buisjes en amandelen 2.0

Gepubliceerd 13 mei 2017 door draagmemmie

Na wederom een flinke kwakkelwinter, waarin mijn grut echt constant ziek is geweest, was mijn middelste deze week toch weer de pineut. Hij kreeg buisjes in zijn oren en de neusamandelen werden er wederom uitgehaald. Het was genoeg. Na de zoveelste oorontsteking, zijn ietwat achter blijvende spraak/taalontwikkeling, was het voor onze kno-arts duidelijk. Hij moest weer onder het mes.

De laatste keer vond ik het verschrikkelijk. Hoe hij in slaap gebracht werd, maar vooral hoe hij wakker werd uit de narcose. Totale paniek was het, en ik mocht niet bij hem. Ik hoorde hem schreeuwen achter de deuren. Dit niet nog een keer!

Ik had na het gesprek met de KNO arts geregeld dat ik bij mijn zoontje mocht zijn vóórdat hij wakker zou worden. Ook overlegd met de anesthesist. Nogmaals gebeld om dit bevestigd te krijgen, alles stond duidelijk in het systeem.

Vol vertrouwen gingen we naar het ziekenhuis. Onwijs vroeg, we moesten ons om 7.15 al melden. We wisten de weg en gaan in het kamertje zitten. Onze middelste speelt wat, we zijn allemaal rustig. Ietwat gespannen, maar vol vertrouwen in wat komen gaat. Alles is goed geregeld dit keer. Zelfs in het opname gesprek benoem ik nogmaals onze wensen. Alles staat duidelijk in het systeem ziet de verpleegkundige. Hij noteert het ook nogmaals.

Vlak voordat we opgeroepen gaan worden, komt er een andere verpleegkundige bij ons. Ze vertelt ons dat we niet bij ons zoontje mogen zijn als hij wakker wordt en dat de operatie dan niet door gaat. Ik word erg kwaad en zeg dan inderdaad te vertrekken. Ze schrikt hier duidelijk van en besluit met de arts te gaan overleggen. Ik maak me kwaad. Ik had het allemaal zo goed geregeld, waarom moet het ineens zo gaan. Ik weiger om mijn kindje wederom in paniek wakker te laten worden zonder zijn moeder naast zijn bed. Ik vind het ontzettend kwalijk dat dit 5 minuten voor de operatie wordt medegedeeld. En dan ook nog op zo’n dreigende toon.

Wederom een andere verpleegkundige komt bij ons te praten. Ik geef duidelijk onze grens aan. Ik ben er bij als hij wakker is en anders ga ik nu naar huis. Daarnaast geef ik ook aan dat ik deze gang van zaken op zijn zachtst gezegd niet netjes vind. Je kunt niet vlak voor een operatie afspraken gaan wijzigen. Deze verpleegkundige gaat wederom met de arts en dienstdoende anesthesist praten. Volgens mij is ze het wel met me eens…

Daarna kan het ineens wel. Ons zoontje wordt klaar gemaakt. Heit gaat met hem mee naar de ok en hij mag lekker bij zijn vader op schoot gaan slapen. Heel rustig valt hij in slaap. Ik word direct naar de verkoever kamer gebracht. Mijn draagdoek heb ik al omgeknoopt. Ik ben namelijk van plan om hem direct te gaan dragen. Lekker dichtbij mem, het meest vertrouwde plekje voor een kind.

Het waren weer een paar lange 20 minuten totdat ik word geroepen. Ik mag naast zijn bedje staan totdat hij wakker wordt. Hij zit onder het bloed, maar ligt lekker rustig. Ik aai hem over zijn hoofdje en praat tegen hem. Wie weet hoort hij me al. “He lief klein kindje, was je daar al weer. Wordt maar wakker, mem is hier. Ik hou van je”
De verpleegkundige (weer een andere) zegt dat hij het goed doet en lijkt zich zorgen te maken om mij. Er wordt nogmaals benoemd dat het niet gangbaar is dat de ouders erbij zijn. Ik zeg dat dit wel zo zou moeten zijn. Ik hoop oprecht dat deze afdeling gaat nadenken over hun werkwijze! Een kind heeft juist op zulke momenten zijn ouders nodig. Het wordt wakker in een vreemde omgeving en heeft pijn. Er staan allemaal vreemde mensen om hem heen. Doodeng lijkt me dat voor zo’n kleintje.

