Archief

Alle berichten voor de maand maart, 2018

oh wonder

Gepubliceerd 20 maart 2018 door draagmemmie

Oh wonder,
een baby in mijn buik.
Groei maar fijn,
Vol verwondering aai ik mijn buik.
Vol ontroering droom ik over onze toekomst

voor ik het weet lig je in mijn armen
kijk je me aan met je grote ogen
Ik voel een enorme liefde
Vol verwondering kijk ik naar je
Vol ontroering voel ik me mama

Je groeit, begint te lachen en te brabbelen
Begint dingen te pakken en reageert op mijn stem
het zitten, kruipen en lopen volgt elkaar vlot op
Vol verwondering volg ik je ontwikkeling
Vol ontroering voel ik me trots

Je eerste jaar vliegt voorbij, je wordt een dreumes
Je kijkt me nog steeds aan met je grote ogen
ondertussen me de oren van mijn hoofd kletsend
Vol verwondering luister ik naar je verhalen
Vol ontroering laat ik steeds iets meer los

de dreumes wordt een peuter
Je mag naar school en krijgt vriendjes
Je leert en speelt
Vol verwondering kijk ik naar je spel
Vol ontroering voel ik hoe de tijd weg tikt

Je wordt met iedere ademteug groter
Iedere keer als ik met mijn ogen knipper kun je al weer meer
Als ik je aankijk zie ik nog steeds mijn baby
Maar je wordt zo groot, zo zelfstandig
Vol verwondering dat je ooit in mijn buik hebt gezeten
Vol ontroering volg ik je ontwikkelingen

en ik weet,
ik moet los laten
Iedere dag een beetje meer
En ik weet dat het moet
dat het voor jou het beste zal zijn
Maar soms, doet dat loslaten gewoon verrekte zeer

Advertenties

een gevuld nest

Gepubliceerd 20 maart 2018 door draagmemmie

In eens ging het hard. Al mijn kinderen vlogen uit. Ze mochten naar school.
Mijn oudste ging al langer met veel plezier naar school. Hij heeft daar de uitdaging die ik hem thuis niet altijd kan bieden. Hij houdt enorm veel van spelen met zijn vriendjes en gaat er vol enthousiasme naar toe.
Onze middelste heeft iets meer moeite met het naar school gaan. Hij ging met veel plezier naar de peutertjes maar nu hij naar de kleuters gaat heeft deze mama wat meer overredingskracht nodig. En heel vaak is die overredingskracht niet voldoende. Gelukkig is deze mama altijd thuis waardoor het geen ‘moeten’ is om naar school te gaan. Een dagje thuis is geen probleem.
De jongste zat eerst bij zijn grote broer in de groep. Dat is een van de voordelen van 3 kinderen heel vlot achterelkaar aan krijgen. Ze ervaren veel steun aan elkaar. Helaas moet zijn broer naar groep 1 en is de jongste musketier alleen op de peutertjes. Natuurlijk zijn er andere kinderen om mee te spelen, maar zo voelt hij het niet. Hij moet verschrikkelijk huilen en mist zijn broer.
Je voelt het al aan komen. Afgelopen dagen was mijn nest weer gevuld. De jongste en de middelste willen niet meer naar school. En ik bied ze die ruimte om de prikkels en spanningen van de afgelopen weken te ontladen. Even de veilige haven weer te voelen. Het móet niet, naar school. (Nog niet)
Vooral de peuters ervaar ik als een plek waar mijn kind het naar zijn zin moet hebben. Het moet een meerwaarde voor hem hebben. En ik geloof niet dat dit het is als hij daar heel verdrietig is en steeds het gevoel van missen ervaart. Blijkbaar is hij er dan toch nog niet helemaal klaar voor. Er zullen ongetwijfeld momenten zijn dat hij speelt en het fijn heeft, maar die worden (volgens hem) nu overschaduwd door het gevoel van missen. Vanmorgen waren we er even en klampte hij zich helemaal aan mij vast, om er maar zeker van te zijn dat hij niet naar school hoeft te gaan. Dan neem ik hem liever weer mee om op een later tijdstip weer eens rustig te gaan wennen. Ze zijn nog zo klein, school kan altijd nog.
De kleutertjes vind ik al weer iets anders. Ik wil wel dat mijn kind hier zo nu en dan naar toe gaat. Maar wel op zijn tempo. Hij gaat nog niet iedere dag en ook nog niet hele dagen. Dat redt hij nog niet. Hij is moe en slaapt vaak middags nog. Hij heeft ook fikse weerstand en mist mem en zijn broers zo, zegt hij. Het is flink wennen, maar iedere keer als ik hem op haal geeft hij aan het toch wel naar zijn zin te hebben gehad. Hij heeft ook de pech dat de vaste juf met zwangerschapsverlof is en dat er veel verschillende juffen aanwezig zijn.
Dus van het wennen aan een leeg nest, heb ik mijn grut toch weer lekker thuis. De jongste voorlopig nog iedere dag en de middelste ook nog zeer regelmatig. En stiekem vind ik dat helemaal niet erg 😉
Ik vind het zonder kinderen in huis maar enorm stil en saai. Ik hou van de reuring en de drukte om me heen. De kinderstemmetjes en het geklier. De kleffe kusjes en de vieze handjes. Doe mij maar een huis vol kinderen in plaats van oorverdovende stilte.
En dat brengt me toch aan het denken. Ze gaan straks toch echt uitvliegen. De jongste zal straks, als het ergste leed bij hem is gezakt, toch weer naar school gaan. De middelste zal steeds regelmatiger gaan en de oudste is al alle dagen op school, maar zal ook vaker gaan spelen. Wat moet ik dan?
Ik denk dat ik toch wel weer wil gaan werken, naast het draagconsulentschap. Misschien maar als peuterjuf, dan heb ik mijn hok vol kinderen 😉