Archief

Alle berichten voor de maand april, 2017

om nooit te vergeten

Gepubliceerd 12 april 2017 door draagmemmie

Als draagconsulente kom je overal. Bij bankdirecteuren tot bankverkopers. Van juffen tot schoonmakers. Dik, dun, groot, klein, noem het maar op. Overal is het een klein feestje om te zijn. Bijna overal is de blijdschap van nieuw leven aanwezig. Maar soms kom je in een gezin dat je raakt. Dat je zo ontzettend raakt. Een gezin dat je nooit weer vergeet.

Zo was ik vorige week bij een gezin. Een prachtig mooi gezin, waarin net hun jongste dochter was geboren. Een liefdevolle vader die zijn dochter een schone pamper geeft,  moeder die trots kijkt omdat ze het zo fantastisch goed doet op de moedermelk die ze haar geeft. Een gezin vol liefde. Een gezin met een verhaal. Een verschrikkelijk triest verhaal.

Uit ons mail contact komt het verhaal al snel naar voren. De kraamtijd is prachtig, maar ook moeilijk. Ze hebben twee dochters, maar ééntje hebben ze al heel jong los moeten laten. Veel te jong, tien weken oud. Heel plots aan een hersenbloeding. Hoeveel verdriet kun je dragen? Hoeveel tranen kun je laten?

Momenteel is er veel ophef over de vitamine K injecties bij pasgeboren baby’tjes. Het advies luidt weer; de vitamine K injecteren en niet oraal innemen. Er zijn veel mensen die dit niet willen, de druppeltjes zijn genoeg volgens hun. Maar voor dit kleine meisje was dat niet zo. Haar levertje nam de druppels niet op. Een hersenbloeding tot gevolg. Haar veel te jonge overlijden had voorkomen kunnen zijn door zo’n injectie…. Hoe cru kan het leven zijn? Hoe oneerlijk?

Beide ouders storten zich vol overgave op het knopen van de doek. Dit omdat ze hun oudste dochter ook zo graag in de doek hadden willen dragen. Maar voor het zo ver was, overleed dit mooie meisje. Ik ben enorm ontroerd en sta met een brok in mijn keel te kijken als mama ietwat ontroerd haar dochter in de doek doet. Hoe bijzonder is het dat ik hun dit mag aanleren? Dat ik hier mag zijn? Ik voel me vereerd. Wat een mooie baan heb ik toch!

Als de kleine dame begint te huilen, verschoont papa haar. Zo mooi, die grote handen die zo voorzichtig zijn. Zo liefdevol. Niet veel later gaat mama lekker op de bank zitten om haar te voeden. Het kindje drinkt goed, ze lust wel wat! 😉 Prachtig om de verliefde blik van mama te zien, haar zachtjes over haar haar aaiend.

Wat een bijzonder gezin. Zo sterk. Zo krachtig. Het verdriet mag er zijn, het wordt niet weggestopt. Ze praten graag over haar. Wat fijn! De kamer hangt vol foto’s van hun oudste dochter. Wát een mooi meisje. En wat lijkt haar kleine zusje op haar. In alles is ze aanwezig. Zo mooi.

Verdriet en blijdschap staan in dit gezin heel dicht bij elkaar. Maar samen komen ze er wel. Allemachtig, wat heb ik een diep respect voor deze papa en mama. Ik hoop dat ze heel veel plezier gaan hebben van de draagdoek en wens ze alle geluk van de wereld toe.

Advertenties

hippie

Gepubliceerd 9 april 2017 door draagmemmie

Ik was even mijn eigen schrijfsels aan het na lezen en zag dat ik schreef over de twijfel over de aanschaf van wasbare luiers. Dat ik aan het zoeken ben naar een gezondere leefstijl.

Inmiddels zijn er wat keuzes gemaakt. Onze guppies hebben nu wasbare luiers. We badderen in weleda of andere douche/badspullen zonder SLS en andere nare toevoegingen. Er wordt veelal houten speelgoed gekocht.

