Archief

Alle berichten voor de maand augustus, 2016

Lief lijf

Gepubliceerd 26 augustus 2016 door draagmemmie

Lief lijf.

 

Wat is er veel aan jou dat ik niet mooi vind. Mijn blubberbuik. Mijn altijd blanke huid (lees spierwit). Mijn borsten die ietwat  (lees behoorlijk) in de weg zitten. Mijn platvoeten. Mijn mannenhanden. Mijn littekens. En ga zo maar door.

 

Maar toen ik zojuist verder ging nadenken ben ik eigenlijk best trots op je. Ok, je liet me hier en daar ook wel eens in de steek en ik ben dan ook flink wat littekens verder. Maar je hebt je daarna altijd dubbel en dwars bewezen. Samen door stonden we een pittige blindedarmontsteking. Een dubbele longembolie. Kijk operaties. Miskramen. Alle dagen pijn door de reuma. Dat is nogal wat vind ik.

 

Maar wat heb je me gebracht? Als je bovenstaande leest denk je misschien dat ik je veracht. Niets is minder waar. Ik vind je mooi. Sterker nog, ik ben trots op je!

 

Mijn littekens herinneren me eraan dat ik dankbaar mag zijn dat ik in een welvarend land woon. Dat hier goede artsen zijn. Zonder hen was ik er misschien al niet meer geweest.

 

Mijn mannenhanden kunnen zorgen. Ze maken het eten. Maken schoon. Dragen mijn kinderen.

 

Mijn platvoeten kunnen lopen. Rennen. Spelen. Waar zou ik zijn zonder ze?

 

Mijn borsten hebben mijn kinderen gevoed. Hebben de honger gestild en hebben getroost. Het zijn fijne kussentjes voor mijn kinderen 😉

 

Mijn blanke huid maakt mij mij. Het hoort bij mijn rode haar.

 

En dan mijn buik. Mijn prachtige uitgelubberde buik. Mijn buik vol littekens. Waarvan de grootste het litteken van de keizersnedes is. Hoe kan ik nou niet houden van de plek waar mijn kinderen uit zijn geboren?

Mijn buik heeft 3 prachtige knullen laten groeien. Gevoed. Gekoesterd.

 

Zo nu en dan zal ik je stom vinden. Stom omdat je pijn doet. Of altijd moe waardoor ik niet de dingen kan doen die ik zou willen.  Net zoals jij mij stom vindt omdat ik weer mijn grenzen overschreed. Dat laat je me altijd flink weten…

 

Maar toch, waar zou ik zijn zonder jou?

Ja lief lijf. Ik heb besloten dat ik van je houdt ondanks je mankementen en gekke kuren. Samen worden we oud

 

20160826_144938

natuurlijke keizersnede

Gepubliceerd 16 augustus 2016 door draagmemmie

De natuurlijke keizersnede, of gentle sectio. Tegenwoordig bijna standaard in de ziekenhuizen, maar niet vanzelfsprekend. Bovendien wordt deze ingreep nog maar sinds kort op deze wijze zo uitgevoerd.

De natuurlijke keizersnede. Ik vind het niet echt een juiste benaming. Een keizersnede is immers verre van natuurlijk. Het is een fikse ingreep. De natuur doet op een of andere manier niet goed zijn werk waardoor medisch ingrijpen noodzakelijk is.

Maar wat is het eigenlijk?
De natuurlijke keizersnede is een keizersnede waarbij de moeder door middel van een gat in het laken mee kan kijken met de geboorte van haar kind. Je kunt je kind dus uit je buik zien komen. Bij sommige natuurlijke keizersnedes laten ze het kindje zelf uit de buik klimmen. Na een onderzoek op te tafel naast het hoofd van de mama mag de baby bij mama op de borst liggen. Het is zelfs mogelijk om borstvoeding te geven!

Ik heb drie kinderen gekregen. Alle drie met een keizersnede. Mijn oudste is gehaald met een spoedkeizersnede. Hij had het niet fijn meer in mijn buik. Na een hele poos in de weeën te hebben gezeten was dat zo’n teleurstelling. Ik had het gevoel dat mijn lijf me in de steek liet. Maar veel tijd om er over na te denken was er niet. Het kindje moest er uit. NU! Deze keizersnede was verre van natuurlijk. Er was haast, maar de natuurlijke keizersnede had zijn intrede ook nog niet gedaan binnen mijn ziekenhuis. En ik had me er nog nooit in verdiept. Ik was er niet vanuit gegaan dat ik met een keizersnede ging bevallen.

