It’s beginning to look a lot like Christmas

Gepubliceerd 23 december 2017 door draagmemmie

Overal waar je gaat, zie je kerstbomen, ballen, Kerstmannen, en eten. Heel veel eten. De winkels draaien ook dit jaar weer een mega omzet op de dagen voor kerst. Iedereen haalt nog even wat extra’s.  Heel Nederland gaat gourmetten en eet rollade (wij ook) en, omdat we met Sinterklaas nog niet genoeg hebben gekregen, doen we ook nu nog een paar cadeautjes. Het lijkt en voelt bijna als een algehele hysterie. Wat jammer dat het niet sneeuwt, als bevordering van de sfeer.

Hier wordt er volop naar de kerst toegeleefd. “Wat eten we?” en “Hoe lang duurt het nog?” zijn favoriete vragen, maar de belangrijkste vraag is; “Krijgen we cadeautjes”
Ik heb nog een paar kleine dingetjes gehaald om onder de boom uit te pakken, en dat weten de jongens. Ze kunnen niet wachten! We kijken enorm uit met het samenzijn met onze familie. Het spelen met ons lieve nichtje, het gek doen met ooms en het knuffelen met Pake, Beppe, Opa en Oma.

Maar stiekem kunnen de drie musketiers niet wachten tot de kerst voorbij is. Want dan begint het echte werk.. Vuurwerkdag!!! Oftewel oud en nieuw. Dan gaan we overdag naar het carbid-schieten en mogen ze vlak voor het slapen gaan nog even knallen. (wees maar gerust, wij hebben van dat hele softe kindervuurwerk;) )
En dan maken we ze midden in de nacht wakker om samen met ons naar het vuurwerk te gaan kijken.
Dat mem, uit traditie die dag oliebollen gaat bakken, kan ze niet zoveel schelen. Dat we samen gaan eten, doet ze niks. Voor hun is maar 1 ding belangrijk; VUURWERK. Gelukkig houden ze niet heel erg van de enorme knallen maar genieten vooral van het siervuurwerk.

Ik geniet omdat zij zo genieten. Ik hou van hun verwonderde gezichtjes bij de kerstboom als ze zichzelf in een kerstbal ontdekken. Ik vind het heerlijk om met mijn kinderen hun kerstvieringen op school mee te mogen maken. Hun glunderende koppies, het genieten. Zij voelen kerstmis nog echt. Prachtig hoe mijn oudste het verhaal van kindje Jezus beleeft. Hoe mijn middelste het zo enorm fijn vindt dat Mem en zijn kleine broertje kerst met hem op school komen vieren. Het waren enorm drukke dagen, deze laatste schooldagen van het jaar. Helemaal omdat ik gedeeltelijk gevloerd werd door een buikgriep. Gelukkig was ik op tijd weer op de been (er moet meer voor nodig zijn om deze mem het kerstfeest te laten missen 😉 ) en konden we heerlijk samen zijn.

De kerstdagen zijn he-le-maal vol gepland. Vol met eten, familie en leuke dingen. Het is maar goed dat het vakantie is van we kunnen die dagen daarna wel gebruiken om even bij te komen. Maar oh, wat hebben we er een zin in:)

Helaas kwam ik ineens tot het besef dat de feestdagen niet voor iedereen leuk zijn. Sommige kunnen het gewoon niet betalen, al die versiering, het extra eten en cadeautjes. Andere mensen zijn alleen. Pas gescheiden en alleen met de kinderen. Of de kinderen zijn bij de ex-partner. Weer anderen zijn een dierbare verloren, of zijn ziek. Ook denk ik aan de familie van de vermiste Remon uit Leeuwarden. Voor al deze mensen zijn de feestdagen niet zo feestelijk. Zij voelen nog extra het gemis van dierbaren om hun heen. Deze dagen zijn nog oorverdovender stiller dan anders. Het is misschien een druppel op de gloeiende plaat, maar ik denk aan jullie… Ik hoop dat er ook voor jullie in deze dagen een paar lichtpuntjes mogen zijn.

Ik wens iedereen dan ook fantastische, maar bovenal, liefdevolle kerstdagen en een heel gelukkig 2018. Dat al je wensen maar uit mogen komen

 

 

 

 

Advertenties

dagje bos

Gepubliceerd 6 oktober 2017 door draagmemmie

Genieten van de kleine dingen. Dat vinden wij belangrijk en proberen we onze kinderen ook mee te geven. Genieten van het samen zijn. Genieten van het moment. Speelgoed is niet belangrijk, al hebben ze dat genoeg, maar de herinnering maakt je kindertijd.

Met dit in ons hoofd gaan we regelmatig naar de zeedijk en naar het bos. Ontdekken, lekker buiten zijn en samen nieuwe dingen leren. Daar draait het om. In het bos is altijd wel weer wat nieuws te vinden. Ieder seizoen biedt zijn mooie dingen.

Afgelopen week hadden we een dagje vrij én waren pake en beppe op vakantie in het bos. Reden genoeg om de kinderen in de auto te laden en te vertrekken naar het bos. De drie musketiers waren opgetogen. Ondanks dat ze niet helemaal fit waren, hadden ze enorm veel zin om pake en beppe weer even te zien en om in het bos rond te rennen. De oudste musketier had zijn beestjes-bakje al mee en ging er vanuit dat hij wel weer padden en salamanders ging vinden.

Eenmaal bij het huisje van pake en beppe aangekomen werden de jongens helemaal dol. Ze konden niet wachten om het bos in te gaan. Het huisje werd geïnspecteerd; “slapen jullie hier?” direct gevolgd door “memmie, mogen wij hier ook slapen?”
Ik kreeg nog net de tijd om mijn thee op te drinken en toen móesten we toch echt het bos in.

De buggy uit de auto gehaald, de drager op mijn rug geklikt en we zijn klaar om te gaan. Ze zitten nu nog vol energie, maar over een poosje zal dit anders zijn 😉 Dan willen ze gedragen worden. Helemaal nu ze niet helemaal fit zijn.

We vinden paddenstoelen. Veel paddenstoelen. In allerlei soorten en maten. “sjoch beppe, hier nog een. Maak je een foto?” Beppe heeft honderden foto’s van paddenstoelen op haar telefoon volgens mij. 😉
We genieten van de drie musketiers die door de plassen en de bladeren stampen. Van hun jonge onbezonnenheid. Van het verstoppen achter/naast bomen. Het gek doen met beppe. Pake die hun held is omdat hij een zware, omgevallen boom weg droeg. “Pake is echt heel erg sterkt he memmie!”

Na een poosje in het bos worden we moe en hongerig. We gaan op zoek naar een snackbar. Want bij zo’n heerlijke middag hoort patat! De drie musketiers smullen. Ik geniet van het samenzijn met mijn kinderen en mijn ouders. Van een klein afstandje bekijk ik het eet tafereel. De lol die ze hebben. Het maakt me warm. Ik ben zo trots op de fijne band die mijn kinderen met mijn ouders hebben. Volledig vertrouwen en vol liefde. Wat tref ik het met zulke ouders. Wat treffen zij het met zulke grootouders.

Dus, dankjullie wel heit en mem, voor deze heerlijke middag!

 

 

pipi langkous

Gepubliceerd 10 september 2017 door draagmemmie

Pippi Langkous is op televisie.
Prachtig vind ik het, nog altijd. Als klein meisje was Pipi mijn heldin. Ik kon me identificeren met haar, we hadden immers beide rood haar en ik kon me ook wel herkennen in haar eigenzinnigheid. Maar waar Pipi alles durfde en met iedereen vriendjes maakte, kon ik dat niet. Ik bewonderde haar om haar lef en droomde dat ik stiekem ook zo stoer was. Dat ik in mijn eentje de wereld ook aan zou kunnen.
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”, is een van mijn favoriete uitspraken. Waar ik vaak twijfel over dingen en snel last heb van mijn faalangst, is zo’n uitspraak iets om je aan op te trekken. Tijd om nieuwe dingen te proberen dus. En, om mezelf niet te laten regeren door angst. Zo was ik na de bevalling en geboorte van mijn oudste bang. Heel bang. Overweldigd door alle gevoelens van liefde en de bijbehorende bezorgdheid. Getraumatiseerd door de kraamtijd en bevalling durfde ik niet nog een kindje te krijgen. Terwijl het onze wens altijd was om een groot gezin te krijgen. Ik vond één al heel zwaar, hoe kan ik twee dan groot krijgen? Toen besloot ik, heel bewust, om me niet te laten regeren door angst. Nee, “ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”
Ik was heel snel zwanger en ervoer toen hoe het ook kon. Wat een liefde, wat een rust. Ik had het nog nooit gedaan, maar ik kon het!
“Ik let er niet zo op dat het precies gaat zoals het hoort” vind ik dan ook een van de andere mooiste uitspraken van Pipi. Loslaten leer je als je moeder bent. Het loslaten van je oude leven, loslaten van de gebaande paden, en bovenal loslaten van je kind. In dit huis, gaat niks zoals het hoort. Wil ik links, dan willen mijn kinderen rechts. En dat is ok. Meewaaien en meeveren is iets wat zij mij hebben geleerd. Ik ben een echte zwart- wit denker. Hecht aan ‘hoe iets hoort’. Maar ik leer steeds meer dat er een grijs gebied is. En dat dit gebied best mooi is.
“Richt de wereld in, naar je eigen zin” kan natuurlijk ook niet ontbreken bij een eigenzinnig typje. Ik ben anders dan anderen, want ik ben ik. En dat is ok. Niemand is hetzelfde en heel veel mensen kunnen niet meegaan met de ‘meute’. Ik zie steeds meer dat het mooi is om je eigen pad te kiezen. Niet af te vragen wat anderen van je denken, maar je eigen pad te lopen. Je eigen keuzes te maken, zonder je zorgen te maken over anderen. Eerlijk gezegd vind ik dat nog altijd moeilijk, je wilt toch graag aardig gevonden worden. Maar ik merk ook dat ik steeds meer lak heb aan deze gevoelens. Waarom zou ik mijn leven laten bepalen door wat anderen wel of niet van mij zullen vinden?
“Als je hart maar warm is en klopt zoals het hoort dan lijd je geen kou.” Ik geloof dat ik dit haar mooiste uitspraak vind. Hoe waar is dit? Wat zie ik veel koude harten om me heen, op het nieuws, maar ook nabij. Mensen die hechten aan status of geld. Mensen die jaloers en koud zijn geworden. Als je íets van Pipi kunt leren is het liefhebben zonder oordelen. Liefde voor jezelf en voor anderen.
Och waren we allemaal maar zoals Pipi

school

Gepubliceerd 6 september 2017 door draagmemmie

De eerste dagen zitten er al weer op. Onze oudste gaat alle dagen naar school en onze middelste twee ochtenden per week naar de peutertjes.

De eerste dag was wel weer wennen. Op tijd ergens zijn. Onze oudste niet meer in huis. Onze middelste die zo van slag was en de oudste zo miste dat hij constant moest huilen. Maar het went al weer. De middelst mocht gisteren zelf naar de peutertjes. Hij vond het fantastisch en had het erg leuk gehad. (en het juf lastig gemaakt geloof ik)

Onze school heeft dit jaar het continue rooster ingevoerd. Dat betekent dat de kinderen om 8.15 op school moeten zijn en om 14.00 weer uitkomen. Ze komen tussen de middag niet meer thuis. Ze eten met zijn allen op school. Alle dagen zijn hetzelfde voor de kinderen. Wat een rust brengt dit met zich mee. De kinderen weten waar ze aan toe zijn en gedijen goed op de nieuwe vaste structuur. Die van mij in ieder geval wel.

Ik vond het wel weer spannend om te starten, vorig jaar hadden we flinke driftbuien en was het niet altijd makkelijk. Maar tot dus ver nog niks van dat alles. Ze waren klaar om weer naar school te gaan. Helemaal uitgerust van de vakantie. Bijgekomen van afgelopen jaar en vol frisse moed op naar het volgende. Het jaar waarin mijn oudste in groep 2 zit, mijn middelste gaat starten in groep 1 en de jongste naar de peuters mag! Dan heb ik niks meer in huis… Dat lijkt me wel heel gek.

Toen ik mijn middelste uit school haalde zag ik mijn oudste vrolijk spelen. Ze waren aan het opruimen en gingen eten. Ik kon nog net een kus en een knuffel krijgen, zo druk had hij het.
Mijn middelste kwam vol verhalen uit school en toen we naar huis liepen zagen we onze oudste heerlijk met zijn klasgenootjes en juf aan tafel zitten te eten. Ik snap dat hij dit leuk vind. Wat zag dat er gezellig uit.

Het is nog wel zoeken hoeveel brood hij mee moet hebben. Je wilt hem niet te weinig mee geven, hij moet geen honger krijgen natuurlijk. Juf moest al lachen omdat we hem zoveel brood mee gaven. Ik ben nu nog op zoek naar een leuke vakjes trommel, zodat hij (naast brood) ook andere dingen mee kan krijgen, zoals blokjes kaas, komkommer of tomaatjes.

Kortom, we zijn gestart en we vinden het weer fijn om naar school te gaan. Hoe gaat het met jullie?
Fijn schooljaar allemaal!!

kamperen

Gepubliceerd 1 september 2017 door draagmemmie

Lange dagen, korte nachten. Constant buiten en iedereen afgepeigerd thuis. Dat is de korte omschrijving van ons kampeeravontuur.

Maar natuurlijk was het zoveel meer. De heenreis was al een avontuur. Bootjes kijken op het ijselmeer. Wachten voor heel veel bruggen. Vrachtauto’s en kranen spotten. Tractors zoeken. Heit ophalen en met de auto op de grote boot.

Op de grote boot zagen we kwallen zwemmen in de zee. De zeevogels vlogen vlak bij ons langs. De jongens genoten en wij ook.

We vonden te camping vrij vlot, we zijn blij verrast, we zitten echt in de duinen aan zee! Hoe heerlijk is dat? We zetten onze tent op (dat valt nog niet mee met deze wind) en beginnen ons te installeren.  We rennen en spelen, we ontdekken en we kijken. De jongens zijn rond 8 uur vrij moe en ik bedenk me dat ze wel op bed kunnen. Normaal gesproken liggen ze allang!

Helaas denken zij hier ietsje anders over. Het is nog licht, ze zitten elkaar aan te kijken en hebben grote lol. Ik zie mijn fout redelijk vlot in en ik roep dat ze hun jasjes en laarsjes aan moeten doen. We gaan een nachtelijke strandwandeling maken. Feest! Ze rennen de duinen in en het strand op. Rollebollen door het zand. Stampen in de zee. Kwallen zoeken, zeesterren vinden en doodmoe naar de tent gedragen worden. Nú konden ze wel makkelijk in slaap vallen.

We liggen met zijn allen in een cabine. Ik geniet van al mijn mannen om me heen. Kan er zelf bijna niet van slapen, ben steeds verliefd aan het kijken naar ze. Naar hoe ze zo heerlijk liggen te slapen. Hun zuchtjes en zachte snurkgeluidjes. En op de achtergrond het ruisen van de zee. Heerlijk! Kon dit thuis ook maar.

De dag daarop gaan we ook weer lekker naar het strand. De hele dag zwemmen, plonsen, rennen, krabben, kwallen en zeesterren zoeken. Ijsjes eten, zand happen en gewoon domweg genieten van elkaar. Samen zijn. Knuffelen. Zoveel liefde, wat ben ik een rijk mens.

Avonds gaan we uit eten. Heerlijk! De jongens genieten zichtbaar van alles om hun heen. Doodmoe eten ze hun patatjes op. We gaan nog even een keer langs het strand en dan mogen ze even douchen en lekker gaan slapen. Ze zijn zomaar in dromenland. Wij drinken nog even een wijntje voor de tent. We voelen ons enorm bevoorrecht dat wij de ouders mogen zijn van deze 3 prachtige jongens.

De dag daarna mogen we al weer naar huis. We ruimen de tent op en moeten een end lopen met het spul omdat onze auto besloot niet verder te rijden. Gelukkig komen mijn ouders ons ophalen. We gaan nog even lekker naar het strand en daarna toch weer lekker naar huis.

Wat was het heerlijk! We gaan zeker vaker kamperen!

Barcelona

Gepubliceerd 17 augustus 2017 door draagmemmie

Ik ben zo druk met de voorbereidingen van onze vakantie, dat ik nu pas hoor dat er in Barcelona een aanslag is geweest. 13 doden en zeker 50 gewonden.

De aanslag was op de  Ramblas, een bestelbusje is ingereden op de winkelende voetgangers. Bizar.

Ik kan maar niet begrijpen dat mensen elkaar zo veel leed aan doen. Waarom doe je dit? Wat geeft jou het recht om mensen te doden? Om kinderen hun ouders te ontnemen. Ouders hun kinderen. Gezinnen te ontwrichten. Broers, zussen te doden. Waarom?

En als je dan niet hebt gedood, denk je dan aan de trauma’s die je hebt bezorgd? Ben je dan trots op jezelf? Geniet je van een ander zijn leed? Wat zijn je drijfveren? Ik geloof dat ik dit nooit zal begrijpen. Niet wíl begrijpen ook.

Ik veroordeel alle vormen van geweld. Kan nog amper een vlieg doodslaan. Ok, behalve die steekbeesten waar ik flink allergisch op reageer, dáár krijg ik moordneigingen van. Maar iets anders? Nee..

Een paar jaar geleden was ik in Barcelona. Ik liep met een klein wondertje in mijn buik op de Ramblas. Een mooie straat met gezellige terrasjes. Vrolijke mensen, leuke locals en veel, heel veel toeristen. Mooie winkels, vol met leuke kleren. Kleine restaurantjes met lekker eten en nog meer te drinken. Ik heb daar een enorm leuke tijd gehad. Kan er nog altijd aan terug denken met een glimlach op mijn gezicht.

Dat hadden deze mensen ook moeten doen. Gezellig gewinkeld. Even een terrasje pakken en blij naar huis, of het hotel. Maar zij troffen deze droeftoeter. Die meent dat hij het recht heeft om dit te doen. Die hun leven in een hel veranderde. Zij hadden nog een heel leven voor zich. Familie die om hen geeft. Ouders, kinderen, broers, zussen, vrienden die hun enorm gaan missen.

Ik heb er geen woorden voor en wens alle nabestaanden en betrokkenen heel veel sterkte toe

ohjee ik heb een tent gekocht

Gepubliceerd 17 augustus 2017 door draagmemmie

Ohjee, ik heb een tent gekocht. Een tent voor 6 personen… We gaan met de drie musketiers kamperen.

Ik ben niet zo van het kamperen, heb liever mijn luxe wat bij de hand. Een wc binnen handbereik, of een douche voor mij alleen zijn vaak toch wel mijn minimale eisen als ik weg ga. En nu dus kamperen… Zonder douche voor mij alleen en met de wc rol onder de arm over de camping.

Maar goed, ik wou naar Texel. Genieten van het strand. En laat alles óf volgeboekt zijn, óf onwijs duur (lees niet te betalen) zijn. Kamperen is de enigste optie. Ik moet dus wel. En stiekem lijkt het me ook nog wel leuk. Zie ik ons de hele dag op het strand hangen en avonds rozig voor de tent zitten. De kindjes op bed, wij een wijntje in onze hand. Al denk ik dat het niet helemaal zo zal lopen. De kinderen zijn zo’n gehorige tent natuurlijk helemaal niet gewend, dus ik bereid me maar alvast voor op een paar flink slapeloze nachten.

Ik ben al dagenlang aan het voorbereiden en aan het denken wat er allemaal mee moet. Niet te veel, want zó groot is die tent nou ook weer niet. Maar ook niet te weinig, ik wil ook nergens om verlegen zitten. Luchtbedden, dekbedden (ohnee slaapzakken), eetgerei, kookgerei, Kleren (hoeveel en wat?), speelgoed, etc, etc.

De jongens genieten volop mee van mem haar voorpret. Luchtbedden van zolder halen en testen is géén goed idee met de 3 musketiers bij je. Zij vonden het fantastisch om er op te springen terwijl mem aan het blazen was. Hilarisch om mem bijna paars te zien worden. 😉 Dat heb ik dus eerst maar even opgegeven en gewacht tot het bedtijd was.

Ik heb er enorm veel zin in en tel, samen met de kinderen, de dagen tot we vertrekken.
Tot die tijd gaan we shoppen, bedenken of we alles hebben, nogmaals shoppen, luchtbedden testen, bedenken wat voor avonturen we gaan beleven en onwijs genieten van de voorpret.

Natuurlijk laat ik weten hoe het is gegaan. Kamperen met kinderen een go of een no. Wij zijn heel benieuwd!