Archief

Alle berichten voor de maand maart, 2016

suikervrij

Gepubliceerd 31 maart 2016 door draagmemmie

Ja ja, ik begin steeds meer een alternatieveling te worden. Al zou ik het zelf liever omschrijven als “bewust”.
Naast het vele dragen van mijn kinderen, vind ik het belangrijk dat ze gezond eten. Dit betekent voor mij; veel fruit en groenten, maar ook zo weinig mogelijk suiker en kleurstoffen.

En dat is lastig, suikervrij. Suiker zit in zo veel dingen. Drinken. Koekjes. Toetjes. Helemaal suikervrij zal me dan ook niet lukken en dat vind ik niet heel erg. Het is ook zo ingeburgerd om kinderen een koekje of een snoepje te geven als ze bij je op visite komen. *tip geef rozijntjes*

Wat ik wel erg vind, zijn de kleurstoffen. Ik zie mijn oudste hier zo sterk op reageren. Als hij een ‘echt’ snoepje heeft gehad, bomvol kleurstoffen en suiker, stuitert hij de hele dag. Ik ben hem dan constant aan het corrigeren. Voor mij niet leuk, maar voor hem zeker ook niet. Hij is boos, verdrietig, druk en niet prettig in de omgang.¬†Vandaar mijn verdieping in voeding. Wist je dat je bijvoorbeeld van de blauwe kleurstof, hartkloppingen kan krijgen? Ik eerst ook niet. Maar dankzij een lieve vriendin, die al verder is in het suikervrij eten, weet ik dit nu ook. Dat wil je je kinderen toch niet geven? Ik niet in elk geval.

Er liggen in de supermarkt al kleurstofloze snoepjes. Wel met veel suiker, maar het ‘ergste’ is er uit. Deze mogen mijn kinderen zo nu en dan hebben. Net als rozijntjes. Nu heb ik het geluk dat mijn kinderen gek zijn op fruit.
Laatst waren we bij mijn oma. Mijn oudste hoefde geen taart, maar wilde wel graag tomaat. Prachtig om te zien dat hij zelf die keuze maakte. Mijn middelste daarentegen snoepte zo een heel groot stuk kwarktaart op.

Nu ben ik echt geen moeder waarbij ze niet mogen snoepen. Zeker niet. Verbieden doe ik het ook zeker niet. Wel probeer ik het te minderen. Er bewust van te zijn wat er in die kleine lijfjes komt. Om ze zo gezond mogelijk op te laten groeien en hun hier zelf ook bewust van te maken.

We zijn dan ook bezig met onze eigen moestuin. De zaadjes zijn gezaaid en de eerste groene blaadjes komen al boven. Helemaal leuk! De jongens moeten elke dag even kijken en ik krijg dan een uitgebreid verslag van wat er veranderd is. Genieten! Hopelijk eten we over een paar maanden uit eigen tuin.

We hebben ook geluk dat mijn schoonouders een biologische winkel hebben. (Een aanrader, mocht je ooit in Akmaar zijn). Goed voorbeeld doet goed volgen ūüėČ

schrikken

Gepubliceerd 30 maart 2016 door draagmemmie

Terwijl ik dit schrijf, zit ik nog na te trillen op de bank. Ik ben vanmiddag zo verschrikkelijk geschrokken. Ons kleinste ukkepukje is namelijk gevallen. Hard gevallen.

Hij lag lekker te slapen op ons grote bed. We hadden het er al over gehad dat dit eigenlijk niet meer kan nu hij kruipt. Maar hij lag nu zo lekker. En ik was super-alert. En ik had hem helemaal gestut met dekens. Dom!!! Hij kruipt niet alleen, hij klimt ook.

Zodra ik hem hoorde via de babyfoon, ben ik naar boven gerend. Halverwege de trap hoorde ik een luide ‘boem’. Maar geen gehuil. Ik hoopte dat de kat ergens van af was gesprongen. Of dat de wind iets om had gewaaid. Of…

Eigenlijk wist ik het al. Het was mijn baby. Van bed gekropen. En gevallen, hard gevallen. Maar hij huilde niet. Terwijl ik de deur open doe en speur naar datgene wat ik vrees, zie ik hem inderdaad liggen. Maar hij huilt niet. Hij doet niks. De angst die toen door me heen ging, kan ik niet beschrijven. Eventjes was ik bang dat ik hem kwijt was.

Ik hurk naast hem. Hij ligt gek op zijn zij. De aandrang om hem op te pakken negerend, voel ik bij zijn neusje en mondje. Hij ademt! Terwijl ik dit doe, begint hij te brullen. De opluchting die ik toen voelde was overweldigend. Ik ging spontaan mee huilen. Hij brult! Hij leeft! Hij bloedt flink uit zijn neus en mond. Huisarts bellen!

