Archief

Alle berichten voor de maand februari, 2016

vrijdag

Gepubliceerd 12 februari 2016 door draagmemmie

‘Het is weer vrijdag, de week is weer voorbij’. Dat liedje galmt iedere vrijdag door mijn hoofd. Volgens mij komt het uit een radio-programma.

Vrijdag. Het voelt alsof ik bijna weekend heb. Nu weet iedere moeder, dat dit maar schijn is. Moeders hebben geen weekend. Ik denk dat ik het misschien wel drukker heb, dan als manlief naar zijn werk is. Op de een of andere manier krijgen we het samen niet voor elkaar om het huishouden te doen. Of eten te koken. Terwijl ik dit door de week allemaal alleen red.

Maar waarom kijk ik dan zo uit naar het weekend?

Ten eerste omdat ik dan uit mag slapen. Manlief doet de kinderen en ik mag even bij tanken. Dat heb ik ook echt nodig. Héérlijk! Ik slaap uit tot ongeveer half 8. Schrik niet. Dat is bij ons uitslapen. Normaal gesproken is het 6 uur.

Daarnaast vind ik het heerlijk om samen met mijn gezinnetje dingen te ondernemen. En dat doen we graag in het weekend. Even naar de zeedijk. Of op visite bij familie. Boodschappen doen. Samen de stad in. Of gewoon met z’n allen de hond uit laten. Gewoon samen zijn. Lekker kneuterig. Maar zo fijn.

In het weekend is er ook tijd om een moment voor mezelf te kunnen nemen. Even niet bij de kinderen zijn. Even geen mama zijn. Maar iets voor mezelf doen. Vaak ga ik even langs vriendinnen of eventjes de stad in. Maar deze momenten duren bij nooit lang. Dan verlang ik al weer naar mijn kroost.

Kortom, het is weer vrijdag. De week is weer voorbij. Morgen weekend! We maken er weer een feestje van. Ga jij nog wat leuks doen, dit weekend?

zieke baby

Gepubliceerd 11 februari 2016 door draagmemmie

Ongelofelijk. Hij is al weer ziek. Nog geen week geleden maten we zijn laatste koorts. En vanochtend kwam onze baby wederom van bed met hoge koorts.

Na een nacht jengelen besluit ik om hem bij me te nemen. Vaak slaapt hij dan nog wel. Lekker bij memmie. Zodra ik hem pakte voelde ik het al. Loeiheet! En slapen lukte zelfs bij memmie niet meer…

Na lang dubben toch besloten om de huisarts te bellen. Mijn gevoel zegt dat er toch iets aan de hand is en dat we moeten gaan. Immers de koorts was hoog en veel te snel terug. Daarnaast greep hij regelmatig naar zijn oortjes. We hadden ook nog een speciaal zakje om de urine in op te vangen in huis. Dus dit direct ook gebruikt. Tot grote hilariteit van onze oudste.

Dit zakje moet je namelijk om het slurfje plakken.  En dat klinkt makkelijker dan het is. Schoppende beentjes, maaiende armpjes en een slurfje wat door een kleine opening moet is geen goede combinatie.

Gelukkig werkte het dit maal goed en konden we urine overhandigen aan de huisarts. Uit de test kwamen inderdaad ontstekingswaarden. Daarnaast heeft hij ook een oorontsteking. Goed ziek dus. Ik ben blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd en we toch naar de huisarts zijn gegaan.

De urine wordt op kweek gezet. Volgende week bellen voor de uitslag.  Ik ben benieuwd.

Dit maal een kuur mee. Hopelijk slaat deze snel aan en is hij vlot weer beter.

fibromyalgie

Gepubliceerd 11 februari 2016 door draagmemmie

Ik heb het terloops misschien in mijn blogs wel eens genoemd. Fibromyalgie. De onzichtbare ziekte die mij alle dagen plaagt. Eigenlijk wil ik het er liever niet over hebben, maar het is zo’n groot deel van mijn leven, dat ik er toch over ga schrijven.

Fibromyalgie dus. Een vorm van reuma. Al denkt men nu dat het meer met de zenuwen en een verstoring in het pijncentrum te maken heeft.

Voor mij uit het zich in pijnlijke en stijve spieren. Vermoeidheid. Prikkelbare darmen. Daarnaast ook het mentaal niet altijd fijn voelen. Het is moeilijk om bij veel pijn, blij te blijven. Ik heb het ook lang niet kunnen accepteren. Iedereen ging altijd maar stappen. Maakten lol. En ik? Ik moest snel opgeven. Doordat ik moe was. Pijn had. Of allebei.

Het vervelende is dat men niets ziet. Ze zien een gezonde jonge vrouw. Bij dit uiterlijk horen verwachtingen. Maar aan die verwachtingen kan ik niet voldoen. Helaas. Er wordt niet gezien dat ik pijn heb. Dat ik liever de aardappelen niet schil omdat dit écht heel zeer doet. Dat ik middags op bed ga, omdat ik moe ben. Maar ook dat ik afspraken móet afzeggen door de vermoeidheid of pijn.

