Archief

Alle berichten voor de maand augustus, 2017

Barcelona

Gepubliceerd 17 augustus 2017 door draagmemmie

Ik ben zo druk met de voorbereidingen van onze vakantie, dat ik nu pas hoor dat er in Barcelona een aanslag is geweest. 13 doden en zeker 50 gewonden.

De aanslag was op de  Ramblas, een bestelbusje is ingereden op de winkelende voetgangers. Bizar.

Ik kan maar niet begrijpen dat mensen elkaar zo veel leed aan doen. Waarom doe je dit? Wat geeft jou het recht om mensen te doden? Om kinderen hun ouders te ontnemen. Ouders hun kinderen. Gezinnen te ontwrichten. Broers, zussen te doden. Waarom?

En als je dan niet hebt gedood, denk je dan aan de trauma’s die je hebt bezorgd? Ben je dan trots op jezelf? Geniet je van een ander zijn leed? Wat zijn je drijfveren? Ik geloof dat ik dit nooit zal begrijpen. Niet wíl begrijpen ook.

Ik veroordeel alle vormen van geweld. Kan nog amper een vlieg doodslaan. Ok, behalve die steekbeesten waar ik flink allergisch op reageer, dáár krijg ik moordneigingen van. Maar iets anders? Nee..

Een paar jaar geleden was ik in Barcelona. Ik liep met een klein wondertje in mijn buik op de Ramblas. Een mooie straat met gezellige terrasjes. Vrolijke mensen, leuke locals en veel, heel veel toeristen. Mooie winkels, vol met leuke kleren. Kleine restaurantjes met lekker eten en nog meer te drinken. Ik heb daar een enorm leuke tijd gehad. Kan er nog altijd aan terug denken met een glimlach op mijn gezicht.

Dat hadden deze mensen ook moeten doen. Gezellig gewinkeld. Even een terrasje pakken en blij naar huis, of het hotel. Maar zij troffen deze droeftoeter. Die meent dat hij het recht heeft om dit te doen. Die hun leven in een hel veranderde. Zij hadden nog een heel leven voor zich. Familie die om hen geeft. Ouders, kinderen, broers, zussen, vrienden die hun enorm gaan missen.

Ik heb er geen woorden voor en wens alle nabestaanden en betrokkenen heel veel sterkte toe

ohjee ik heb een tent gekocht

Gepubliceerd 17 augustus 2017 door draagmemmie

Ohjee, ik heb een tent gekocht. Een tent voor 6 personen… We gaan met de drie musketiers kamperen.

Ik ben niet zo van het kamperen, heb liever mijn luxe wat bij de hand. Een wc binnen handbereik, of een douche voor mij alleen zijn vaak toch wel mijn minimale eisen als ik weg ga. En nu dus kamperen… Zonder douche voor mij alleen en met de wc rol onder de arm over de camping.

Maar goed, ik wou naar Texel. Genieten van het strand. En laat alles óf volgeboekt zijn, óf onwijs duur (lees niet te betalen) zijn. Kamperen is de enigste optie. Ik moet dus wel. En stiekem lijkt het me ook nog wel leuk. Zie ik ons de hele dag op het strand hangen en avonds rozig voor de tent zitten. De kindjes op bed, wij een wijntje in onze hand. Al denk ik dat het niet helemaal zo zal lopen. De kinderen zijn zo’n gehorige tent natuurlijk helemaal niet gewend, dus ik bereid me maar alvast voor op een paar flink slapeloze nachten.

Ik ben al dagenlang aan het voorbereiden en aan het denken wat er allemaal mee moet. Niet te veel, want zó groot is die tent nou ook weer niet. Maar ook niet te weinig, ik wil ook nergens om verlegen zitten. Luchtbedden, dekbedden (ohnee slaapzakken), eetgerei, kookgerei, Kleren (hoeveel en wat?), speelgoed, etc, etc.

De jongens genieten volop mee van mem haar voorpret. Luchtbedden van zolder halen en testen is géén goed idee met de 3 musketiers bij je. Zij vonden het fantastisch om er op te springen terwijl mem aan het blazen was. Hilarisch om mem bijna paars te zien worden. 😉 Dat heb ik dus eerst maar even opgegeven en gewacht tot het bedtijd was.

Ik heb er enorm veel zin in en tel, samen met de kinderen, de dagen tot we vertrekken.
Tot die tijd gaan we shoppen, bedenken of we alles hebben, nogmaals shoppen, luchtbedden testen, bedenken wat voor avonturen we gaan beleven en onwijs genieten van de voorpret.

