Archief

Alle berichten voor de maand januari, 2017

dweilen en een kraan

Gepubliceerd 11 januari 2017 door draagmemmie

De medemoeders zullen het volgende blog hoogstwaarschijnlijk wel herkennen. Die roepen, jah zo gaat het bij ons ook. Tenminste dat hoop ik stiekem wel. Anders moet ik toch echt iets meer aan mijn opvoed kwaliteiten gaan sleutelen. Nu zit daar altijd veel verbetering in, maar dat wordt vast ooit wel een ander stukje.

Ik hou van een opgeruimd huis. Heb de dingetjes graag een beetje op hun plek. Alles een beetje overzichtelijk en netjes. Een schoon huis vind ik ook erg prettig. Niet handig als moeder.

Ik ruim namelijk, al dan niet samen met de koters, het één op. Zij gooien het ánder op de kop. Terwijl ik zuchtend en steunend dát op ga ruimen en zie ik één van die drie musketiers het eerste weer ondersteboven trekken. Dit kan een poosje zo door gaan. Dweilen met de kraan open. Regelmatig moet ik een gil onderdrukken. Laat het nou staan! Je speelt er immers niet mee, je vindt het alleen maar leuk om te zien hoe het valt. Of hoe de doffe klap klinkt. Of is het gewoon leuk om Mem bijna paars aan te zien lopen?

Dit ritueel vinden ze vooral erg leuk als er visite komt. Op momenten dat ik écht geen tijd heb voor deze grapjes. Op momenten dat ik het huis gewoon ietwat netjes en toonbaar wil hebben. Op deze momenten doen ze het er gewoon om. Ik weet het zeker. Hoe snel krijgen we mem boven op de kast? Gooi jij die doos blokken om, dan pak ik de bak met auto’s. En als toetje gooien we de waterbak van de hond nog even om. Tof! Kijk, Mem krijgt al vlekken in haar nek. Nog eventjes de pindakaas van het broodje op de muur smeren en je ziet stoom uit haar oren komen. Kijk maar!

Op deze momenten vind ik het heel lastig om ‘zen’ te blijven. Adem in, adem uit is mijn mantra. Begin bij het begin. Kindjes naar buiten, even lekker daar hun energie verspillen. De boel opruimen en schoonmaken gaat een stuk sneller met mijn drie musketiers die níet in de weg lopen. Zij vermaken zich lekker in de tuin en ik kan even mijn gang gaan. Ondertussen constant blikken in de tuin werpend om te kijken of het daar goed gaat.

Zodra de pindakaas van de muren is, de doos blokken en de bak met auto’s is opgeruimd en de vloer is gedweild val ik zuchtend op de bank. Dat soort dingen ruiken mijn kinderen op 10 kilometer afstand en ze stampen op hun drek-laarsjes naar binnen. “Memmie, waar ben je?”  AARRGG

Terwijl ik de boel weer opdweil komt er een van mijn boefjes bij me. Met zijn plakhandjes pakt hij me vast en geeft een dikke kus. “Memmie is lief” zegt hij. Ik ben alles weer vergeten. Nou ja eventjes dan 😉

gênante lijven

Gepubliceerd 9 januari 2017 door draagmemmie

Gênante lijven. Een televisie programma op rtl5. Normaal kijk ik zulke series nooit, maar op de een of andere manier blijf ik nu hangen.

De meest vieze dingen komen voorbij. Van schimmelnagels tot ontstoken talgklieren op plaatsen waarvan je niet hoopt dat deze gaan ontsteken. Van borsten die letterlijk tot op de heupen hangen, maar ook de meest nare brandwonden. Verschrikkelijk.

Het ongemak en verdriet bij deze mensen is zo groot. En ik begrijp dat zij hier graag iets aan willen doen. Ik begrijp alleen niet dat dit zo uitgebreid op televisie moet. Ze laten alles zien. Ik herhaal, ze laten álles zien! Ik gruwel.

Ik begrijp niet dat je met je benen wijdt op televisie wilt. Of met je zaakje vol ontstekingen. Ik kan er met mijn volle verstand niet bij dat er mensen zijn die dit doen. Ik vind het al verschrikkelijk om zoiets bij de gynaecoloog te moeten. Zonder het toeziend oog van een cameraploeg. Zonder de angst om mijn punani later op tv terug te moeten zien. Brrr

Wat bezielt deze mensen om contact op te nemen met zo’n programma. Hoe zou het gaan? Bellen ze de programma makers op? “Hallo, ik ben X en ik heb een ontsteking bij mijn geslachtsorgaan. Er komt veel pus uit en het stinkt. Filmen is geen probleem, ik laat het graag zien”. De programma maker roept dan, “Ja, leuk. Even kijken of het past bij de rest van de programmering. We moeten niet te veel rare geslachtsorganen in een aflevering hebben”.

Je hoort het al, mijn gedachten gaan compleet met me op de loop. Ik zap weg. Verschrikkelijk vind ik deze programma’s. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het oprecht heel naar voor deze mensen. Ik hoop ook echt dat ze goed geholpen gaan worden. Maar iets minder beeld zou fijn zijn.

opruimwoede

Gepubliceerd 8 januari 2017 door draagmemmie

Ineens kreeg ik een gekke bui. Een bui waarin ik alles wou opruimen. Deze buien heb ik niet heel vaak, dus er moest direct gebruik van gemaakt worden. Ik had enorm zin om alles op te ruimen en schoon te maken. Alles weer fris en schoon, heerlijk! Het liefst ging ik ook nog alles verven en/of behangen, maar dat ging manlief toch eventjes iets te ver.