De reden voor wasbare luiers is dat uit sommige onderzoeken blijkt dat de stoffen in pampers schadelijk kunnen zijn. Uit een Franse studie blijkt dat in pampers kankerverwekkende stoffen zitten. De stoffen worden geassocieerd met huid-, blaas-, long-, lever-, en maagkanker. Daarnaast zijn wasbare luiers veel beter voor het milieu. die keuze was snel gemaakt.

SLS en SLES, wat is dat nou eigenlijk?
sodium lauryl sulfaat of sodium laureth sulfaat zijn stoffen die zeep laten schuimen. Je kent dat trekkerige en droge gevoel na een wasbeurt misschien wel? Dat doen deze stoffen, ze ontrekken de huid van vet en vocht. (Nu kun je denken, wat fijn dat het vet verwijderd, maar helaas verwijdert het niet dát vet 😉 ) Dat onttrekken  van vocht is natuurlijk fijn voor de producent; je wilt daarna graag smeren met een lekkere creme. Extra omzet dus.

SLS is iets agressiever dan SLES. Het wordt bijvoorbeeld ook gebruikt in schoonmaakmiddelen waarmee een garagevloer wordt gereinigd. En daarmee was je je haar en huid!!! Schokkend toch?
Het is ook helemaal niet nodig, zonder deze stoffen wordt je ook wel schoon. Alleen is het tegenwoordig ingebakken dat zeep goed moet schuimen. Niet dus.
Er gaan ook verhalen rond dat deze stoffen kankerverwekkend zijn. Hier is nog geen voldoende onderzoek naar gedaan. Wat wel bekend is, is dat het de huid flink kan irriteren.

Sja, en dan de keuze voor houten of ‘groen’ speelgoed. Hou je vast!
Plastic speelgoed is vaak gemaakt van PVC. En in 90% van het PVC zitten weekmakers. Om PVC te maken wordt chloor gebruikt. Tijdens de productie van PVC en tijdens de verbranding van PVC (in de afvalfase) ontstaat het zeer giftige dioxine. Dioxine komt terecht in onze leefomgeving en is vetoplosbaar. Dit betekent dat dioxine zich ophoopt in plantaardige en dierlijke vetten waardoor het onder andere in melk en vlees terecht komt. Inmiddels is aangetoond dat wij als gevolg hiervan allemaal dioxine in ons lichaam hebben. Het komt via de moeder al bij het ongeboren kind en via de moedermelk bij de baby. (overigens geen reden om geen borstvoeding te geven 😉 ) Het kan bij het kind een ontwikkelingsachterstand veroorzaken.

En dan de weekmakers. Men denkt dat deze weekmakers zich gedragen als een hormoon en daardoor schade kunnen veroorzaken aan nieren, lever en voortplantingsorganen. Zeker is dat ze allergieën kunnen veroorzaken. De weekmakers kunnen uitwalmen of komen vrij uit het plastic wanneer het plastic in aanraking komt met een vette huid, zweet of speeksel en kunnen vervolgens het lichaam binnendringen. *Klik hier voor een duidelijke uitleg over weekmakers en plastic speelgoed.*

Kortom er zijn veel meer schadelijke stoffen om ons heen dan dat we denken. Of waar we bewust van zijn. Net als men vroeger dacht dat roken niet schadelijk zou zijn, of asbest, zo denken we dat nu ook van plastic.

Veel mensen vinden mij overbezorgd of overdreven. Een hippie. Raar misschien. Maar ik wil, net als iedere moeder, het beste voor mijn kinderen en geloof dat ik ze dat biedt door me erg bewust te zijn van waar ik ze mee in smeer. Door kritisch te kijken naar het speelgoed waar ze mee spelen. En nog kritischer te kijken naar iets wat ik ze bijna 24 uur per dag om hun billetjes hang.

Een heel technisch verhaal. Niet wat men van mij gewend is. Maar ik vind het toch het vermelden waard. Ieder maakt zijn eigen keuzes en dat is prima. Maar heel veel mensen zijn niet op de hoogte hier van en dat vind ik jammer. Doe er mee wat je wilt 😉

babyknuffelen

Gepubliceerd 9 april 2017 door draagmemmie

“Een prachtige dag vandaag” zegt de weerman over het weer van vandaag. En een prachtige dag was het zeker. En dan doel ik niet eens zo zeer op het weer.