Vooral dat laatste vind men moeilijk. Je ziet toch niks, dus ze zal zich wel aanstellen. Of; gisteren kon ze wél weg. Waarom kan dat dan nu niet?
Dat laatste zal niet vaak meer gebeuren. Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet twee dagen met afspraken achter elkaar moet plannen. Dit lukt niet. Dat is te vermoeiend. Dat is dan direct ook het antwoord op de vraag. Waarom gisteren wel iets kon, en nu niet.

Fibromyalgie, is mijn plaaggeest die er altijd is. Mijn rem, als het te druk is. Mijn muur, waar ik nog regelmatig tegenaan loop. Maar ook mijn vriend, het heeft me bewust gemaakt van dingen in mijn leven die veranderingen nodig hadden. Met de tijd heb ik er redelijk mee leren te leven. En natuurlijk heb ik het liever niet. Maar ik bedenk me altijd, het had zoveel erger gekund.

baby frustratie

Gepubliceerd 9 februari 2016 door draagmemmie

Is het een fase? Of een zogeheten sprong? Regeldagen? Allemaal benamingen en redenen voor een kleine baby om stierlijk vervelend te kunnen zijn. En geloof me, vervelend kúnnen ze zijn.

Baby’s zijn schattig. Lief en aandoenlijk. Knuffelbaar en vertederend. Meestal als ze slapen. Niets is zo schattig als een slapende baby.  Toen ik nog geen moeder was vond ik baby’s heel schattig. Inmiddels weet ik wel beter.  Een slapende baby betekent rust! Even een moment voor jezelf.

Baby’s slapen best veel de eerste tijd. Als je geluk hebt in elk geval. Wie de uitdrukking ‘slapen als een baby’ heeft bedacht, had vast zelf geen kinderen. Ik neig eerder naar een uitspraak zoals ‘je moet geen slapende baby’s wakker maken’. Of ‘huilende baby’s, slapen niet’

De eerste weken moeten ze om de twee a drie uren gevoed worden.  Ook nachts. Na die eerste weken willen ze nachts vaak ook nog een slokje.  Je hebt het al in de gaten, van slapen komt weinig met een kleine baby.

Nu heeft onze baby weer een sprong, fase, of hoe je het maar wilt noemen. Het komt er op neer dat hij niet slaapt. Hij vecht er tegen om uiteindelijk brullend ten onder te gaan. Frustrerend. Voor hem, maar ook voor ons. Temeer omdat hij dit ook nachts doet.

Als hij dan eenmaal slaapt wordt hij snel weer wakker.  En dan is hij uitgerust. Hij vindt dat hij dan wel lekker kan spelen. Ligt te kletsen in zijn wieg. De wieg die (nog) naast ons bed staat. Heel erg gezellig dat geklets, maar níet om drie uur nachts!

Na een uurtje wordt hij weer moe. Hij begint te jengelen. Maar slapen vertikt hij. En dan begint het circus opnieuw. Brullen. Slapen. Wakker…

Ik hoop maar dat het snel weer gebeurd is. Dat hij vlot weer lekker rustig in slaap valt én langer blijft slapen. Dat we weer lekkere nachten kunnen maken. Daar ben ik wel aan toe 😉

 

peuter

Gepubliceerd 9 februari 2016 door draagmemmie

Is er al fruit gesneden? Flesje drinken gevuld? Zijn de kleertjes schoon? En z’n toet, hoe staat het daar mee? Daar mag nog wel een washandje over heen. Oh wacht, gel. Er moet nog gel in zijn haartjes!

Een kleine opsomming van een ochtend waarop onze oudste naar de peuter school moet. Het heeft vaak heel wat voeten in de aarde, voordat wij ochtends kunnen vertrekken.

De oudste moet het een en ander mee en wat netjes voor de dag komen. Maar er zijn nog twee. Misschien heb ik daar wel het meeste werk van!

De jongste wil ochtends nooit drinken. Behálve als we weg moeten. Zoals naar de peuter. Gelukkig weet ik dat inmiddels en staat er een flesje klaar.

De middelste heeft ook zo zijn kuren. Eerst moet ik hem ‘vangen’. Zodra hij ziet dat ik zijn jas en schoenen pak, gaat hij er vandoor. Eenmaal alles aan, hoor ik gekreun en knetters in de pamper! Ja hoor, broek vol…

In het begin was ik nog zo dom om de oudsten buiten te laten spelen. Nadat deze twee keer besloten om in de waterplas van de zandbak te duiken! heb ik besloten dit niet weer te doen. ( Ja, die dagen waren we flink te laat 😉)

Dan volgt nog de wandeling naar school. Ik moet wel een sterk hart hebben, want de keren dat mijn boefjes me een hartverzakking hebben bezorgd door zo de weg op te rennen zijn niet meer op één hand te tellen. Ook niet op twee overigens.

