)

 

Vooral dat laatste vind ik erg belangrijk. Ik wil dat mijn kinderen weten dat ik van ze hou. Niet alleen door daden. Door het ze te laten voelen. Maar ook door het te benoemen. Iedere dag. Hoe vervelend de dag ook was. Hoe lief of onaardig ze zijn geweest. Ik sluit altijd af met ‘ik hou van jou ‘. Gewoon omdat het zo is. Ik zal altijd van ze houden. Wat er ook gebeurd. Wat ze ook uitspoken.

 

De jongens vinden het normaal. Het hoort erbij. Ik vind die vanzelfsprekendheid fijn. Ze weten niet beter dan dat er van ze gehouden word. En soms, heel soms hoor ik nog zachtjes: “ik hald ek fan dy, memmie”. Je wilt wel geloven dat ik zulke nachten extra lekker slaap.

offday

Gepubliceerd 20 januari 2016 door draagmemmie

Was het afgelopen maandag  de beruchte ‘blue monday’ vandaag had ik voornamelijk last van een blauwe woensdag.

Je kent die dagen misschien wel. Die dagen waarin alles mis gaat. Dat je bij het op staan al voelt: “dit gaat hem niet worden vandaag.” Zo’n dag waarop je het liefst met de dekens over je hoofd in bed blijft liggen. Maar helaas. Dat gaat niet met drie kleine kinderen in huis. Die vinden het ochtends  (heel) vroeg tijd om op te staan.

Nu hadden we al een flinke hopeloze nacht gehad. De oudste die last heeft van een ‘snottieneus’. De middelste  die waarschijnlijk ook ergens last van had. Geen idee waar van. En onze baby die bedacht dat hij wel 2! extra flessen mocht. Dit soort nachten helpen bij mij ook niet echt mee om een topdag te hebben.

In elk geval. Het was écht hopeloos vandaag. Bij het bakken van een kant en klare cake ging het al mis. Alleen water toevoegen. “Kan niet mis gaan”. Zou je denken. Vandaag wel. Ipv 200 ml giet ik 2 liter door het beslag… Waarom? Geen idee.

Toen moest de hond nog uit. Eerst de riem vergeten. Snel ophalen. Glibberend en glijdend vervolg ik mijn weg. Om halverwege er achter te komen dat ik de speen van onze baby vergeten ben. Je kunt vast wel bedenken hoe onze reis verder ging. Ik ben in elk geval een heel klein beetje doof. Op die momenten is dragen misschien niet zo handig. Ze schreeuwen vlak bij je oren…

Maar op zulke dagen probeer ik juist de positieve dingen te vinden. Hoe moeilijk dat dan ook is. Het feit dat mijn oudste ineens zelf zijn kleren aan deed. Fantastisch.  Een mijlpaal. De middelste die zelf zijn brood probeert te smeren. Lief. En de jongste die alles onderspuugt…. ook heel schattig. Hij doet dit met een soort boogje. Als je snel genoeg bent kun je een beetje aan de kant springen zodat je niet geraakt wordt. Uiteraard was ik vandaag niet snel genoeg.

Gelukkig heb ik lieve ouders. Én wonen deze lieve ouders vlakbij. Ik ben samen met het grut daar naar toe gevlucht. Soms heb ik dat echt nodig. Die paar extra handen. Helemaal op een blauwe woensdag.

Inmiddels is manlief thuis (ik heb de uren afgeteld) en ligt het grut op bed. Rust. Eindelijk. Op naar een nieuwe dag. Een prachtige pimpelpaarse donderdag. Gezellig en warm. Zo besluit ik bij deze.

 

Welterusten