Maar verdorie, ik k√°n niet bellen. Iets met een nieuwe sim-kaart en de boel in de war. Hoe moet dit nu? Lang leve bellen via Whats App. Mijn broertje neemt op. Ik roep dat hij n√ļ¬† moet komen. En de huisarts moet bellen dat ik met onze baby kom.

Gelukkig zijn hij en mijn moeder erg vlot bij ons. Ukkepuk brult inmiddels ook niet meer en vindt de koude doeken op zijn neusje wel erg fijn. Ik rijd direct naar de huisarts. Na kort onderzoek lijkt zijn neusje niet gebroken, maar word me wel een wek-advies meegegeven. Kortom; de komende nacht moeten we hem om de twee uren wakker maken.

We mogen weer naar huis, waar hij flink vertroeteld wordt. Niet alleen door mij, maar ook door zijn broers. Die toch wel onder de indruk waren van alles. Stiekem ook een beetje van slag en flink geschrokken. Om alle onrust en schrik even uit ons te halen, gaan we een heel end wandelen. Buiten spelen. Even uitwaaien. We knappen er alle 4 flink van op.

Mijn baby heeft, afgezien van een flink gezwollen en blauwe neus, nergens meer last van en ligt inmiddels lekker in zijn eigen bedje te slapen.

Maar ik zit nog te trillen op de bank. Ik voel me zo schuldig. “Had ik maar…” of “wat als…” Maar dat helpt niet meer. Gelukkig lijkt het allemaal mee te vallen. Schuldgevoel en moeder-zijn zal wel bij elkaar horen. De angst om je kleintje te moeten verliezen zal er ook wel bij horen. Allemaal heel logisch. Maar, allemachtig, wat ben ik geschrokken!

testdoek

Gepubliceerd 30 maart 2016 door draagmemmie

Een poosje geleden mocht ik een Nona testen. Nona is een nieuw merk binnen de draagdoeken wereld. ¬†Mevrouw mus, Musetta, ‘maakt’ en verkoopt deze doeken.

Ik had veel gelezen over de stugheid van deze doek. Stugheid betekent dat hij erg hard is en niet heel makkelijk knoopt. De stof is dan niet lekker soepel. Vaak wordt dit beter naarmate je er vaker mee knoopt. Of er op slaapt. Of ruw door de spijlen van de box haalt. Mishandelen noemen we dat. Uiteraard er wel voor zorgen dat er geen haaltjes of, nog erger, gebroken draden in komen.

Ik mocht dus een Nona testen. De nona imagine buttercups meadow. Een prachtige groene doek. Lekkere frisse kleuren. Mooi patroon. Ik had er zin in.

Na een dag tevergeefs voor de brievenbus te hebben gelegen, was hij er dan eindelijk. En als verrassing nam hij z’n broertje Juno mee. Tof! Ik was op slag verliefd op de juno. Wat een prachtige doek. Zwart-witte bloemen. Een korte maat, maar lang genoeg om veel knopen mee uit te voeren. (Maat 2) ¬†Deze doek is lekker soepel. Sterk maar ook goed voor mijn baby. De ideale all rounder. Ik kan niet wachten tot de release in april.

De imagine buttercups meadow is inderdaad stug. Ik had hem erger verwacht na de verhalen die ik had gehoord, maar hij knoopt niet heel soepel en heeft flink wat mishandeling nodig voor hij zacht wordt. Maar ik geloof wel dat die potentie er is! Hij was niet lang genoeg bij ons om dat te ervaren. We hebben hem gebruikt voor de Fotoshoot. Prachtig! Ik zou deze doek echter vooral gebruiken bij mijn peuters. Voor een new born is hij, in het begin, te hard.

Inmiddels is de doek al weer een poosje weg. Op visite bij de andere testers. We missen ze wel. Vooral de juno. Hopelijk kunnen we hem snel aanschaffen. Ik heb immers nog niet genoeg doeken ūüėá

draagshoot

Gepubliceerd 29 maart 2016 door draagmemmie

Ik schrijf momenteel weinig. Te moe. Te druk. Geen inspiratie. Ik moet mezelf er nu echt toe zetten. Toch vind ik het ook wel weer erg leuk als ik eenmaal bezig ben. Dus hier weer een blogje van mijn hand.

Zoals jullie vast wel weten, draag ik mijn kinderen. Veelal in een geweven doek. Om dit voor altijd mooi vast te leggen heb ik een Fotoshoot gedaan met  Erica van foto Turmel

Wat was dit ontzettend leuk. Op mijn verzoek zijn we naar de Friese zeedijk gegaan. Daar is het zo mooi. We komen er regelmatig met de kinderen.

