Archief

Alle berichten voor de maand januari, 2018

geluk

Gepubliceerd 20 januari 2018 door draagmemmie

Geluk, wat wordt er veel over geschreven. Wat wordt het nagejaagd en veel besproken.
Maar wat is dat geluk, en hoe wordt je het in vredesnaam? Is het te vinden? Of heeft de een meer geluk dan de ander? En wat doet het met je kind als je zegt: “ach, als je later maar gelukkig wordt”

Ik vind het een fascinerende materie. Wat maakt de ene mens nou wel gelukkig en de ander juist niet. Wat is het dat jij gelukkiger bent (of juist niet)dan de ander? Of wat maakt het dat de een wél depressief wordt en de ander niet?

Er zijn veel onderzoeken naar gedaan. En wat blijkt: alleen geluk nastreven is niet voldoende. Een mens heeft het nodig om zich nuttig te voelen. Het idee te hebben dat hun leven waardevol is. Een mens heeft een doel nodig. Het puur nastreven van geluk brengt ook alleen maar frustratie met zich mee. Helemaal als dit niet lukt.

Ik betrek de onderzoeken, uiteraard, op mezelf. Het hebben van een doel in mijn leven klinkt heel groot. Ik zie mezelf al een gigantische bucketlist afwerken. Totdat ik bedenk dat ik helemaal geen groot of gek doel heb. Waar ik mijn nut in dit leven uit haal is het zijn van een goede liefdevolle moeder voor mijn kinderen. Niet meer, niet minder. Een mooi en vrij groot doel vind ik. Ik wil ze een fantastische jeugd bieden waarin ze alle kansen krijgen om zichzelf te ontdekken en te ontplooien. En ik hoop dat ik ze daarmee een basis mee geef waardoor ze gelukkige volwassen mannen worden.
Daar heb je het woordje “gelukkig” weer. Ik vind dat enorm lastig. Verwoord het bewust niet naar mijn zonen toe. Dat is nogal een streven, en ik wil het ze niet opleggen. Ze moeten niet denken dat als ze niet gelukkig (genoeg) zijn, ze hebben gefaald. Absoluut niet! Misschien kan ik het woordje ‘gelukkig’ beter vervangen door het woordje ‘tevreden’. Tevreden is immers ook mooi. Wees tevreden met de dingen die je hebt. Leer waarderen wat je wel hebt en kijk niet naar wat je niet hebt. Kijk niet naar wat anderen doen, maar volg je eigen pad. Dát wil ik mijn kinderen mee geven. En waarschijnlijk zullen ze met die basis gelukkige mannen worden. Dat blijf ik hopen.

Nog een doel is dat ik mensen wil raken met mijn verhalen. Mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. Dat er iemand is die iets soortgelijks heeft meegemaakt, die er voor hun wil zijn. Mensen verbinden, liefde laten voelen. Ik vind dat er zoveel ellende is, zoveel boosheid en verdriet. Ik wil met mijn verhalen de wereld een beetje mooier maken. Een nobel doel lijkt me, waar ik hard mee aan de slag ga door regelmatiger een blog te plaatsen. Verhalen met een lach en een traan.

Ik voel me momenteel erg gelukkig. Terwijl ik er niks voor doe. Ik haal veel geluk uit het geluk van mijn kinderen. Hun blijdschap maakt mij blij. Hun enthousiasme steekt mij aan. Alles loopt hier lekker en we zijn tevreden. We genieten van de kleine dingen. Daar zit voor mij het geluk in. Ik hoef geen flitsende carrière of veel geld. Doe mij maar het thuis zijn met de kinderen. In plaats van een drie sterren restaurant vinden wij het pannenkoekschip ook fantastisch en een kampeervakantie vinden we net zo leuk (misschien nog wel leuker) dan een dure cruise.

Kortom geluk, een ongrijpbare materie. Je bent het of je bent het niet. Je kunt nog zo veel geluk hebben, maar compleet ongelukkig zijn. Je kunt onnoemelijk tegenslagen te verduren krijgen en toch gelukkig zijn. Volgens mij zit de sleutel in tevredenheid. Het tevreden zijn met wat je hebt. Waarderen wat je hebt.
Geluk kan er zijn en zo weggevaagd worden. Het is breekbaar en groots. En ongelukkig zijn is nodig om te ervaren wat geluk is. Er is zo veel over geschreven. Het is prachtig en beangstigend. Ik ben dolblij dat ik het vermogen bezit om gelukkig zijn. Ik heb een ongelukkige periode gehad, een periode die nodig was om in te zien wat ik heb. De mensen die mij destijds veel verdriet hebben gedaan bedank ik voor de lessen die ze me hebben geleerd. Op deze manier kon ik mijn eigen pad kiezen en heb ik geleerd wie er voor mij toe doet. Wat ik belangrijk vind en waarom. Ik ben dankbaar dat ze in mijn leven zijn geweest. Wat geweest is, is geweest en ligt achter me en blijft daar. Ik kan vergeven, maar vergeten doe ik niet. Hoe moet ik anders mijn lessen leren? Het betekent ook niet dat ik deze mensen weer in mijn leven wil, in tegendeel. Mijn leven is mooi zonder. Maar ik laat het los.

Loslaten is volgens mij ook een weg naar geluk. Verdriet kan je tegenhouden. Kwaadheid of teleurstelling ook. Als je dit loslaat voel je je bevrijd. Kun je je geluk omarmen. Ik vind loslaten moeilijk, heb dat echt moeten leren. Totdat ik heb ervaren dat het me helpt om verder te gaan. Toen ik losliet gingen er nieuwe deuren open. Begon de liefde weer te stromen en werden blokkades opgeheven.