We begonnen gisteren al. Ik mocht, samen met wat familieleden, mee doen met een muziekquiz. Nu is mijn muziekkennis niet heel denderend en ik riep dan al gekscherend dat ik mee ging als mascotte, desalniettemin wonnen we de eerste prijs! Hoe is het mogelijk. Mijn geringe bijdrage bestond uit het afmaken van de songtekst ‘lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus’. Enfin, je kent hem vast wel. En zo niet, wees niet getreurd, je mist er niks aan 😉
Het was een hele leuke avond en ik heb genoten van de muziek, de mensen en de biertjes.

Vanochtend vroeg werd ik wakker gemaakt door mijn drie prachtige kinderen. Ondanks dat het toch wel een beetje vroeg was, na zo’n late avond, vind ik dat altijd heerlijk. Al die koters op ons bed. Lekker knuffelen, filmpjes kijken en een beetje stoeien.

Terwijl mijn man met het hele spul de hond uit gaat laten kleed ik me om, om naar mijn vriendin te gaan. Zij kreeg pas geleden een heel lief klein kindje. Ik kon niet wachten om hem te bewonderen, maar door ziekte bij ons was het er nog niet van gekomen. Gelukkig kon het nu wel en mocht ik even babyknuffelen.

Terwijl ik binnenstap, hoor ik al wat gepruttel uit de box komen. Ooh, wat klein!
Wat is hij mooi! Wat een poppie, hij viel zelfs bij mij in slaap. Ik ben helemaal verliefd. Wat een heerlijk gezin, een knappe dochter en een prachtige zoon. Rijkdom! Zo mooi om te zien hoe je vriendin moedert. Zo trots.

Ik kies er dus voor om niet op kraamvisite te gaan als mijn kinderen ziek zijn. Niet eens omdat het voor ons vervelend is. Natuurlijk hebben zieke kinderen hun mama het meeste nodig. Maar ik wil niet dat ik in een kraamgezin een virus verspreid. Helemaal voorkomen kun je dit natuurlijk niet, maar als er kinderen ziek zijn is de kans groter. (Ik weet dat je met incubatietijd zit en dat je niet weet of je een virus verspreid.) Ik zou graag willen dat een ieder hier bij stil zou staan. Want echt, je wordt niet blij als iemand met een snotneus boven je ukje staat. Ik zag de bacillen gewoon vliegen 😉

Bij onze oudste kwam er een mama in de kinderwagen kijken. Haar dochter bleef op afstand, want ‘Zij heeft kinkhoest”…
Ik was nog net niet in paniek, maar heb wel de huisarts gebeld hoe dit allemaal zat. Mama kon het immers net zo goed verspreiden. Afwachten was het enige wat we konden doen, aldus de huisarts. We waren net thuis uit het ziekenhuis, ik was al flink bezorgd om mijn ukkepuk en dan moest ik hem nu maar ‘een beetje extra in de gaten houden’. Niet tof.

Dus lieve kraambezoekers, blijf alsjeblieft thuis bij snotneuzen of andere griepverschijnselen. Trotse ouders willen heel graag hun kind laten zien, maar ze hebben echt liever dat je dan later komt.  Voor hele kleine kinderen kan een simpele verkoudheid ernstige gevolgen hebben (google maar eens op het rs-virus)
Overleg op zijn minst met de trotse ouders.

In ieder geval heb ik vandaag kennis mogen maken met de mooiste en liefste baby van dit moment 😉 Ik geniet nog lekker na van dit kleine mooie mannetje. Heel veel geluk gewenst samen

 

 

 

naïef

Gepubliceerd 4 april 2017 door draagmemmie

Vroeger, toen ik nog echt heel jong was, was ik flink naïef. Ik zag in alles en iedereen het goede en geloofde niet in slechte mensen. Ik geloofde dat iedereen wat goeds in zich had. Ik wilde dierenarts worden en als dat niet lukte dan maar de wereld redden. Ik had een groot hart en een enorm rechtvaardigheidsgevoel.

