Archief

Alle berichten voor de maand mei, 2017

draagkaarten

Gepubliceerd 21 mei 2017 door draagmemmie

Ik zag ze in mijn zwangerschap al eens voorbij komen. De zogeheten milestone kaarten. Kaarten waarmee je speciale momenten in de babytijd kunt fotograferen. Momenten zoals ‘mijn eerste hapje’ of ‘ik sliep vannacht voor het eerst door’. Ontzettend leuk.

Ik heb ze nooit gehad, niet gekocht. Achteraf vind ik dat jammer. Helaas niks meer aan te doen 😉

Deze kaarten zijn er nu ook in de vorm van draagkaarten. Hoe leuk is dat? ‘mijn eerste keer in de draagdoek’ en ‘mijn eerste consult’ zijn een aantal voorbeelden. Dit past helemaal in mijn straatje. Maar helaas geen baby meer en alle eerste keren in de doek zijn allang geweest.

Toevallig kreeg ik van een lieve medemama ( Marilou) een pakketje van deze kaarten. Als dankjewel. En wat zijn ze leuk! De tekeningen zijn prachtig en de teksten zijn misschien nog wel mooier. Wauw. Ik ben er zo blij mee.

Ik kreeg ook een aantal kaarten met ‘mijn eerste consult’. Hoe leuk is dat voor een draagconsulente? Ik heb al eentje weggeven tijdens een consult. De ouders vonden het ook ontzettend leuk. Voor in het plakboek of inderdaad voor een foto tijdens het consult.

Ik zal binnenkort eens kijken of ik een foto kan maken met mijn draagdreumes en een van de kaarten. Zo ontzettend leuk. Heb er al helemaal zin in.

 

Advertenties

het is zomer(weer)

Gepubliceerd 17 mei 2017 door draagmemmie

Eindelijk, EIN-DE-LIJK kunnen we lekker buiten spelen. In de korte broek, of nog liever in de blote billen. De kinderen dan. Ik geloof niet dat mijn buurtjes blij worden van mijn blote billen…

Vanochtend vroeg hoorde ik de vogels fluiten, de zon piepte al wat tussen de gordijnen door en ik had onwijs zin in deze dag. Jurkje uit de kast, de kinderen de korte broekjes aan en ons op maken voor zo’n heerlijke warme buitenspeel dag.

Alles verliep ook redelijk vlotjes, we waren op tijd op school en we waren op tijd terug. Zodra de temperaturen op begonnen te lopen heb ik het oplaasbadje opgeblazen, wat overigens nog best lastig was omdat de dopjes om af te sluiten niet goed afsloten en alle lucht die ik er in blies en daarna net zo hard weer uit blies. Maar gelukkig was daar mijn reddende engel; ducktape! Ik heb altijd een rol op voorraad. Ideaal.

Enfin, badje opgeblazen. kindjes er in. Water er in. En spelen maar! Heerlijk. Terwijl de jongens lekker spelen, hang ik een wasje op. Ik geniet van hun plezier. Met een grote glimlach zit ik naar ze te kijken. Ik voel me helemaal warm worden. Van kruin tot tenen gloei ik van trots, van blijdschap. Zo mooi hoe ze spelen. Zo lief. Zo helemaal van ons.

Op een gegeven moment is het badje met alleen water niet meer leuk genoeg. Ze willen de zee maken. Met bijbehorend zand. De hele zandbak wordt leeggeschept en de jongens hebben een zee om in te zwemmen. Ze verzinnen de wildste verhalen en hebben de grootste lol. Op afstand zit ik mee te genieten, mem is nu echt niet nodig.

Na een poosje worden ze moe. We gaan een broodje eten en lekker op bed. Met de belofte dat het badje vanmiddag weer gevuld gaat worden gaan ze allemaal lekker slapen. Ik heb er zin in.

buisjes en amandelen 2.0

Gepubliceerd 13 mei 2017 door draagmemmie

Na wederom een flinke kwakkelwinter, waarin mijn grut echt constant ziek is geweest, was mijn middelste deze week toch weer de pineut. Hij kreeg buisjes in zijn oren en de neusamandelen werden er wederom uitgehaald. Het was genoeg. Na de zoveelste oorontsteking, zijn ietwat achter blijvende spraak/taalontwikkeling, was het voor onze kno-arts duidelijk. Hij moest weer onder het mes.

De laatste keer vond ik het verschrikkelijk. Hoe hij in slaap gebracht werd, maar vooral hoe hij wakker werd uit de narcose. Totale paniek was het, en ik mocht niet bij hem. Ik hoorde hem schreeuwen achter de deuren. Dit niet nog een keer!

Ik had na het gesprek met de KNO arts geregeld dat ik bij mijn zoontje mocht zijn vóórdat hij wakker zou worden. Ook overlegd met de anesthesist. Nogmaals gebeld om dit bevestigd te krijgen, alles stond duidelijk in het systeem.