Natuurlijk laat ik weten hoe het is gegaan. Kamperen met kinderen een go of een no. Wij zijn heel benieuwd!

dromen en fietsen

Gepubliceerd 13 augustus 2017 door draagmemmie

Het was vandaag heerlijk weer. Het zonnetje scheen en het waaide niet zo hard. We bedachten een end te gaan fietsen. Onze oudste kan nu zelf een stuk fietsen op zijn grote race motor, euh fiets. Van oma kreeg hij een enorm herrieding, compleet met uitlaat voor zijn fiets. Hartstikke leuk en stoer natuurlijk. Al hebben we het lawaai-ding na een klein stukje toch even uitgedaan….
Mijn man heeft de middelste achterop en ik de kleinste voorop. Hartstikke gezellig.

We zien vanalles, grote tractoren zijn favoriet bij de jongste twee. De oudste focust zich op zijn fietstechniek. Best lastig om alles tegelijkertijd te moeten doen. Hij leert snel en kan goed met ons mee fietsen. Het is lekker rustig, we genieten van de omgeving. Het weidse zicht, de zon en de dieren die we in de weilanden zien. Een koetje bêêh, een hinderke boeh. Sja, ze hebben nog veel te leren.

We fietsen door nabijgelegen dorpjes en zien mooie huizen. Vrijstaande huizen met veel ruimte er om heen. Huizen die een beetje buiten het dorp staan. Boerderijtjes. Oef, dat willen wij ook wel. Lekker de ruimte om te rouwdouwen. Veel ruimte om te spelen. Om te gillen. Om ochtends vroeg naar buiten te stappen en avonds weer lekker vies naar binnen te rollen. Mijn man en ik dromen weg bij dit idee.

We bekijken ook de negatieve punten. Weinig vriendjes in de buurt om mee te spelen. Altijd de auto moeten gebruiken voor boodschappen. Nu zitten we in een redelijk ruim huis binnen de bebouwde kom. We hebben een tuin, maar ervaren toch altijd wat ruimte tekort. Al denk ik dat we dit ook hebben met 5 voetbalvelden achter huis 😉
Alles is op loopafstand, de school kunnen we heen kruipen wat enorm handig is met kinderen die nog tussen de middag slapen en het ophalen van de oudste broer.

We blijven hier eerst nog maar even wonen en dromen nog van ons boerderijtje. Wie weet komt het. Ooit. Een mens moet wat te dromen houden

rouwdouwen

Gepubliceerd 13 augustus 2017 door draagmemmie

3 jongens heb ik. 3 fantastische leuke lieve drukke jongens. Echte broers, zo hetzelfde maar ook zo enorm verschillend. En oh my, wat ben ik ontiegelijk trots op ze. Op alle drie.

De reclame van Sire is ook echt op ons van toepassing. Mijn jongens willen spelen. Rouwdouwen. Ontdekken en vies worden. En natuurlijk wil ieder kind dit. Maar wat ik zie is dat (mijn) jongens toch echt wel meer ruimte nodig hebben dan meisjes. Ze zijn veel fysieker. Zitten altijd op en aan elkaar. Hebben het stoeien en het fysiek de grenzen opzoeken echt nodig. Ik ga niet met ze knutselen aan een tafel. Ja, heel even en dan hebben zij (en ik ook) het wel bekeken. De rust is er niet. De verf zit op het behang en de glitters op het plafond (dat dan weer wel)

En natuurlijk zijn er jongetjes die wel rustig kunnen zitten en meisjes die dit ook niet kunnen, maar ik zie binnen de maatschappij wel een trend. Het drukkere kind wordt niet begrepen. Het moet stil zitten. Terwijl er zo veel onrust door het lijfje raast. Er wordt niet meer naar het kind gekeken maar naar de prestaties. Het kind moet iets afleveren, terwijl het hier misschien helemaal nog niet klaar voor is.

Ik pleit voor meer kijken naar het individu. Hoe leert dit kind. Wat kan het goed, waar ligt zijn kracht. Is het überhaupt klaar om te leren? En ja, hierin zit (vaak) een groot verschil tussen jongens en meisjes. Meisjes zijn veel eerder ‘rijp’ om te leren, net als dat zij eerder de puberteit in vliegen. Jongens zijn wat ‘trager’. Of ze nemen meer hun tijd.

Het is jammer dat het onderwijs zo weinig meesters heeft. Een meester is immers ook jongen geweest en begrijpt jongetjes (en hun drive tot stoeien en bewegen) vaak beter. Ik zie dit al bij mijn man en mij. Zo’n duidelijk verschil. Begrijp ik dat gestoei (soms tot bloedens toe) niet, hij doet vrolijk mee. Natuurlijk zorgt hij er voor dat ze geen pijn hebben en dat het redelijk vlekkeloos verloopt, maar ik hou meestal mijn hart vast als ze los gaan. Ik moet er echt om denken dat ik niet constant ‘voorzichtig’ of ‘denk er om’ roep!