Voor ik het wist lag ik, platgespoten met allerlei medicijnen, op de operatietafel. Ik zag niks, alleen een groot blauw laken voor mijn neus. Ik voelde me naar van alle medicatie. Mijn bloeddruk dipte en ik voelde de gynaecoloog heel hard op mijn buik drukken. Het deed geen pijn, maar het voelde ook niet bepaald prettig. Na een poosje hoor ik gehuil en zie ik mijn kindje boven het doek zweven. Hij wordt naar de onderzoekstafel gebracht. Ik huil omdat hij huilt. Opluchting; Hij doet het! Ik wil hem zien, maar het lukt niet. Er staan heel veel mensen om hem heen en er is niemand die rekening houdt met mij. Niemand die zich bedenkt dat ik mijn kindje ook heel graag wil zien. Als alle onderzoeken gedaan zijn mag hij, ingewikkeld in doeken, mij een kusje brengen. De operatiekamer is te koud. Hij wordt weggereden in een couveuse, mijn man hobbelt er achter aan. Ik blijf achter op de ok. Ik moet nog gehecht worden. Na ongeveer een half uur ben ik dichtgenaaid (het klinkt oneerbiedig, maar zo voelde het voor mij) en mag ik naar de uitslaapkamer. Daar wordt gebeld naar de verloskamers om te vertellen dat mijn man mijn kindje mag komen brengen. Ik krijg mijn kindje gewassen en in de kleren bij me. Borstvoeding moet wachten om redenen die mij nu nog niet bekend zijn. Je kunt je voorstellen dat ik dit niet prettig vond. Ik wou mijn kindje, maar dat mocht niet. Daar kwam bovenop dat mijn kindje direct na de bevalling heel erg ziek werd; hersenvliesontsteking. Hij moest de couveuse in. Ik heb de eerste hechting zo verschrikkelijk gemist (en hij ook) dat we al snel besloten dat, mocht er ooit weer een kindje komen, dit anders moest.

Toen ik weer in verwachting was en ik wist dat de kans op weer een keizersnede behoorlijk groot was ben ik me gaan verdiepen. Ik kwam op de natuurlijke keizersnede. Ik besprak dit met mijn verloskundige die behoorlijk huiverig reageerde. Zij stuurde me door naar mijn gynaecoloog. Ik wist inmiddels al dat er een aantal ziekenhuizen in Nederland waren die deze ingreep deden en ik was van plan om dan daar te gaan bevallen. Ik wou perse de gentle sectio. Ik heb dit ook zo met mijn gynaecoloog besproken. Mijn gynaecoloog werd echter enthousiast. “Dit gaan we doen” vertelde ze mij!

Mijn tweede keizersnede was gepland. Om bepaalde redenen kon ik toch niet vaginaal bevallen. Het was goed, ik had nu tijd om aan het idee te wennen. In alle rust werd ik de ok binnen gebracht, tijdens het zetten van de ruggenprik voelde ik me even heel naar en wou ik dat mijn man er bij was, maar verder was de sfeer heel ontspannen en vrolijk. Er werden grapjes gemaakt en iedereen was klaar voor de op handen zijnde geboorte. De ok was warmer dan normaal, speciaal voor de baby. Ik had al mijn wensen nogmaals duidelijk doorgegeven en ik was er klaar voor. Op het moment suprême  werd het doek geopend en kon ik mijn kindje uit mijn buik gelift zien worden. Wauw!!! Na een heel kort onderzoek kwam hij bloot bij mij liggen. Ik kon zelfs borstvoeding geven. Ik genoot met volle teugen en vergat bijna dat ik op de operatietafel lag. Ik snuffelde aan zijn haartjes, keek ik zijn verbaasde oogjes en was wederom verliefd. Hij mocht bij me blijven liggen en we werden samen naar de uitslaapkamer gereden. Het contact bleef. Op een gegeven moment kreeg mijn man de kans om te knuffelen met ons ukje omdat de ruggenprik bij mij iets te snel was uitgewerkt, maar mijn kindje was bij mij in de buurt. Dat was voldoende.
Op de uitslaapkamer lieten de verpleegkundigen ons zo veel mogelijk met rust. We konden samen bij komen en kijken naar ons nieuwe wondertje. De placenta werd op mijn verzoek bewaard en deze mochten we nog bekijken. Ik mocht zelf mijn kindje aankleden toen ik daar klaar voor was (een dag later) en tot die tijd lag hij in doeken. Mijn man mocht blijven slapen zodat we het eerste contact en de eerste hechting samen aan konden gaan.  Een hele andere ervaring. En dat met maar anderhalf jaar tijd er tussen. Zo snel kan het veranderen.