Vol vertrouwen gingen we naar het ziekenhuis. Onwijs vroeg, we moesten ons om 7.15 al melden. We wisten de weg en gaan in het kamertje zitten. Onze middelste speelt wat, we zijn allemaal rustig. Ietwat gespannen, maar vol vertrouwen in wat komen gaat. Alles is goed geregeld dit keer. Zelfs in het opname gesprek benoem ik nogmaals onze wensen. Alles staat duidelijk in het systeem ziet de verpleegkundige. Hij noteert het ook nogmaals.

Vlak voordat we opgeroepen gaan worden, komt er een andere verpleegkundige bij ons. Ze vertelt ons dat we niet bij ons zoontje mogen zijn als hij wakker wordt en dat de operatie dan niet door gaat. Ik word erg kwaad en zeg dan inderdaad te vertrekken. Ze schrikt hier duidelijk van en besluit met de arts te gaan overleggen. Ik maak me kwaad. Ik had het allemaal zo goed geregeld, waarom moet het ineens zo gaan. Ik weiger om mijn kindje wederom in paniek wakker te laten worden zonder zijn moeder naast zijn bed. Ik vind het ontzettend kwalijk dat dit 5 minuten voor de operatie wordt medegedeeld. En dan ook nog op zo’n dreigende toon.

Wederom een andere verpleegkundige komt bij ons te praten. Ik geef duidelijk onze grens aan. Ik ben er bij als hij wakker is en anders ga ik nu naar huis. Daarnaast geef ik ook aan dat ik deze gang van zaken op zijn zachtst gezegd niet netjes vind. Je kunt niet vlak voor een operatie afspraken gaan wijzigen. Deze verpleegkundige gaat wederom met de arts en dienstdoende anesthesist praten. Volgens mij is ze het wel met me eens…

Daarna kan het ineens wel. Ons zoontje wordt klaar gemaakt. Heit gaat met hem mee naar de ok en hij mag lekker bij zijn vader op schoot gaan slapen. Heel rustig valt hij in slaap. Ik word direct naar de verkoever kamer gebracht. Mijn draagdoek heb ik al omgeknoopt. Ik ben namelijk van plan om hem direct te gaan dragen. Lekker dichtbij mem, het meest vertrouwde plekje voor een kind.

Het waren weer een paar lange 20 minuten totdat ik word geroepen. Ik mag naast zijn bedje staan totdat hij wakker wordt. Hij zit onder het bloed, maar ligt lekker rustig. Ik aai hem over zijn hoofdje en praat tegen hem. Wie weet hoort hij me al. “He lief klein kindje, was je daar al weer. Wordt maar wakker, mem is hier. Ik hou van je”
De verpleegkundige (weer een andere) zegt dat hij het goed doet en lijkt zich zorgen te maken om mij. Er wordt nogmaals benoemd dat het niet gangbaar is dat de ouders erbij zijn. Ik zeg dat dit wel zo zou moeten zijn. Ik hoop oprecht dat deze afdeling gaat nadenken over hun werkwijze! Een kind heeft juist op zulke momenten zijn ouders nodig. Het wordt wakker in een vreemde omgeving en heeft pijn. Er staan allemaal vreemde mensen om hem heen. Doodeng lijkt me dat voor zo’n kleintje.

Onze kleine man is eerst niet van plan om wakker te worden. Hij bloedt uit zijn neusje en oortjes. Ik veeg hem steeds met een nat washandje schoon en blijf tegen hem praten. “he klein mannetje, heb je mooie dromen. Waar droom je over? Word je straks ook weer wakker?” Pas als ik over de meegebrachte cadeautjes begin te praten komt er actie in de tent.

Zodra zijn ogen open zijn mogen we vertrekken. Ik knoop hem direct in de doek. Hij niest eens flink en ik zit onder het bloed! Heerlijk. De verpleegkundigen kijken mij angstig aan, maar ik ben heel wat gewend met drie jongens. Dit vertel ik ze ook en ik krijg een doekje om mezelf schoon te maken. Ik veeg het gezichtje van mijn zoontje schoon en dep mijn haren. Thuis maar eventjes douchen. We lopen de verkoever af en daar staat mijn man ook al. Hij aait ons kindje even over zijn wangen en vraagt hoe het is gegaan. Hij slaapt lekker verder in de doek, zo nu en dan gaan de oogjes open. Vol vertrouwen legt hij zijn hoofd tegen me aan. Op de kamer geef ik hem drinken en zijn beloofde cadeautjes. De dinosaurus valt goed in de smaak.

Onze gup komt steeds meer bij, hij krijgt toch wel flink pijn en moet huilen. Hij wil alleen nog maar in de doek bij me hangen. Ik huil stiekem een beetje met hem mee. We wachten op de arts. Zodra zij komt vertelt ze wat er allemaal is gebeurd en mogen we daarna naar huis. De neusamandelen waren toch flink smerig en zijn wederom deels verwijderd. Achter de trommelvliezen zat ook weer vocht en in een oor zat een hele dikke prop viezigheid waar zelfs het oude buisje nog in zat. Deze operatie was beslist nodig. Dat is op zich fijn te horen, dat het niet voor niks is geweest.

