Archief

Alle berichten voor de maand februari, 2016

oordelen

Gepubliceerd 26 februari 2016 door draagmemmie

Iedereen heeft ze. Oordelen over een ander. Je gaat snel af op het uiterlijk. Op datgene wat diegene laat zien. Met dat in mijn achterhoofd probeer ik altijd vriendelijk te zijn tegen anderen. Te glimlachen. Gedag te zeggen tegen buurtgenoten. Een vriendelijke reactie via Facebook.

Maar ook door het ‘schild’ van de ander heen te prikken. Hij is zo onaardig vandaag omdat hij slecht heeft geslapen. Of verdriet heeft. Of omdat hij mij niet leuk vindt. Een andere keer is hij vast leuker. Ik probeer altijd het positieve in anderen te zien. Niet negatief te veroordelen. Heel lastig soms. Maar ik probeer het wel.

Ik wil graag dat mensen mij aardig vinden. Dat mensen geen negatief oordeel over me hebben. Helaas lukt dat niet altijd. En als ik dat dan terug krijg, raakt me dat. Ik word verdrietig als ik hoor dat mensen mij niet leuk vinden om wat voor reden dan ook. Maar ik kan hier beter mee om gaan als dit een reden heeft. Als ik begrijp waar dit vandaan komt.

Nu wonen we nog niet heel lang in ons ‘nieuwe’ huis. En dat huis staat in een straat met buurtgenoten. Nu kwam mij ter ore dat een buurtgenoot erg negatief over mij praat. “Haar kinderen vliegen áltijd de straat op” en “is ze al weer zwanger” zijn uitspraken van deze buurtgenoot. Het gekke is dat ik nog nooit met deze buurtgenoot heb gepraat. Vanaf de eerste dag werd er niks tegen mij gezegd. Als ik hallo zei, kwam er geen respons.

Kortom ik ben veroordeeld door iemand die mij niet kent. En dat voelt vervelend. Dat iemand, zonder mij te kennen, heeft bedacht mij stom te vinden. Zonder reden. Ik ben nooit onaardig geweest. Heb niet gemeen gedaan. Ik maak misschien andere keuzes dan dat deze buurtgenoot zou maken, maar ben ik dan direct zo slecht? Ik laat mijn kinderen niet de straat oprennen, zoals er wordt gesuggereerd, maar laat ze wel ‘los’ lopen. Ze moeten immers de kans krijgen om te leren dat ze op de stoep moeten blijven. En eerlijk, ze luisteren inderdaad niet altijd even goed. Maar hé, ze zijn nog erg klein. Ook dat moet leren. De kinderen kreeg ik snel op elkaar. Wij vonden dit een groot cadeau. Een grote verrassing, maar bovenal een groot cadeau. Waarom moet deze buurtgenoot hier dan zo over oordelen? Doen alsof het slecht is? Hoe kun je sowieso negatief zijn over het grootste cadeau in het leven? Ik weet het niet. Ik zal het waarschijnlijk ook nooit weten.

Ik vind het maar raar. Ik hoop dat het nog bijdraait. Maar verwacht het niet. Helaas.
Ik ben veroordeeld door een vreemde en ik baal er van. En eigenlijk baal ik er van dat ik er van baal. Zulke dingen zouden me niet moeten raken. Maar het doet het toch… Ik zou graag mijn schouders op willen halen en verder gaan. Maar nu denk ik; “Zou ik met deze buurtgenoot moeten praten? Moet ik laten zien dat ik zo slecht niet ben?” Tuurlijk niet. Het is niet mijn tekortkoming. Maar stiekem zou ik het wel willen doen…

 

draagdoek

Gepubliceerd 25 februari 2016 door draagmemmie

Verdorie. Het is weer zover. Ik ben verliefd. Verliefd op een doek. Ja echt. Het kan!

Ik zal jullie niet vervelen met de details. Maar ik heb mijn zinnen gezet op een doek. Een mooie blauwe doek. En uitgerekend nu ploft onze douche. Komt de gigantische dikke rekening van de tandarts. De rekening van de homeopaat. En ga zo maar door.