Mijn derde keizersnede verliep weer anders. Nóg meer heb ik mijn man erbij betrokken. Hij was erbij tijdens de ruggenprik. Hij bleef constant bij het kindje. Het was wederom een prachtige ervaring.

Mocht je ooit bevallen door middel van een keizersnede dan raad ik je deze manier echt aan. Veel mensen lijkt het eng, maar je ziet de snede niet. Je ziet enkel je kindje uit je buik om hoog komen. Ik vond dat heel belangrijk voor de hechting. Om te zien dat hij echt uit mijn buik kwam. Dat het echt mijn kindje is. Bespreek het met je gynaecoloog, nog niet ieder ziekenhuis doet dit standaard. Al wordt het wel steeds normaler!

 

Natuurlijk ouderschap

Gepubliceerd 12 augustus 2016 door draagmemmie

Toen ik net zwanger was van de eerste zag ik het helemaal voor me. Ik wist precies hoe ik het ging doen met zo’n kindje. Geen probleem.

Mijn zwangerschap verliep niet zoals het moest. Ik was niet de stralende zwangere waarvan ik hoopte die ik zou zijn. Die mooie zwangere vrouw op hoge hakken die je in de magazines ziet. Dat was ik niet. Verre van. Ik waggelde op pantoffels in een oude versleten joggingbroek door de kamer. En dat waggelen was al heel wat. Meestal lag ik met pijn op bed.

Ik moest mijn beeld flink bijstellen. Net als het idee dat iedereen blij zou zijn met het kindje in mijn buik. Helaas was dat ook niet het geval. Bizarre taferelen mee gemaakt binnen de schoonfamilie. Taferelen die je echt niet wilt als je labiel bent van de hormonen.

Die hormonen… Had niet iemand me daar voor kunnen waarschuwen? Jeetje, ik was zo labiel als wat. Het ene moment huilen, het andere moment lachen en direct daarna boos. Om niks. Om vanalles.

Het was zwaar. En vaak niet leuk. Ik zat regelmatig met mijn handen op mijn buik en tranen in mijn ogen omdat ik zo’n pijn hand. Omdat ik verdriet had om de gang van zaken binnen de familie. Omdat ik zo graag wou dat mijn kindje geliefd zou zijn bij iedereen. Dat iedereen het mij gunde, we hadden immers al zo lang gewacht. Ik wou zo graag de stralende zwangere zijn, maar ik kon het niet. Mijn lijf werkte niet mee. Mensen uit mijn omgeving werkten niet mee. En toch. Ik bleef vast houden aan het plaatje ná de bevalling. Dat zou vast ideaal zijn. Wist ik veel…

Mijn kindje werd geboren. Ook hier ging van alles mis. Hij werd verschrikkelijk ziek. Ik maakte me zorgen. En wederom, die ellendige hormonen werkten niet mee. En  nog dacht ik dat ik dit varkentje wel even ging wassen. Slapen hoorde in zijn bedje, drinken uit een fles en ga zo maar door.

Waar ik geen rekening mee heb gehouden is met mijn kind. Dat hij dit helemaal niet wou. Zwaar getraumatiseerd uit het ziekenhuis komen en dan in een koud bedje moeten slapen terwijl je mama hebt? “Dahaaag. Ik wil mijn mama” dacht mijn oudste. En ik dacht dat dit niet mocht. Samen slapen is gevaarlijk was mij verteld. Een doek had ik nog nooit van gehoord. Hulp bij de borstvoeding was er niet. Laat staan dat er überhaubt hulp was na het thuis komen uit het ziekenhuis. Ik mocht hem niet te vaak tillen, want dan zou ik hem verwennen. Ik voelde me schuldig als ik constant met hem om liep, want ik verwende hem. Ik voelde me rot als ik hem liet huilen. Dit ging bij mij door merg en been. Ik pakte hem dan snel weer op…

Ik las laatst de opmerking; kinderen zijn net pannenkoeken, de eerst mislukt altijd. Nu wil ik zeker niet zeggen dat mijn eerste is mislukt, maar ik had wel dingen graag anders gedaan. Had ik maar gedurfd om meer naar mijn gevoel te luisteren in plaats naar datgene wat de maatschappij van me verlangde.