Eenmaal op school begint het feest. Onze oudste wil niet meer. Huilen. Mopperen. Mem mag niet weg. We gaan er van uit dat dit een fase is. Terwijl ik mijn middelste in de buggy hijs, de jongste brult, want hij wil nú toch wel een flesje, hangt de oudste huilend aan mijn been. “Mem mag niet weheg” snottert hij.

Na een korte uitleg. Een kus en een knuffel vertrek ik. Stiekem met een klein knoopje in mijn maag. Hem huilend achter laten voelt zo vervelend. Gelukkig mag ik hem al snel weer ophalen. Maar nu eerst onze baby voeden.

zindelijk

Gepubliceerd 8 februari 2016 door draagmemmie

Onze oudste kon het al lang. Maar hij deed het gewoon niet. Zindelijk worden. Of ik kan beter zeggen, zindelijk zijn.

Hij vond de pamper wel erg prettig. Dit gaf hij ook eerlijk toe. Zo kon hij tijdens het spelen mooi alles laten lopen en hoefde hij het spel niet te onderbreken voor zoiets stoms als de wc. We probeerden het wel. Dan deden we hem gewoon geen pamper om. Maar hij ging dan, uit protest, op plaatsen poepen en plassen waar je dat liever niet hebt. Op de bank. Op de deurmat. In bed.

Voor de kerst hebben we besloten dat dit zo niet langer kon. Dus een aftel-kalender gemaakt. 1 januari zindelijk. Een goed voornemen, zo vonden wij.

Naast de aftel kalender maakte ik ook een beloningskaart.  Als deze vol was mocht hij een cadeautje uitzoeken. Onze oudste kreeg er zin in.

1 januari was het zover. De pamper ging af. En na twee kleine ongelukjes was het klaar. Onze doerak is zindelijk. Hij kon het dus inderdaad al lang. De boef. Het cadeautje was dan ook snel verdiend.

En vanmiddag beleefden we onze nieuwste mijlpaal. Ik was met het eten bezig. Terwijl ik bezig ben hoor ik gestommel in de wc. Hij gaat tegenwoordig zelf.

Ik kijk om en zie in eens het potje midden in de kamer staan. En onze boef gaat er niet op zitten. Nee, hij pakt zijn slurfje. Mikt op het potje. En pist deze helemaal vol. Uiteraard onder het toezicht van zijn broertje. Ongelofelijk. Wat heb ik gelachen!

luisteren

Gepubliceerd 7 februari 2016 door draagmemmie

 

“Mem waar is een papiertje?” Terwijl ik antwoord bedenk ik me; “Een papiertje?  Wat moet onze oudste met een papiertje?”  Ik kijk op en zie hem met een gigantische schaar zwaaien! Die had hij zelf uit de keukenlades gepakt.

Lekker zelfstandig dus. Maar ook lekker gevaarlijk. met drie kleine boefjes moet ik ogen en oren in mijn achterhoofd hebben. En dan kom ik nog te kort. Helemaal als ik met onze baby bezig ben. Ik hoef de fles maar te pakken en ze ruiken hun vrijheid. “Mem kan nu toch niks doen,” denken ze als ze boven op de tafels klimmen. En dat klopt. Helaas. Ik kan niet mijn stem verheffen. Of er heen lopen. Daarvoor drinkt onze jongste niet goed genoeg.

Dus mocht je langskomen en je ziet mijn grut op tafel dansen, dan is de kans heel groot dat ik onze baby de fles geef.

Sowieso is luisteren best wel ‘een ding’. Vooral onze oudste heeft hier moeite mee. Omdat hij geboren is met hersenvliesontsteking, zijn zijn oortjes uitgebreid getest. Ik weet dus zeker dat hij niet doof is.

Hij doet precies wat hij zelf wil. En heeft grote moeite met ‘moeten’. Met luisteren. Tot grote frustratie van alle partijen.

Hij wíl niet luisteren. Begrijpelijk. Als je net lekker bezig bent met het slopen van de tafel, wil je liever niet in je spel gestoord worden. Wat is dan de beste oplossing? Doen alsof je doof bent. Wie weet trapt mem er in…

Wij willen wel dat hij luistert. Als we hem zijn gang laten gaan, blijft er weinig meubilair meer over en zitten we straks op kratjes bier. Waarvan ik overigens het volste vertrouwen heb, dat dit ook gesloopt kan worden.

We zijn allemaal heel erg aan het zoeken. Hij naar de grenzen. Hoeveel ruimte kan ik verwerven? En wij naar hoeveel ruimte we hem kunnen geven. En eerlijk. Ik vind het moeilijk. De driftbuien. De grote mond. Het constant opzoeken van de grenzen. Ik heb soms het idee een politie agent te zijn.  Of dat ik tegen een muur praat. Komt het ooit goed?

We vinden ons weg wel weer. Daar heb ik vertrouwen in. Maar voor nu is het eventjes best pittig.

Hebben jullie hier ook mee te maken gehad? Tips zijn altijd welkom!