Mijn kinderen spelen ontzettend graag buiten. En het mooiste spel wordt gespeeld als mem er niet bij is. Slakken of rupsen zoeken, met modder spelen, bekijken wat je nog meer met en glijbaan kunt doen dan er af glijden, hutten bouwen en trampoline springen. En dit alles gaat altijd gepaard met het opzoeken van grenzen. Hoe hoog kan ik klimmen? Hoe hoog kan ik springen? Als ik dit doe, wat gebeurd er dan? Bah, zand is niet om te eten.

Ervaringsleren dus. Leren door te doen. Door te voelen en te kijken. Prachtig vind ik dit om op een afstandje te observeren. Hoe liefdevol ze met de beestjes om kunnen gaan. Hoe ze elkaar betrekken in hun ontdekkingstocht door het leven. Hoe ze alle drie hun eigen karaktereigenschappen benutten in hun zoektocht en in hun spel. De oudste is de baas, de middelste durft alles en de jongste hobbelt vrolijk achter hun aan maar trekt ook lekker zijn eigen plan.

En ja, ik begrijp soms niks van mijn jongens. Of van jongens in het algemeen. En ik zit heus wel eens met mijn handen in het haar. Maar wat ik wel geleerd heb is dat ze ruimte nodig hebben. Een fijne tuin om te ontdekken. En schone kleren. Heel veel schone kleren.

In pantsje feest

Gepubliceerd 13 augustus 2017 door draagmemmie

“Mem, wat iete wy hjoed?” frechet myn áldste. En dan mei in grutte smile “Patat?”

Dy fan my kinne alle dagen wol patatsjes ite. Ik kin my herinnerje dat ik dit as bern ek altiid wol woe. Wy ieten dit ien kear in de safolle wiken. Dat wie in regel die’t myn âlders sa betocht hienen. Oef, wat wie ik jaloersk op bern die folle faker patatsjes ieten. Of werby de âlders it sels bakten. Dat woe ik ek wol. Mar spitigernôch wiene myn âlders net oer te helje.

En no wol myn bern alle dagen wol patat ite. En ik wol natuurlyk ek dat se wat vitamientsjes binnen krije. Oftewol fruit en griente. Mar stiekem fien ik patatsjes ek wol lekker. En wy kinne wol sels bakke, sokke alders binne wy wol 😉

Wy ite it dus sa’n ien kear yn de wike patat, iets minder faak tink ik. En smulle dat se dan doche! Heerlyk. Mar sûn is oars. Lestig fien ik dat. Dy balansk tusken sûn iten en ‘lekker’ iten. No is sûn iten natuurlyk ek wol lekker, mar dit is dochs wer oars.

Ik haw al ris skriuwn oer sûker. Ik wol leaver net dat myn bern dit te folle krije. Tsjin hâlde lukt dy hast net. Oeral sit sûker yn. Lokkich fiene myn bern fruit hiel erg lekker. Se smulle fan in pantsje feest. En freechje hjir hast nog faker om dan om patatsjes.

Mar wat is no in pantsje feest?
In pantjsje feest wurd ek wol in ‘monkeyplatter’ neamt. Je meitsje in pantsje mei allergeare hapkes. Tsiis, woarst, mar ek ierappeltsjes of griente. Fruit, ei, yoghurt nim mar op. Alles kinst der op (as by) dwaan.

It idee is dat in bern instinktief oan fielt wat hy nedich hat en dit sil pakke. Hat in bern ‘eiwitten’ nedich dan sil hy fleis as ei ite. Hat hy mear fetten nedich dan nimt hy fest tsiis. ensafuorthinne. In bern wit wat hy nedich hat en sil dit nimme.

Derneist sjocht it er hiel leuk út. Hielendol ast it leuk oan kleist. Ik brúk faaks fleurige prikkers. In lyts feestje op in pantsje, fandêr ús namme; in pantsje feest.

Ús middelste is altiid in minne iter west. Sa min, dat hy sels wol nei it siikehús moast. Mar it iten fan it pantsje feest gjit der hast altiid wol yn! Hy bliid, mem nog bliider.

 

Kriebelbeestjes en minibiologen

Gepubliceerd 11 augustus 2017 door draagmemmie

“Meehm, memmie.
Meeeheeemmmm! Bist wekker?”

Ik hjer 6 lytse poatsjes de trep op trippeljen. De ien gjit wat hurder as de oar. De äldste is as earst by my, de jongste as leatst.

“Mem, sjoch ris wat wy foen hawwe! Sjoch mem, sa leaf!”
At myn bern sok iets sizze moat ik útsjen. Want wat myn bern leaf fiene, fient in gemiddeld minske net sa leaf. It hat faaks net in grut knuffel gehalte. Oare berntsjes roppe by in pup of kitten, “sjoch mem, sa leaf”. Die fan my sjoche dan hast net op of om.

At ik no fertel dat myn äldste foar syn jierdei in skorpioen freeche, witte jo wol dat ik rap omheech yn bed sit at myn bern de trep op drave en roppe “Sjoch mem, sa leaf”

En ja hjer. Se hawwe in spin yn de wenkeamer foen. En wat foar ien! It is in knoeperd! Sa’n ien die’t je hast rinnen hjerre. Sa’n hiele dikke swarte. Ik gruwel. Hun heit stjit achter se te leitsjen. Hy is nog wol sa leaf west om de bern de spin yn in bakje dwaan te litten.

Ik proberje myn angst foar spinnen net sjen te litten. “wat in moai spintsje. Hawwe jimme dy sels fongen?” Underwyls gruwel ik fan dat grutte swarte bist in it bakje op myn bed. Ik sjoch nei de kopkes fan myn bern. Sa grutsk op hun bistke. Hun nije husdier. Se sille migjes foar him fange sadat hy ite kin. We fersinne in namme. Nei lang stinnen wurd betocht dat spin Spin hiete sil.

Hjir bin ik moai klear mei. In grauwe spin yn in bakje yn’e hús. Hoe kom ik hjir fan óf? Ik beslút it efkes op syn berin te litten. En al gauw binne de bern Spin inderdaad ferjitten. Ik set Spin búten en hy siket gauw syn fryheid op. Grut geliek hat der.

Myn hús is, foar sa fier ik sels wit, no wer spin frij. Mar dat sil net lang duorre. Die bern fan my fiene de grutste sprinkhanen, de engste spinnen, de meast gekke wriemelbistjes en de moaiste kikkers. En alles moat mei nei hús. Yn bakjes wurde se hjir yn de tún setten. (en ek altiid wer fry litten) Want dat doche biologen. Se undersiekje en litte de bistjes wer fry. En jo riede al wat myn bern wurde wolle…

Justem; bioloog.

Ik bin beneid wat der nog allegeare mei sleept wurde sil de kommende jieren.

vakantie

Gepubliceerd 7 augustus 2017 door draagmemmie

Onze échte vakantie hebben we al gehad. Een week naar Belgie met pake en beppe. Wat hebben we hiervan genoten. Het weer was top (warm), de omgeving was mooi (bos, bergen en een zwem-meer) en de mensen fantastisch.

Het lijkt al weer zo ver weg, inmiddels ben ik al weer bijna toe aan een nieuwe vakantie. Zo nu en dan snuffel ik even op het internet, wie weet komt er nog een leuke aanbieding voorbij voor mij en de drie musketiers.

De vakantie. De lange zomervakantie. Eerlijk gezegd keek ik er als een berg tegenop. Mijn kinderen waren voor de vakantie niet te genieten. Hysterisch, moe, dwars, boos, overprikkeld en ga zo maar door. Ze waren natuurlijk ook nog jarig, wat nog meer spanning met zich mee bracht. Oh my, wat waren dat pittige weken. En ik vreesde dat dit de vakantie zich zo zou doorzetten.

Maar zo blijkt, een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Tot nu toe gaat het fantastisch. De jongens hebben een fantastische verjaardag gehad. Ze zijn enorm verwend door lieve familie en vrienden. Kregen de mooiste cadeau’s (heel veel dino’s) en hebben heerlijk gespeeld. Onze oudste had zelfs zijn eerste echte dino-feest met zijn vriendjes. Hij heeft genoten! En wij ook.

Ik zie mijn kinderen tot rust komen. Even bijkomen van school. Van alle prikkels die ze daar te verstouwen krijgen. Gewoon lekker thuis, met mem en de broers. Buiten in de tuin spelen. Slakken of sprinkhanen zoeken. Kikkers vangen. Binnen met de lego/duplo spelen, boekjes lezen, dinoo-tje spelen, een lange treinbaan maken of juist verkleden. Ze vermaken zich optimaal.

We gaan zo vaak mogelijk even een dagje weg. Naar het strand of de zeedijk vinden ze heerlijk. Maar een park mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Drie keer raden waar we heen zijn geweest 😉 Dinoland in Zwolle was fantastisch, wat hebben ze genoten.

Kortom we genieten. Van elkaar. Het samenzijn en het samenspelen. We genieten van alle lieve mensen om ons heen. Lang leve de vakantie!!!