Je kent het misschien wel. Je huis slibt zo heel stiekempjes dicht met allemaal meuk. Boeken, lampen, kussens, tierelantijntjes en dingen die je bewaart ‘voor het geval dat’. Kortom allemaal spul wat wel weg kan.

Onze kamer stond er vol mee. En ik kon het niet meer aanzien. Al maanden zat ik er tegen aan te hikken. Want als je eenmaal begint is er geen weg meer terug. Dan kómt er toch wat los. Maar vandaag niet. Vandaag jeukten mijn handen. Ik had er zin in. Gelukkig was mijn man thuis zodat hij lekker met de kinderen kon spelen. Ik had alle ruimte en vrijheid om los te gaan.

Sopje gemaakt en de vuilniszakken mee naar boven. Radio aan. Spulletjes uitgezocht voor ‘houden’, ‘marktplaats’ en ‘container’. Dat schiet op. Direct alles op marktplaats gezet. En direct alles ook kwijt. Heerlijk.

Het leuke is dat je ook weer dingen ziet die je bijna vergeten was. Ik kwam het gastenboekje van ons huwelijk tegen. En ondanks dat we nog maar 6 jaar getrouwd zijn, zien we heel veel mensen niet meer. Lieve woorden die loze woorden bleken. Vrienden die geen vrienden bleken. Een familieband niet opgewassen tegen jaloezie. Mensen die toen nog moesten trouwen en inmiddels al gescheiden zijn. Jee, dit brengt herinneringen mee. Ik leg het maar snel op de stapel ‘houden’ en ga verder met opruimen.

Ik zie boeken, heel veel boeken. Blijkbaar hou ik van lezen. Bewaren? Ik neig eerst naar wel, maar besluit het niet te doen. Ik heb ze immers al gelezen, waarom moet ik ze bewaren? Huppatee weg er mee!

En dan kom je via de boeken bij de baby-albums. Niet inkijken, direct op de stapel ‘houden’ leggen. Oh wacht, toch eventjes kijken. Wat waren ze daar klein. Zo schattig! Wat is die babytijd snel gegaan. Ik heb moeite om de baby albums weg te leggen, maar doe het toch. Mij wacht de nobele taak om onze slaapkamer weer bewoonbaar te maken.

En dan, een moeilijk moment voor mij. Het baby bedje gaat onze kamer uit. Mijn jongste slaapt al een poosje niet meer bij ons. Ik had nog altijd de hoop dat hij zich zou bedenken en toch nog bij ons zou willen slapen. Maar helaas. Hij geeft toch echt de voorkeur aan zijn eigen kamertje.

Onze kamer oogt nu weer lekker opgeruimd. Mijn volgende project is mijn kledingkast… Oh, de zolder kan ook wel weer een leegruimbeurt gebruiken, en hier beneden ook… En de hal moet weer eens geverfd, misschien behangen? En dan de tuin. Onze tuin moet ook echt nodig gepimpt. Is het al bijna weer weekend?

gelukkig nieuwjaar

Gepubliceerd 5 januari 2017 door draagmemmie

Mijn eerste blog in 2017. Het nieuwe jaar ligt als een onbeschreven blad voor me. Ik heb er veel zin in. Heb dan ook niks te klagen. Lieve mensen om me heen. Mijn kindjes zijn gezond. Ik ben gelukkig getrouwd. 2017 is nu al veelbelovend.

Het jaar dat mijn oudste 5 wordt. Mijn middelste 3 en mijn jongste 2! Hallo, stop de tijd! Ik heb dan peuters en schoolkinderen in huis. Waar is mijn baby gebleven? Ze groeien zo snel op. Als ik bedenk dat mijn jongste dit jaar in theorie ook naar de peuterspeelzaal mag draait mijn maag zich lichtelijk om. Dan heb ik niks meer thuis. Ik vind het nu al stil als de twee oudsten naar school zijn.

Mijn man start dit jaar met een nieuwe baan. Hij heeft er veel zin in en kwam al enthousiast thuis. Veel uitdaging en nieuwe dingen leren. En, ook niet vervelend, meer salaris. Dus als je me mist; ik ben shoppen 😉

Oud en nieuw was leuk. We hebben het rustig uitgezeten. En rond half twaalf de twee oudsten wakker gemaakt om te knallen. Superspannend natuurlijk. Ze genoten!
Op oudjaarsavond kreeg ik nog een mooie verrassing. Er was een oude 8mm film van mij. Deze hadden ze digitaal gezet en kreeg ik voor mijn neus. Hoe leuk! Zo grappig om te zien hoe ik als baby, dreumes en peutertje was. Maar het alle bijzonderste was dat ik mijn pake, beppe en oerbeppe in beeld kon zien. Prachtig!

Kortom ik heb niks te klagen. Een rijk mens.

Ik wens iedereen een fantastisch 2017!