Gelukkig rolde ik vanzelf wat in het natuurlijk opvoeden. Toen onze tweede werd geboren ben ik begonnen met dragen. En vanuit het draagwereldje leerde ik steeds weer nieuwe dingen. Omgaan met je kind vanuit je gevoel. Ik ben deze meiden nog steeds dankbaar. Mijn gevoel, dat ik mijn kind niet wilde laten huilen, klopte. Mijn gevoel, dat kinderen hun mama het meest nodig hebben, klopte. Mijn gevoel, dat dragen goed was, klopte. En ga zo maar door… Ík was niet gek, er waren meer zoals ik.

Ik zie inmiddels een verandering in het opvoeden. Kinderen laten huilen gebeurd minder, samen slapen gebeurd meer. Dragen wordt een trend. Al noem ik het liever geen trend, maar terug van weggeweest. Een trend is een vluchtig iets, iets wat voorbij waait. Ik hoop dat het dragen blijft. Dat straks ieder kindje gedragen wordt.

Natuurlijk ouderschap komt steeds meer naar voren. Prachtig vind ik dit. Ik krijg ook veel vragen over mijn (onze) wijze van opvoeden. Het spreekt aan. Het is ook ontzettend fijn om tegemoet te komen in de behoeften van je kind. Verwennen doe je hem niet. Dat is iets heel anders. Ik geloof ook niet dat je een kind te veel liefde kunt geven. Een kind hoort zich geliefd en gekoesterd te voelen. Met name door zijn ouders.
Het betekent niet dat er geen regels zijn bij ons. Juist wel. Het zijn geen losgeslagen projectielen (nou ja soms dan) en ze hebben zich te gedragen. We leven met zijn allen in een huis en houden rekening met elkaar.

Ik vind deze manier van omgaan met je kind zo fijn omdat je mee deint met je kind. Omdat je niet tegen de behoeftes van je kind in gaat. Hierdoor is er minder strijd in huis en gaat alles iets makkelijker.

Ik krijg ook heel veel vragen over het opvoeden. Over hoe wij dat doen. Over natuurlijk ouderschap. Fantastisch vind ik dat. Het leeft! Het wordt steeds bekender. Anderen willen dit ook! Misschien moet ik hier iets mee? (suggesties welkom)

 

 

samen weg

Gepubliceerd 12 augustus 2016 door draagmemmie

Is de tas ingepakt? Flesjes drinken mee?
Oh nee, dat hoeft nu niet. Manlief en ik gaan samen een dagje weg. Pake en beppe passen op het grut. Een beetje onwennig vertrekken we. In de auto roepen we; “Kijk, een tractor” naar elkaar. We zijn het duidelijk niet gewend om zonder onze kinderen weg te gaan.

Onze reis ging naar Groningen. Manlief wou wel winkelen. Ik viel van mijn stoel toen hij het zei. In de auto een gezellig muziekje aan, zo nu en dan mee bléren met de muziek en ondertussen tractors en kranen spotten. Tsja, die mama-kant ben ik niet zomaar kwijt.

In Groningen was het druk. Vakantie en een beetje zon brachten veel mensen op de been. Gezellig! We hadden zo ons doel, dus relaxed slenteren zat er eerst niet in. We starten bij de Primark. Poeh, wat is het daar druk. Op de heen weg zagen we al drommen mensen met tassen vol onze richting op lopen. We hadden afgesproken met elkaar, dat als er een rij stond voor de deur, we niet naar binnen zouden gaan. De rij was er niet dus we konden naar binnen.

Na de Primark was het tijd voor wat verantwoorde boodschappen. Musjes was mijn doel. Deze winkel verkoopt draagdoeken en heel mooi speelgoed en geweldige kinderkleding. Ik had die dag van te voren net een doek verkocht, dus er mocht weer een nieuwe komen. We hebben tussen het mooie speelgoed geneusd, zagen de fantastische nieuwe collectie met ontzettend gave prints en ik heb manlief de wasbare luiers laten zien. Laat ik het er op houden dat ik goed geslaagd ben 😉

Ik hou van het centrum van Groningen, al de zij-straatjes, de gezelligheid en de verscheidenheid aan winkels. Ik moet altijd een goed gevulde portemonnee mee nemen naar Groningen.
En wat hebben we lekker gegeten bij een sushi restaurant. Heerlijk! Het eten moest snel, want Groningen betekent ook een bezoekje aan de Ikea!