Toen ik groter werd, veranderde dat. Mensen gebruiken je, doen onaardige dingen en kwetsen je. Het leven vormt je. Ik wou zo graag blijven geloven dat mensen niet slecht zijn. Dat dingen niet expres gebeuren. Dat een mens niet bewust pijn wil doen. Maar hoe meer ik zie en mee maak, hoe meer ik hier aan twijfel. Mijn grote hart ging op slot, mijn rechtvaardigheidsgevoel keek de andere kant op. Ik durf me niet meer open te stellen, durf nergens meer iets van te zeggen. Bang voor ruzie. Bang dat men me niet aardig zal vinden. Opgekropt verdriet en frustratie. Niet goed genoeg zijn. Jezelf niet goed genoeg vinden.

Ik had niet eens door dat dit gebeurde. Ik ging mee in wat men van mij verlangde, wat iedereen van elkaar verlangt. Volwassen worden. Volwassen keuzes maken. Volwassen reageren. Naïviteit grenst nog net niet aan domheid. Het goede willen zien net zo.

Ik wil dat niet. Ik wil dat goedgelovige meisje blijven. Naïef en overal het goede in zien. Lange tijd was ik dat meisje kwijt. Gekwetst en verdriet gedaan tot op het bot. Als je er niet bij mag horen om redenen die je nog nooit begrijpt, bouw je een muur. Als je schoonzusje hoopt dat je kind het niet gaat redden zodat zij de eerste zal zijn die een kindje heeft, krijgt je vertrouwen in mensen een flinke knauw. Als mensen waar je op zou willen rekenen je laten vallen terwijl je ze het hardst nodig hebt is je vertrouwen ver te zoeken. En zo heeft iedereen zijn verhaal. Is een ieder meer of minder beschadigd. Je leert er van. Het vormt je. Het is niet voor niks dat volwassenen niet zo makkelijk vriendschappen sluiten als kinderen.

Zonde eigenlijk. Ik zou best nog zo onbezonnen en halsoverkop vriendschappen willen sluiten als toen ik jong was. “ik vind jou leuk, dus ik ga met jou spelen” in plaats van “wat wil die van me?” Wat doen we als volwassen mensen elkaar toch aan? Ik zou graag die kinderlijke naïviteit willen bewaren. Het blinde vertrouwen in de mensen terug willen vinden. “Ik vind jou leuk, dus we gaan een bakje koffie drinken” dat idee. Waarom moet het bij volwassenen altijd zo moeilijk?

Mijn vertrouwen is weg. Ik merk dat ik niet meer het goede in mensen zie. Bang om gebruikt te worden. Bang om weer zo gekwetst te worden. Maar bang wil ik niet meer zijn. Ik roep altijd dat angst een slechte raadgever is. Ik weiger om me hier door te laten leiden. Kwetsbaar zijn is doodeng. Maar ik ga het toch doen. Ik wil de muren, die ik heb opgebouwd om mezelf te beschermen, af breken. Maar hoe doe je dat?

Ik probeer positief te blijven, het mooie in mensen te blijven zien.  De mensen die me zo intens hebben gekwetst achter me latend. Ik wens hun het allerbeste, laat alle woede en verdriet daar waar het hoort. Ik wil me daar niet meer druk over maken. En doe dat dan ook niet meer. Ik ga verder, met opgeheven hoofd te toekomst tegemoet. Een tikkeltje naïef en vol vertrouwen. Ik ga nieuwe mensen ontmoeten en blijf in een ieder het goede zien. Ik wil vrij van oordeel zijn en ga met open vizier het contact aan. Gewoon omdat ik dat wil.

Ik hoop dat ik eens de kans krijg om de wereld een beetje mooier te maken. Dat ik mensen kan laten lachen. Ik hoop dat ik een goede moeder mag zijn, dat mijn kinderen vol vertrouwen en liefde mogen opgroeien. Ondertussen kijk ik naar hun onbevangenheid, hun prachtige naïviteit en ben ik zo verschrikkelijk trots. Ik hoop zo dat zij dit niet verliezen, dat ze vol vertrouwen hun prachtige zelfige ikjes mogen blijven. En door naar hun te kijken, leer ik hoe ik dit kan doen. Leer ik kijken met open vizier en zonder oordeel. Dankjullie wel, lieve koters, voor het openen van mijn ogen en het verruimen van mijn blik.