Het eerste wat ik op de dag van de shoot deed, was naar buiten kijken. Wat is het voor weer? Regen! Aah nee. Zou het nu wel door gaan? De hele ochtend heb ik buienradar in de gaten gehouden. Het beloofde middags droog te worden.

En ja hoor. Middags was het droog. Dus gingen we met z’n allen op pad. Mijn broertje mee voor de oudste 2. Een stapel doeken voor de shoot. Waaronder de geleende (te testen) Nona’s van¬†mevrouw mus.

Het was, zoals altijd, heerlijk op de zeedijk. Wel erg koud. En waar ik geen rekening mee gehouden had, is dat mijn handen met kou niet goed doen wat ik wil. Moeilijk strak trekken. Slecht geknoopte doeken. Balen, maar het is niet anders.

Terwijl de oudste 2 zich heerlijk vermaken met hun oom, dode vogels ontleden, in de drek stampen, op avontuur gaan door het riet en de zeedijk op en af rennen, maken erica en ik mooie foto’s.

Althans dat hoop ik. Ik zie niet wat erica doet. Het voelt wat ongemakkelijk om zo in de spotlight te staan. Hoe moet ik kijken? Lachen of juist niet? Gelukkig weet erica hoe het moet en dirigeert me in de juiste positie.

Na een klein uurtje is het klaar. Het resultaat is fantastisch!

Dankjewel erica!

FT_01326_web

Brussel

Gepubliceerd 22 maart 2016 door draagmemmie

Mijn lieve kinderen. In wat voor wereld komen jullie? In wat voor wereld leven we nu? Ik zie verdriet. Angst. Boosheid. Dood.Waarom? Ik heb geen antwoord. Dus jullie zeker niet.

Mijn lieve kinderen. Hoe moet ik het jullie uitleggen. Hoe moet ik vertellen dat de wereld gek geworden lijkt? Dat er mensen zijn die pijn willen doen. Ik weet het niet dus ik zwijg. Ik zwijg om jullie te beschermen. Om jullie kind te laten zijn.

Mijn lieve kinderen. Mijn hart huilt. Om de slachtoffers. Om de wereld. Om jullie. Ik kijk naar jullie snoetjes en word bang. Ik wil jullie beschermen maar weet niet hoe. Hoe kan ik jullie beschermen en toch vrij laten opvoeden? Zonder angst. Zonder woede. Zonder oorlog.

Mijn lieve kinderen. Kom maar bij mij. In ons kleine wereldje is het veilig. Ik zal jullie dragen. Koesteren. Liefhebben. Hier is het goed. Samen in de doek. In ons kleine eilandje. Samen staan we sterk.

Mijn lieve kinderen. Laat de liefde zegevieren. Altijd! Zonder twijfel. Zo ga ik jullie grootbrengen. Van het begin af aan. Liefde is het sleutelwoord

22 maart. Belgi√ę

Gepubliceerd 22 maart 2016 door draagmemmie

Vandaag, 22 maart, een dag na de start van de lente, kijk ik naar het nieuws. Zoals altijd vluchtig. Er moeten immers boterhammen gesmeerd worden. Fruitbakjes gevuld.

Het komt langzaam binnen. Aanslag in Belgi√ę. Ik word koud. Een beetje bang. Waarom?

Waarom doen mensen elkaar dit aan? Waarom zo veel geweld terwijl we het zo fijn  samen kunnen hebben? In welke wereld komen onze kinderen?

Er wordt geopperd om lief te hebben. Om geen oorlog te maken. Liefde is het sleutelwoord. Maar dat lijkt me verschrikkelijk moeilijk als het om je naasten gaat. Als die leed worden berokkend.

Ik weet inmiddels niet meer waar het om gaat. Geen enkel geloof predikt geweld. Dit gaat niet meer om laten geloven, dit is pijn willen doen. Zonder reden.

Ik heb 3 jongens. Wat gaat er van hun komen? Kunnen ze in een vrije wereld op groeien? Moeten ze het leger in? Vechten. Ik weet het niet. Maar het maakt me bang. Ik wil ze beschermen, maar dat gaat niet. Niet tegen zulk geweld.

Ik zal ze in elk geval volop liefde mee geven. Een krachtige basis. Weten dat er van ze gehouden wordt. En de rest probeer ik maar los te laten.

Voor nu zijn ze nog klein. Veilig binnen mijn bereik. Met mensen waar ze op terug mogen vallen. Maar ze zijn vooral nog erg onwetend. En d√°t wil ik, op dit gebied, nog graag zo houden

 

En zoals meester Bart zegt; ” wie haat zaait, zal oorlog oogsten. Blijf rustig mensen en heb lief.”