Het komt altijd tegelijkertijd. En op die momenten baal ik, dat ik niet werk. Dat ik geen geld binnen haal. Dit zijn de momenten dat ik begin te twijfelen aan mijn (onze) keuze om thuis te blijven voor de kinderen. Dat ik denk; “moet ik geen baan zoeken?”

Maar dat balen duurt gelukkig niet heel lang. Dan komt de oudste voor een kusje. Of de middelste voor een knuffel. Een glimlach van de jongste doet ook wonderen.

Vandaag was het genieten in de sneeuw. Dolle pret tussen de grote sneeuwvlokken. ‘Memmie snie!’ Roept de oudste. ‘Ijjs yjjs’ roept de jongste. Ze stampen door de plassen en proberen de sneeuw te vangen met hun tong. Dit is voor mij vele malen waardevoller dan dat stomme geld.

En bij het op bed brengen had mijn oudste een gesprekje met manlief. Ze bespraken het naar school gaan. Of beter gezegd, het niet naar school gaan. We hebben hem even een poosje thuis gehouden om nieuwe ziekte bij onze jongste te voorkomen. In dit gesprekje gaf hij aan liever niet meer naar school te willen. Hij vindt het heel fijn thuis zegt hij.

Wat heerlijk. Blijkbaar doe ik toch iets goed. Zo fijn om van mijn kind de bevestiging te krijgen dat hij het fijn vindt om thuis te zijn. Om bij mij te zijn.

Die doek was allang vergeten. Maar naast lieve kinderen heb ik ook een lieve moeder! Volgende week kan ik dus met een gerust hart mijn draagshoot doen. 😉

 

 

zoeken

Gepubliceerd 21 februari 2016 door draagmemmie

Ik ben mijn blog gestart om te kijken of het iets voor mij is. Immers, ik hou van schrijven en verhaaltjes bedenken.

Nu ik eenmaal bezig ben heb ik het een en ander uitgeprobeerd. Iedere dag schrijven. Over de kinderen of juist over iets algemeens als de opvoeding-stijl. Ik heb gemerkt dat ik Bloggen leuk vind, maar dat ik niet de verplichting wil voelen om het te doen. Het moet leuk blijven. Iedere dag een blog schrijven lukt dus niet.

Ook zoek je naar de grenzen van de privacy. Met name de privacy van de kinderen. Zij hebben er niet om gevraagd om op het Internet te staan. Maar mijn dagelijkse belevenissen zijn vooral met mijn kinderen.

Kortom ik ben nog erg aan het zoeken. Stoppen doe ik (nog) niet. Maar het staat even op een lager pitje. Ik wil graag dat dingen goed ‘voelen’ en dat doet het nu even niet. 😉

rouw

Gepubliceerd 17 februari 2016 door draagmemmie

Memmie, ik fien dy sa leaf! En ik mis heittie sa. (mama ik vind jou zo lief. En ik mis papa zo)

Een van de favoriete uitspraken van mijn oudste. Hij is momenteel erg bezig met het afscheid nemen van mensen. Hij heeft het erg moeilijk met het afwezig zijn van mijn man. Die is 5 dagen per week aan het werk. Tot groot verdriet van mijn oudste zoon.

Als papa dan weer thuis komt, is hij helemaal hysterisch. Net een jonge hond. Rondjes rennen. Springen. Zijn vader plat knuffelen. Ik hoef verder niet uit te leggen dat papa favoriet is bij mijn oudste.

Een paar maanden geleden stierf overoma, de oma van mijn man. Ondanks dat mijn oudste deze overoma voor het laatst had gezien toen hij heel erg klein was, was hij diep onder de indruk. Hij moest huilen. “Maar ik vind haar zo liehief” riep hij steeds. Na deze eerste schok, kwam de ‘waarom-vraag’. Waarom is overoma dood? Na onze uitleg dat overoma heel oud was en ziek was geworden, was hij even tevreden.