Het leven is mooi. Ook de vervelende dingen. Het vormt je en maakt jou jou. Ieder leven is uniek en iedere vorm van geluk is dit ook. Heel cliché maar geluk haal je écht uit de kleine dingen.

Waarin zit voor jou het geluk?

Advertenties

de mooiste tijd

Gepubliceerd 19 januari 2018 door draagmemmie

Ineens besef ik me. Mijn mooiste tijd is nu.
Niet vroeger. Niet later. Maar nu

Toen ik jong was, had ik een prachtige tijd. Ik speelde buiten en was gelukkig. Ik groeide op in een klein dorp en had volop ruimte om mezelf te ontplooien. Kikkers vangen in het voorjaar (de jongens hebben het niet van een vreemde), zwemmen in de zomer en schaatsen in de winter. Het was er allemaal. Ik besef me nu pas wat ik toen had.

Maar nu. Nu zijn mijn kinderen klein. Komen ze bij me voor een knuffel. Is er volop liefde in ons huis. Nu doen we als gezin regelmatig leuke dingen. Nu zijn ze nog veel thuis. Ik hou er van om mijn kroost dichtbij te hebben. De heerlijke kleffe kusjes, de warme knuffels, de grappige uitspraken en versprekingen. Het is allemaal nu en het gaat allemaal zo snel voorbij.
Nu zijn mijn ouders nog fit. Is de zorg-rol nog niet omgedraaid. Genieten zij net zo veel van de drie musketiers als dat ik dat doe.

Nu heb ik alles wat me lief is dichtbij.
Vanaf nu kan het alleen maar slechter worden.

Mijn kinderen zullen uit gaan vliegen, ieder hun eigen weg gaan kiezen. Ik hoop dat we onze jongens een stevige basis meegeven en dat ze nog regelmatig naar het ouderlijk nest terug zullen vliegen.
Mijn ouders worden ouder (sorry pa en ma) en zullen er op een gegeven moment niet meer zijn. Als ik hier aan denk word ik naar. Hoe moet ik het zonder hun stellen? Ze doen zoveel voor ons.

Ik geniet enorm van het nu. Zorgen over later komen later. Maar toch. Als ik er aan denk, dat nu de mooiste tijd is word ik een beetje droevig. Herkenbaar?

Gepubliceerd 12 januari 2018 door draagmemmie

mooie Friese luchten
Ik adem je in
en ik hou je vast

Ik omarm
mijn roots
Dit is mijn land
Het land van mijn voorouders

Ik geef het door
aan mijn kinderen
hun roots
onze Friese trots

Schrijven

Gepubliceerd 2 januari 2018 door draagmemmie

Heel vaak lig ik op bed. Mooie gedichten of verhalen te bedenken. In mijn hoofd klopt alles. De intonatie, het verhaal maar bovenal het gevoel wat het bij me oproept. Tevreden val ik in slaap. Morgen schrijf ik het op. Maar als ik dan wakker wordt is het weg. Ik kan me niet meer bedenken waar het verhaal over gaat, de dichtregels zijn verloren. Alle keren neem ik me voor om een schrift naast mijn bed neer te leggen, maar als ik op bed lig blijk ik dat te zijn vergeten. En naar beneden lopen, mijn warme bedje te verlaten is me iets te veel moeite. 😉

Ik hou enorm van schrijven. Van het husselen met woorden, het ontstaan van een verhaal. In mijn hoofd zitten wel duizenden verhalen, en ik hoop dat ik deze ooit mag opschrijven.

Mijn blog ben ik gestart omdat ik hierin een mooie uitlaatklep vind. Ik kan lekker schrijven over mijn dagelijks leven. Ik leer hoe ik een verhaal kan maken en hoe ik met woorden kan husselen. Maar ik merk dat ik ook wel tegen beperkingen aan loop. Want wat deel je wel en wat deel je niet? Het gaat over mij en mijn gezin. Ik wil niet dat zij later met het schaamrood op de kaken dingen terug lezen. Ondanks dat ik het anoniem doe, weten de meeste mensen wel wie er achter draagmemmie zit en wie de kinderen zijn.

Ik wil natuurlijk niet al het positieve delen, er zijn ook genoeg minder leuke zaken om over te schrijven. Maar de afweging maken vind ik soms lastig. Ik (en mijn kinderen) zitten er natuurlijk niet op te wachten dat íedereen álles over ons weet. Vaak kreeg ik de opmerking “dat heb ik in je blog gelezen’ en ik merk dat ik daar moeilijk mee om kan gaan. Wat zeg je dan? En wil ik wel dat íedereen álles over ons weet? Het gaf me een ongemakkelijk gevoel, vandaar dat ik een poosje niet zo veel heb geschreven. Het voelde gewoon niet goed. Maar niet schrijven voelt ook niet goed. Alsof ik iets mis. Ik moet er echt mijn weg in gaan vinden…

Ik was/ben enorm trots op mijn blog en het wordt altijd goed gelezen. Dat vind ik enorm gaaf. Dat mensen mijn schrijfsels willen lezen.
Ik ga toch maar dat schrift aanschaffen en meer opschrijven. Meer en vaker mijn blog aanvullen. Een goed voornemen voor dit nieuwe jaar 🙂