Onze kleine man is eerst niet van plan om wakker te worden. Hij bloedt uit zijn neusje en oortjes. Ik veeg hem steeds met een nat washandje schoon en blijf tegen hem praten. “he klein mannetje, heb je mooie dromen. Waar droom je over? Word je straks ook weer wakker?” Pas als ik over de meegebrachte cadeautjes begin te praten komt er actie in de tent.

Zodra zijn ogen open zijn mogen we vertrekken. Ik knoop hem direct in de doek. Hij niest eens flink en ik zit onder het bloed! Heerlijk. De verpleegkundigen kijken mij angstig aan, maar ik ben heel wat gewend met drie jongens. Dit vertel ik ze ook en ik krijg een doekje om mezelf schoon te maken. Ik veeg het gezichtje van mijn zoontje schoon en dep mijn haren. Thuis maar eventjes douchen. We lopen de verkoever af en daar staat mijn man ook al. Hij aait ons kindje even over zijn wangen en vraagt hoe het is gegaan. Hij slaapt lekker verder in de doek, zo nu en dan gaan de oogjes open. Vol vertrouwen legt hij zijn hoofd tegen me aan. Op de kamer geef ik hem drinken en zijn beloofde cadeautjes. De dinosaurus valt goed in de smaak.

Onze gup komt steeds meer bij, hij krijgt toch wel flink pijn en moet huilen. Hij wil alleen nog maar in de doek bij me hangen. Ik huil stiekem een beetje met hem mee. We wachten op de arts. Zodra zij komt vertelt ze wat er allemaal is gebeurd en mogen we daarna naar huis. De neusamandelen waren toch flink smerig en zijn wederom deels verwijderd. Achter de trommelvliezen zat ook weer vocht en in een oor zat een hele dikke prop viezigheid waar zelfs het oude buisje nog in zat. Deze operatie was beslist nodig. Dat is op zich fijn te horen, dat het niet voor niks is geweest.

We mogen naar huis, ons kindje huilt. Ik hou hem lekker in de doek. In de auto valt hij weer in slaap. Thuis ligt hij de hele dag wat op de bank, hij klaagt over veel pijn en moet huilen.

Helaas blijft dit de gehele week zo gaan. Hij heeft pijn en koorts. Hij voelt zich niet lekker en geeft aan dat zijn ene oortje het niet doet. Daar zit ook een gigantische bloedprop voor zie ik. Uit het andere oortje blijft maar bloed komen. Ik bel meerdere keren met de kno poli en zij vertrouwen het ook niet helemaal. Er wordt gesproken over terugkomen, maar we krijgen eerst  antibiotica druppels voor in de oortjes. Als dit niet helpt dan moeten we direct weer bellen.

Op dit moment ligt hij op bed. Hij heeft overdag zo zijn oplevingen om daarna vrij vlot weer op de bank te kruipen. Ik merk aan hem dat hij zich echt niet lekker voelt. Ik hoop dat de operatie snel het gewenste effect heeft en dat hij zich snel beter voelt, de arme gup.

Het is hier momenteel dorpsfeest, maar we krijgen er zo niet zo veel van mee 😉

Kortom het was weer een enerverende week! Op naar betere tijden

2 reacties op “buisjes en amandelen 2.0

  • Lieve mama van gup ;). Ik vind ’t heel heel knap dat jij hebt doorgezet en je er voor hem hebt kunnen zijn ❤️ ik zou wel een klacht indienen over de gang van zaken en ook de opmerking maken over het er wel bij zijn en dat dat normaal zou moeten zijn. Compleet met je eens. Hopelijk knapt ie gauw op! Xx

    Like

  • Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google photo

    Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s

    %d bloggers liken dit: