Archief

Alle berichten voor de maand september, 2017

pipi langkous

Gepubliceerd 10 september 2017 door draagmemmie

Pippi Langkous is op televisie.
Prachtig vind ik het, nog altijd. Als klein meisje was Pipi mijn heldin. Ik kon me identificeren met haar, we hadden immers beide rood haar en ik kon me ook wel herkennen in haar eigenzinnigheid. Maar waar Pipi alles durfde en met iedereen vriendjes maakte, kon ik dat niet. Ik bewonderde haar om haar lef en droomde dat ik stiekem ook zo stoer was. Dat ik in mijn eentje de wereld ook aan zou kunnen.
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”, is een van mijn favoriete uitspraken. Waar ik vaak twijfel over dingen en snel last heb van mijn faalangst, is zo’n uitspraak iets om je aan op te trekken. Tijd om nieuwe dingen te proberen dus. En, om mezelf niet te laten regeren door angst. Zo was ik na de bevalling en geboorte van mijn oudste bang. Heel bang. Overweldigd door alle gevoelens van liefde en de bijbehorende bezorgdheid. Getraumatiseerd door de kraamtijd en bevalling durfde ik niet nog een kindje te krijgen. Terwijl het onze wens altijd was om een groot gezin te krijgen. Ik vond één al heel zwaar, hoe kan ik twee dan groot krijgen? Toen besloot ik, heel bewust, om me niet te laten regeren door angst. Nee, “ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”
Ik was heel snel zwanger en ervoer toen hoe het ook kon. Wat een liefde, wat een rust. Ik had het nog nooit gedaan, maar ik kon het!
“Ik let er niet zo op dat het precies gaat zoals het hoort” vind ik dan ook een van de andere mooiste uitspraken van Pipi. Loslaten leer je als je moeder bent. Het loslaten van je oude leven, loslaten van de gebaande paden, en bovenal loslaten van je kind. In dit huis, gaat niks zoals het hoort. Wil ik links, dan willen mijn kinderen rechts. En dat is ok. Meewaaien en meeveren is iets wat zij mij hebben geleerd. Ik ben een echte zwart- wit denker. Hecht aan ‘hoe iets hoort’. Maar ik leer steeds meer dat er een grijs gebied is. En dat dit gebied best mooi is.
“Richt de wereld in, naar je eigen zin” kan natuurlijk ook niet ontbreken bij een eigenzinnig typje. Ik ben anders dan anderen, want ik ben ik. En dat is ok. Niemand is hetzelfde en heel veel mensen kunnen niet meegaan met de ‘meute’. Ik zie steeds meer dat het mooi is om je eigen pad te kiezen. Niet af te vragen wat anderen van je denken, maar je eigen pad te lopen. Je eigen keuzes te maken, zonder je zorgen te maken over anderen. Eerlijk gezegd vind ik dat nog altijd moeilijk, je wilt toch graag aardig gevonden worden. Maar ik merk ook dat ik steeds meer lak heb aan deze gevoelens. Waarom zou ik mijn leven laten bepalen door wat anderen wel of niet van mij zullen vinden?
“Als je hart maar warm is en klopt zoals het hoort dan lijd je geen kou.” Ik geloof dat ik dit haar mooiste uitspraak vind. Hoe waar is dit? Wat zie ik veel koude harten om me heen, op het nieuws, maar ook nabij. Mensen die hechten aan status of geld. Mensen die jaloers en koud zijn geworden. Als je íets van Pipi kunt leren is het liefhebben zonder oordelen. Liefde voor jezelf en voor anderen.
Och waren we allemaal maar zoals Pipi

school

Gepubliceerd 6 september 2017 door draagmemmie

De eerste dagen zitten er al weer op. Onze oudste gaat alle dagen naar school en onze middelste twee ochtenden per week naar de peutertjes.

De eerste dag was wel weer wennen. Op tijd ergens zijn. Onze oudste niet meer in huis. Onze middelste die zo van slag was en de oudste zo miste dat hij constant moest huilen. Maar het went al weer. De middelst mocht gisteren zelf naar de peutertjes. Hij vond het fantastisch en had het erg leuk gehad. (en het juf lastig gemaakt geloof ik)

Onze school heeft dit jaar het continue rooster ingevoerd. Dat betekent dat de kinderen om 8.15 op school moeten zijn en om 14.00 weer uitkomen. Ze komen tussen de middag niet meer thuis. Ze eten met zijn allen op school. Alle dagen zijn hetzelfde voor de kinderen. Wat een rust brengt dit met zich mee. De kinderen weten waar ze aan toe zijn en gedijen goed op de nieuwe vaste structuur. Die van mij in ieder geval wel.