Na een dag, heeft hij er even over na kunnen denken. Hij komt tot de conclusie dat oerbeppe (mijn oma) ook heel oud is en dan vast ook dood zou gaan. En pake en beppe dan? Die zijn ook al gigantisch oud in zijn ogen. Of heit en mem. En hij dan? Hij zou nooit dood gaan. Lieve kleine schat, ik hoop oprecht dat je daarin gelijk hebt.

Het eerste grote verdriet is dus een feit. Het hoort bij het leven. Alles wat leeft gaat eens dood. Hoe verdrietig dit ook is. We houden dit dan ook niet bij onze kinderen vandaan en proberen zo eerlijk mogelijk antwoord te geven op hun vragen. Aangepast aan hun leeftijd. We laten onze eigen emoties ook zien. Papa en mama zijn ook wel eens verdrietig. Zij mogen dit ook zijn. Leren omgaan met gevoelens is belangrijk.

Uiteraard wil ik hem beschermen en behoeden tegen verdriet en teleurstelling. Maar dat kan niet altijd. Wat wél kan is om hem en zijn broertjes opvangen bij verdriet en teleurstelling. Om samen te huilen. Samen naar oplossingen te zoeken. Een luisterend oor en een troostende schouder.

Hoe gaan jullie om met rouw bij jullie kinderen?

valentijnsdag

Gepubliceerd 15 februari 2016 door draagmemmie

Als ik dit schrijf is het zaterdagavond, 13 februari. De tv  is er vol van. Valentijnsdag. Bestel een bos rozen voor je lief. Of ga uit eten. Een duur cadeau hoort er ook bij. Misschien een weekendje weg? Romantisch…

Wij doen niet aan Valentijnsdag. Ten eerste is mijn schoonvader jarig. Dus daar zouden we normaal gesproken op visite gaan. Ware het niet dat ook zij ziek zijn. En ik mijn kinderen niet aan meer virussen dan noodzakelijk wil blootstellen. Zie ook mijn vorige blogje.

Ten tweede vind ik het een commercieel gedoe. Ik vind het leuk om een kleinigheidje voor de mensen die ik lief vind te halen. Maar daar hoeft het bij mij geen Valentijnsdag voor te zijn. Of om extra lief te zijn voor mijn liefdes. Ook dit doe ik zo veel mogelijk gedurende de rest van het jaar.

Ten derde zitten we hier constant in de ziekenboeg. Een rustig dagje is hier al welkom. Met zijn allen in bad. Misschien even uitwaaien op de zeedijk. Of gewoon een lekkere wandeling met onze hond. Een kinderhand is snel gevuld. En die van mama ook.

Toen ik een pubertje was, vond ik het fantastisch. Zou ik een kaartje krijgen? Van wie? Ging ik die ene jongen een kaartje sturen. Anoniem. (nee, nooit gedaan. Ik durfde niet) Zo’n spannende tijd. Teleurgesteld als er weer niks in de brievenbus zat 🙂
Gelukkig had ik een lieve moeder die altijd een cadeautje haalde. En dat doet ze nog vaak.

Nu hoeft het niet meer zo. Ik heb de liefdes van mijn leven gevonden. Mijn man en drie kinderen. Wat wil een mens nog meer? Ik heb geen Valentijnsdag nodig om stil te staan bij mijn liefde voor de mensen om me heen. Maar terwijl ik dit nu op schrijf, bedenk ik me dat ik dit nu toch doe. Dat ik, door dit zo op te schrijven, toch bezig ben met Valentijnsdag en de liefde in mijn leven.

Dan ook maar goed:
Lieve Beppe, Pake, Omke, Manlief, Oudste, Middelste, Jongste, Beessies, Vrienden en Familie, bedankt voor jullie aanwezigheid in mijn leven. Voor de aandacht, de luisterende oren, de knuffels, de praktische hulp etc. Luf joe!!!

Fotoshoot

Gepubliceerd 14 februari 2016 door draagmemmie

Vandaag had ik een leuk stukje willen schrijven over de Fotoshoot die onze baby voor Noozies  zou doen. Noozies is een webwinkel met leuke kinderkleding. De eigenaresse en ik hebben in een ver, ver verleden bij elkaar in de klas gezeten. Lang leve Facebook dat je elkaar dan weer vindt.