We hebben een heerlijke dag gehad. Maar, eerlijk is eerlijk, ik ben dan ook heel blij om weer thuis te zijn. Bij mijn kleine mannetjes, die al lang op bed lagen. Die het pake en beppe stiekem een beetje lastig hadden gemaakt doordat ze niet wilden slapen. Pake en beppe schijnen een marathon traplopen te hebben gedaan.

De volgende ochtend kon ik niet wachten om ze te knuffelen. Om ze weer lekker vast te houden. Ik ben echt niet geschikt om te werken, ik zou mijn kroost te veel missen… 😉

borstvoeding

Gepubliceerd 5 augustus 2016 door draagmemmie

Het is deze week de week van de borstvoeding. De Brelfies vliegen me om de oren. Prachtig, al die voedende moeders. Maar stiekem steekt het wel. Ik had dat ook zo graag gewild.

Ik heb het bij alle drie mannetjes geprobeerd. Ik ben tot het uiterste gegaan. Maar helaas, mijn lijf werkt niet mee. Ze hebben het hoognodige gehad, en ik ben er trots op dat ik het drie keer heb gedaan. Tot zover het ging.

Ik heb mijn kinderen groot gebracht met de fles. Al doende leert men. Mijn oudste wou geen melk. Paniek! Wat hebben we daar wat mee gehad. Wat geef je een baby van 4 maanden die beslist geen melk wil drinken? Gepureerde groenten en vlees onder leiding van een diëtiste. “Bijzonder” noemde de kinderarts het. Hij had dit nog nooit mee gemaakt, dat zo’n ukkie alle flessen weigerde.

De tweede weigerde ook, maar bleef wel ietwat drinken. Hij hoefde niet over op de groentehap. Maar het drinken ging met hangen en wurgen. Hij bezat de techniek van het drinken niet. Na hulp van een logopediste ging dit gelukkig veel beter.

Nummer drie begon ook te stunten met de fles. Maar na wat ingrepen is hij ook blijven drinken en had hij de techniek vrij vlot onder de knie. Hem gaven we eerst geitenmelk. Veel beter voor de darmen schijnt. Dat hij goed drinkt is hem ook aan te zien. Hij is veruit de grootste en dikste van de drie musketiers.

Maar wie zegt dat flesvoeding lekker makkelijk is moet ik teleurstellen. Bij ons was het zeker niet zo. Het drinken ging met hangen en wurgen. Daarbij had ik onwijs graag borstvoeding gegeven, maar wat niet gaat dat gaat niet.
En dan zie je nu al die brelfies voor bij komen. Prachtig, daar niet van. Maar toch ook confronterend. Zo had het moeten zijn, waarom kan ik dat nou niet?

Als ik zeg dat het bij mij is mislukt hoor ik vaak dat ik had moeten doorzetten. Dat borstvoeding eerst altijd zeer doet. Dat iedereen kloven heeft. Dat het de eerste weken heel hard werken is. Kortom dat ik een mietje ben die zomaar op geeft. Ik vind dat erg kwetsend. Ondoordachte reacties ook. Wie ben jij om te zeggen dat ik snel op heb gegeven? Denk jij echt te weten waar ik mijn besluit om te stoppen op heb gebaseerd? Heel vaak geeft een gesprek met zo’n moeder mij een naar gevoel. Ik krijg het gevoel me te moeten verdedigen. Waarom? Wat maakt dat je denkt dat ik niet door heb gezet? Wat maakt dat jij denkt dat je zo’n oordeel over me moet hebben? Ik verdedig mezelf ook niet meer.

Dus lieve borstvoedende mama’s ik vind jullie prachtig. Maar lieve flesvoedende mama’s, jullie zijn ook mooi. Ik heb respect voor jullie allebei. Jullie moeten er allebei uit om te voeden en doen dit met alle liefde die jullie in jullie hebben. Leef en laat leven. Oordeel niet over elkaars keuzes. Borstvoeding is de beste keuze voor een kindje, maar een moeder zal zo haar redenen hebben om dit niet te geven. Ik denk dat hier hele goede redenen voor zijn. Dus oordelen hoeft niet…