Ik vond het wel weer spannend om te starten, vorig jaar hadden we flinke driftbuien en was het niet altijd makkelijk. Maar tot dus ver nog niks van dat alles. Ze waren klaar om weer naar school te gaan. Helemaal uitgerust van de vakantie. Bijgekomen van afgelopen jaar en vol frisse moed op naar het volgende. Het jaar waarin mijn oudste in groep 2 zit, mijn middelste gaat starten in groep 1 en de jongste naar de peuters mag! Dan heb ik niks meer in huis… Dat lijkt me wel heel gek.

Toen ik mijn middelste uit school haalde zag ik mijn oudste vrolijk spelen. Ze waren aan het opruimen en gingen eten. Ik kon nog net een kus en een knuffel krijgen, zo druk had hij het.
Mijn middelste kwam vol verhalen uit school en toen we naar huis liepen zagen we onze oudste heerlijk met zijn klasgenootjes en juf aan tafel zitten te eten. Ik snap dat hij dit leuk vind. Wat zag dat er gezellig uit.

Het is nog wel zoeken hoeveel brood hij mee moet hebben. Je wilt hem niet te weinig mee geven, hij moet geen honger krijgen natuurlijk. Juf moest al lachen omdat we hem zoveel brood mee gaven. Ik ben nu nog op zoek naar een leuke vakjes trommel, zodat hij (naast brood) ook andere dingen mee kan krijgen, zoals blokjes kaas, komkommer of tomaatjes.

Kortom, we zijn gestart en we vinden het weer fijn om naar school te gaan. Hoe gaat het met jullie?
Fijn schooljaar allemaal!!

kamperen

Gepubliceerd 1 september 2017 door draagmemmie

Lange dagen, korte nachten. Constant buiten en iedereen afgepeigerd thuis. Dat is de korte omschrijving van ons kampeeravontuur.

Maar natuurlijk was het zoveel meer. De heenreis was al een avontuur. Bootjes kijken op het ijselmeer. Wachten voor heel veel bruggen. Vrachtauto’s en kranen spotten. Tractors zoeken. Heit ophalen en met de auto op de grote boot.

Op de grote boot zagen we kwallen zwemmen in de zee. De zeevogels vlogen vlak bij ons langs. De jongens genoten en wij ook.

We vonden te camping vrij vlot, we zijn blij verrast, we zitten echt in de duinen aan zee! Hoe heerlijk is dat? We zetten onze tent op (dat valt nog niet mee met deze wind) en beginnen ons te installeren.  We rennen en spelen, we ontdekken en we kijken. De jongens zijn rond 8 uur vrij moe en ik bedenk me dat ze wel op bed kunnen. Normaal gesproken liggen ze allang!

Helaas denken zij hier ietsje anders over. Het is nog licht, ze zitten elkaar aan te kijken en hebben grote lol. Ik zie mijn fout redelijk vlot in en ik roep dat ze hun jasjes en laarsjes aan moeten doen. We gaan een nachtelijke strandwandeling maken. Feest! Ze rennen de duinen in en het strand op. Rollebollen door het zand. Stampen in de zee. Kwallen zoeken, zeesterren vinden en doodmoe naar de tent gedragen worden. Nú konden ze wel makkelijk in slaap vallen.

We liggen met zijn allen in een cabine. Ik geniet van al mijn mannen om me heen. Kan er zelf bijna niet van slapen, ben steeds verliefd aan het kijken naar ze. Naar hoe ze zo heerlijk liggen te slapen. Hun zuchtjes en zachte snurkgeluidjes. En op de achtergrond het ruisen van de zee. Heerlijk! Kon dit thuis ook maar.

De dag daarop gaan we ook weer lekker naar het strand. De hele dag zwemmen, plonsen, rennen, krabben, kwallen en zeesterren zoeken. Ijsjes eten, zand happen en gewoon domweg genieten van elkaar. Samen zijn. Knuffelen. Zoveel liefde, wat ben ik een rijk mens.

Avonds gaan we uit eten. Heerlijk! De jongens genieten zichtbaar van alles om hun heen. Doodmoe eten ze hun patatjes op. We gaan nog even een keer langs het strand en dan mogen ze even douchen en lekker gaan slapen. Ze zijn zomaar in dromenland. Wij drinken nog even een wijntje voor de tent. We voelen ons enorm bevoorrecht dat wij de ouders mogen zijn van deze 3 prachtige jongens.

De dag daarna mogen we al weer naar huis. We ruimen de tent op en moeten een end lopen met het spul omdat onze auto besloot niet verder te rijden. Gelukkig komen mijn ouders ons ophalen. We gaan nog even lekker naar het strand en daarna toch weer lekker naar huis.

Wat was het heerlijk! We gaan zeker vaker kamperen!