Zij wou onze baby graag op de foto zetten. Begrijpelijk want hij is ontzettend mooi 😉 Helaas besloot onze baby wederom anders. Hij is ziek. We hadden de afspraak al eens verzet ivm zijn ziek-zijn, dus we besluiten om het voorlopig maar over te laten gaan. Ik vind dit erg jammer. Had graag een paar mooie foto’s van ons prulletje gehad en hem willen bewonderen op haar webpagina. Maar wie weet komt het weer eens.

Onze baby is dus nog steeds ziek. Ik heb de huisarts gevraagd wat ik toch verkeerd doe. Gelukkig niks. De een heeft hier meer aanleg voor dan de ander. Wij hebben wat dat aan gaat ‘pech’ met onze jongens. Het is duidelijk dat onze jongens echte Friezen zijn. Immers ‘een echte Fries, is altijd verkouden.’

Nu doe ik wel luchtig, maar ik maak me uiteraard wel zorgen. De koorts was erg hoog (40 graden ) en het drinken ging moeizaam. Gelukkig lijkt het sinds vanmiddag wat beter te gaan. Hopelijk doet de antibiotica nu zijn werk en is het snel over.

En dan hoor ik ook nog dat de waterpokken rond gaan in het peuterklasje van de oudste. Aargh. Hopelijk blijft ons dat nog eventjes bespaard. Ik heb nu genoeg zieke kinderen gehad voor de rest van het jaar. Mijn slaaptekort is inmiddels chronisch. Mijn wallen zijn veranderd van lichtblauw naar diep donker paars. Het enige waar ik aan kan denken naast ‘ik hoop dat ze niet ziek worden’ is ‘ik wil slapen.’

Ik zit serieus te dubben om de oudste thuis te houden van de peuter. Ik vraag me af of onze jongste dit er nog wel bij kan hebben. Aan de andere kant; waarschijnlijk hebben we het virus allang binnen. Wat dat aan gaat wordt het tijd voor een flinke winterperiode óf de zomer. Al die ellendige virussen de deur uit.

Wat doen jullie om gezond te blijven?

marktplaatsfrustratie

Gepubliceerd 13 februari 2016 door draagmemmie

Iedereen kent marktplaats. De meeste hebben hier vast ook wel eens iets besteld of verkocht. Zo ik ook. Je kunt soms hele leuke aanbiedingen krijgen. Mooie tweedehands spulletjes. Alles is er te krijgen. Ideaal zou je zeggen.

Maar het kent ook zo zijn schaduwzijde. Frustraties over idiote biedingen. Geen biedingen. Oplichters.

Ook ik ben hier inmiddels een paar keer mee in aanraking gekomen. Zo had ik eens een dure draagzak te koop gezet. Deze was minimaal 130 euro waard. En dan durven mensen je nog via de mail 80 euro te bieden. Is het dan gek dat ik hier niet op reageer?

Of laatst, had ik een draagzak gekocht. Alles leek goed. Het rekeningnummer gecontroleerd. Geen oplichter. Maar na de betaling kreeg ik geen respons meer op mijn mail. Geen enkele reactie. Maar ook geen draagzak via de post.

Toen ik hem flink begon te knijpen en het vermoeden kreeg dat ik naar mijn draagzak kon fluiten, kreeg ik een berichtje. Gelukkig. Ik was bijna bang dat ik opgelicht was.

Het maakte me wel weer even bewust van de risico’s van deze site. Je maakt in goed vertrouwen geld over, maar daar kan dus flink misbruik van gemaakt worden. Dat geld kun je namelijk niet terug storten. Dat ben je dan kwijt. Het enige wat je kunt doen is aangifte doen.

En toch vind ik het een fijne site. Je kunt heel overzichtelijk dingen vinden. Het heeft bijna alles. Ik mag er graag op zoeken. Zolang je je bewust blijft van de risico’s lijkt het me geen enkel probleem.

Heb jij ook marktplaats-ergernissen?