We mogen naar huis, ons kindje huilt. Ik hou hem lekker in de doek. In de auto valt hij weer in slaap. Thuis ligt hij de hele dag wat op de bank, hij klaagt over veel pijn en moet huilen.

Helaas blijft dit de gehele week zo gaan. Hij heeft pijn en koorts. Hij voelt zich niet lekker en geeft aan dat zijn ene oortje het niet doet. Daar zit ook een gigantische bloedprop voor zie ik. Uit het andere oortje blijft maar bloed komen. Ik bel meerdere keren met de kno poli en zij vertrouwen het ook niet helemaal. Er wordt gesproken over terugkomen, maar we krijgen eerst  antibiotica druppels voor in de oortjes. Als dit niet helpt dan moeten we direct weer bellen.

Op dit moment ligt hij op bed. Hij heeft overdag zo zijn oplevingen om daarna vrij vlot weer op de bank te kruipen. Ik merk aan hem dat hij zich echt niet lekker voelt. Ik hoop dat de operatie snel het gewenste effect heeft en dat hij zich snel beter voelt, de arme gup.

Het is hier momenteel dorpsfeest, maar we krijgen er zo niet zo veel van mee 😉

Kortom het was weer een enerverende week! Op naar betere tijden

Ontwikkeling

Gepubliceerd 3 mei 2017 door draagmemmie

Iedereen doet het, zichzelf ontwikkelen. Een betere versie van jezelf worden. Nieuwe dingen ervaren. Nieuwe dingen leren. Maar wat nou als je even niet weet wat je wilt?

Voor mijn gevoel staat mijn ontwikkeling momenteel stil. Ik weet niet wat ik wil. Of wat ik kan. Schrijven vind ik leuk. Het doen van draagconsulten ook. Maar ik zou meer willen. Maar hoe? En vooral wat?

Inmiddels ben ik (bijna) 5 jaar fulltime mama. Altijd thuis. Ik vind het nog altijd fijn om al mijn tijd en aandacht aan de kinderen te kunnen geven en voel het echt als een voorrecht dat dit binnen ons gezin ook mogelijk is. Aan de ene kant wil ik dat niet opgeven. Aan de andere kant zou ik graag iets van mezelf willen. Iets waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Maar wat is dat dan? Ik kan het maar niet bedenken.

Soms loop ik over van de ideeën, allemaal niet realistisch. En soms ben ik leeg. Momenteel zit ik in zo’n ‘lege’ periode. Ik merk dat ik meer wil zijn dan alleen mama, maar ik weet gewoon niet wat ik wil. Of wat ik kan. Waar ben ik goed in? Ik weet het echt niet. Ik denk en ik maal. Ik kijk om me heen, probeer het los te laten en kom er gewoon maar niet uit. Er blijft zo’n knagend gevoel zitten wat tegen me zegt; ‘je kunt meer.’ Als dat gevoel nou even wat duidelijker was en me direct ook vertelt wat ik dan meer zou kunnen…. Zou heel fijn zijn.

Ik heb natuurlijk gestudeerd. Mijn opleidingen keurig afgemaakt. Daarna ook keurig gewerkt. Totdat onze oudste werd geboren.  Zou ik terug willen in dit werk? Is er überhaupt werk binnen de (kinder -en jeugd)psychiatrie? Kan ik dat nog? Verschilt de visie binnen de reguliere hulpverlening inmiddels niet gigantisch van de mijne? Ik voel me, nu ik moeder ben, veel kwetsbaarder. Vond ik vroeger extreem heftige groepen om op te werken helemaal fantastisch, lijkt me dit nu niet zo leuk meer. Maar om mijn diploma’s niet meer te gebruiken vind ik ook weer zo zonde.

Kortom, ik ben zoekende. En ik kom er maar niet uit. Ik kan maar niet bedenken wat ik nou echt wil. Ik geloof ook dat dingen soms gewoon op je pad komen. Maar mijn pad blijft wel lang leeg 😉 Moet ik actiever gaan zoeken, of juist achter over gaan leunen? Moet ik me laten omscholen? Een cursus schrijven gaan doen, zodat ik een boek kan schrijven. Of toch gaan zoeken binnen mijn gedane opleidingen? Misschien zelf iets opstarten?

Allemaal vragen en geen antwoorden. Heel frustrerend voor iemand die graag direct knopen door hakt. Die dingen liever gisteren dan vandaag gedaan heeft. Ik zoek nog even door en hoop dat er binnenkort iets op mijn pad komt. En tot die tijd vermaak ik me uiteraard wel met het zijn van fulltime mama.

Heb jij dit wel eens gehad? Wat heb je toen gedaan?