oordelen

Gepubliceerd 26 februari 2016 door draagmemmie

Iedereen heeft ze. Oordelen over een ander. Je gaat snel af op het uiterlijk. Op datgene wat diegene laat zien. Met dat in mijn achterhoofd probeer ik altijd vriendelijk te zijn tegen anderen. Te glimlachen. Gedag te zeggen tegen buurtgenoten. Een vriendelijke reactie via Facebook.

Maar ook door het ‘schild’ van de ander heen te prikken. Hij is zo onaardig vandaag omdat hij slecht heeft geslapen. Of verdriet heeft. Of omdat hij mij niet leuk vindt. Een andere keer is hij vast leuker. Ik probeer altijd het positieve in anderen te zien. Niet negatief te veroordelen. Heel lastig soms. Maar ik probeer het wel.

Ik wil graag dat mensen mij aardig vinden. Dat mensen geen negatief oordeel over me hebben. Helaas lukt dat niet altijd. En als ik dat dan terug krijg, raakt me dat. Ik word verdrietig als ik hoor dat mensen mij niet leuk vinden om wat voor reden dan ook. Maar ik kan hier beter mee om gaan als dit een reden heeft. Als ik begrijp waar dit vandaan komt.

Nu wonen we nog niet heel lang in ons ‘nieuwe’ huis. En dat huis staat in een straat met buurtgenoten. Nu kwam mij ter ore dat een buurtgenoot erg negatief over mij praat. “Haar kinderen vliegen áltijd de straat op” en “is ze al weer zwanger” zijn uitspraken van deze buurtgenoot. Het gekke is dat ik nog nooit met deze buurtgenoot heb gepraat. Vanaf de eerste dag werd er niks tegen mij gezegd. Als ik hallo zei, kwam er geen respons.

Kortom ik ben veroordeeld door iemand die mij niet kent. En dat voelt vervelend. Dat iemand, zonder mij te kennen, heeft bedacht mij stom te vinden. Zonder reden. Ik ben nooit onaardig geweest. Heb niet gemeen gedaan. Ik maak misschien andere keuzes dan dat deze buurtgenoot zou maken, maar ben ik dan direct zo slecht? Ik laat mijn kinderen niet de straat oprennen, zoals er wordt gesuggereerd, maar laat ze wel ‘los’ lopen. Ze moeten immers de kans krijgen om te leren dat ze op de stoep moeten blijven. En eerlijk, ze luisteren inderdaad niet altijd even goed. Maar hé, ze zijn nog erg klein. Ook dat moet leren. De kinderen kreeg ik snel op elkaar. Wij vonden dit een groot cadeau. Een grote verrassing, maar bovenal een groot cadeau. Waarom moet deze buurtgenoot hier dan zo over oordelen? Doen alsof het slecht is? Hoe kun je sowieso negatief zijn over het grootste cadeau in het leven? Ik weet het niet. Ik zal het waarschijnlijk ook nooit weten.

Ik vind het maar raar. Ik hoop dat het nog bijdraait. Maar verwacht het niet. Helaas.
Ik ben veroordeeld door een vreemde en ik baal er van. En eigenlijk baal ik er van dat ik er van baal. Zulke dingen zouden me niet moeten raken. Maar het doet het toch… Ik zou graag mijn schouders op willen halen en verder gaan. Maar nu denk ik; “Zou ik met deze buurtgenoot moeten praten? Moet ik laten zien dat ik zo slecht niet ben?” Tuurlijk niet. Het is niet mijn tekortkoming. Maar stiekem zou ik het wel willen doen…

 

Eén reactie op “oordelen

  • Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google photo

    Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s

    %d bloggers liken dit: